zondag
dond 28 november 2011
ik ben opgestaan met de gedachte,aleja ik was er eigenlijk deze nacht al over aan het nadenken,na een paar dingen te lezen ben ik gebroken,ik weet ook wel dat ik alles kapot heb gemaakt,het is alsof ik iedereen rond mij verdriet doe,zelfs mezelf
dus dacht ik eraan,als ik zondag pillen neem is er gewoon niemand die het zou weten,pas woensdag zouden ze doorhebben dat er iets mis ...
ik zou eindelijk verlost zijn van alle ellende,al de pijn en al het verdriet,want ik zie totaal geen uitweg meer
ik weet niet wat ik wil,het enige wat ik weet is dat ik dit alles niet meer wil voelen
men zoontje houd me tegen,maar zou hij ook niet beter af zijn,wat is dat ventje met zo een depressieve mama,zijn papa en meme's en pepe's,tante ... zouden goed voor hem zorgen
is het egoistisch? of is het juist egoistisch om enkel voor hem te blijven leven?
honeygirl, vrouw, 42 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende