papa

lieve papa,

de laatste tijd denk ik heel veel aan jou,anders doe ik dat ook wel,maar nu is het extreem,ik heb zelfs al gedroomd over u,ik was bij u maar mocht niet blijven,het was men tijd niet,ik moest terug

hoe komt het dat ik er de laatste tijd zo mee bezig ben? mss omdat de mama van men beste vriendin dood is,of mss omdat ik zo vaak aan zelfmoord denk... niet dat ik het zou doen,ik heb men zoontje,die is het waard om te blijven leven maar ik merk dat ik er toch vaak aan denk


toen ik elf was,werd ik wakker,er brande licht op de gang en ik stond op,ook in de slaapkamer van mama en papa brande licht,ik ging er naar toe en daar lag hij,papa op de grond,bewegenloos,ogen open,hij keek me aan,leefde hij nog of was hij al dood,geen idee maar het beeld blijft in men geheugen

ik ging naar beneden,iedereen zat daar,familie,dokter ... de ambulance kwam toe liepen naar boven en toen vertelden ze dat hij dood was,hartaderbreuk
wij moesten mee met meme en pepe,samen met broer en zus in het grote bed,we wisten niet hoe en wat,hoe moest het verder,we waren te jong maar stelden ons veel vragen

de begravenis dat weet ik nog,de dagen ertussen weet ik niks
naar het schijnt heb ik niet gehuild op de begravenis,is dat waar? geen idee,ik weet wel dat ik elke nacht huilde,ik had nachtmerries,men papa kon niet dood zijn,ze hadden hem levend begraven,elke nacht had ik wel die nachtmerrie,met tijd zijn deze gelukkig gestopt

veel praten erover deden we niet,ik toch niet,ik hield me toen al sterk,als kind van elf,ik zag iedereen rond mij instorten,dat kon ik mama toch niet aandoen
ik denk dat ik daar ergens geleerd heb om men gevoelens op te kroppen en snacht ze de vrije loop laten,als ik alleen ben en niemand het ziet
ik doe dat nu nog steeds,ik huil heel veel snachts,niemand die het ziet of weet,overdag ben ik een gewone meid

ik denk ook dat men angst om iemand te verliezen is ontstaan door zo vroeg men papa te verliezen,het was onverwacht,afscheid hebben we niet kunnen nemen,hij was pas 34 jaar
ik klamp me vast aan mensen,niet snel,maar met bepaalde heb je een klik en deze laat ik niet meer los,ik geraak daar heel moeilijk over,ik zou alles doen om die mensen heel dicht te houden bij mij,ja een soort verlatingsangst wss,wie weet

wss geraakte ik daardoor heel moeilijk over S net zoals ik nu niet over R geraak,ik kan mensen die ik graag zie niet loslaten,ook al besef ik dat het moet,dat het beter is.
nu eenmaal ik iemand volledig los heb gelaten dan is de kans klein dat ik die persoon ooit nog toe laat in men hart,ik heb een muur opgebouwd een hele hoge,je geraakt er moeilijk in maar ook weer heel moeilijk uit!