Wie ons heden een beetje beter wil begrijpen kan niet anders dan zich verdiepen in het verleden:
zonder inzicht in onze geschiedenis heeft de tegenwoordige tijd geen betekenis, oorsprong of toekomst.
Zoals de toestanden rond het jaar "0" bepalend waren voor de daaropvolgende 2000 jaar, zo was ook de tijd tussen de wereldoorlogen het 'laboratorium' voor wat er volgde na Hitler, Stalin & Mao. Elke fase in de
ontwikkeling van het zogenaamde Zionistische project hangt daarom dan ook nauw samen met negatieve ervaringen van de joodse gemeenschappen in Europa, De beroering in Frankrijk rond 't Dreyfusproces was
de aanleiding geweest tot het schrijven van
Der Judenstaat, & de vervolgingen in Rusland vanaf 1881
beinvloedden de activiteiten van de 'Minnaars van Tsion'. Nu 't Zionisme een vaste vorm had gekregen &,
met de steun van joodse filantropen, meer kans van slagen leek te bieden, was het begrijpelijk dat de e-migratie naar Palestina 'n optie was die door steeds meer groepen van gediscrimineerde joden werd over-
wogen. De ellende die de Eerste Wereldoorlog voor vele Oosteuropese joodse gemeenschappen veroor-zaakte, zou dit proces nog dramatisch versnellen. Tijdens die oorlog waren de Duitse & Oostenrijkse joden
uiterst loyale onderdanen van beide keizers. Tenslotte waren ze in die landen uitgegroeid tot een belang-rijk en gerespecteerd deel van de nationale burgerij en hadden ze in het economische en culturele leven binnen korte tijd 'n prominente plaats ingenomen. Het was dan ook niet verwonderlijk dat het percentage
joodse oorlogsvrijwilligers in de landen van de Entente hoger lag dan dat van de niet-joden. Er is in elk ge-val geen enkele reele aanleiding voor het verwijt dat Hitler later de Duitse joden zal maken, dat ze name-lijk vanwege hun 'internationale mentaliteit' de Duitse zaak van binnenuit zouden hebben geschaad, inte-gendeel. Maar ook de joden in andere landen voelden zich emotioneel met het Duits-Oostenrijkse kamp verbonden. Nog tijdens de eerste oorlogsjaren werd er in de joodse wijken van New York met succes geld ingezameld voor het leger van de keizer en voor hulp aan de Duitse oorlogsslachtoffers. Omgekeerd wa-ren de Franse en Engelse joden al even patriottisch als hun niet-joodse landgenoten, zodat hier van een joods gebrek aan loyaliteit nergens sprake kon zijn. Nergens, behalve dan in Polen en andere Oost-euro-pese landen, waar de sympathie van de joden uit de
sjtetls bijna onverdeeld naar Oostenrijk & Duits-land uitging. Was het Jiddisch tenslotte geen Duits dialect en waren er geen hechte banden tussen de jo-den in oosteuropa & hun geloofsbroeders in Praag, Wenen, Berlijn, Frankfurt & Budapest? Deze sympathie
maakte hen verdacht in de ogen van de vijandige legers, met als gevolg dat elke verovering van gebieden
in Oost-Europa waar de joden woonden, gepaard ging met toegelaten plunderingen, pogroms en andere traditionele uitingen van jodenhaat. Deze en dergelijke verschijnselen spelen ook nu nog hun eigen rollen!
Wie eenmaal begint met het vooruit- & terugkijken
kan nu eenmaal niet zomaar
stoppen bij 'aanvang
& einde'
...
