Zoete & zure dromen



Mensen
gebruiken lichaam
en hersens [indien
aanwezig] (een geheel) om
wat beter te kunnen overleven
onder veranderende omstandigheden.

Naarmate
we onszelf
en elkaar verder
blijven ontwikkelen door middel
van woorden en beelden
(begripsoverdracht)
ontstaan ook
'nieuwe'
woorden en betekenissen
met ons
mee.

Beeldvorming
dus is
waar alles in ons leven
om draait.
Vorm en inhoud veranderen
onder druk van onze
omstandigheden.

De
oude betekenis
van 'behouden',
zoals die
(voor, tijdens en na)
overlijden werd gebruikt,
sloeg op het 'gered-zijn'
van de 'ziel' uit het
'verderf'
.......
[@]
[*]

Er is
NU
in onze tijd
een nieuw 'behouden' aan het groeien:
het behoud van iemands leven
(na de dood)
voor onze herinnering,
onze verhalen en
onze eigen
dapperheid
...

We
conserveren beelden
en woorden,
gedachten en
daden
............
Figuurlijk
& letterlijk:
niemand sterft meer
alleen voor zichzelf!
Een mens sterft
binnen een web van relaties.

Dierbaar zijn voor ons de woorden
van een overledene
die nog steeds
zeggingskracht hebben.
Die overgedragen gedachten
blijven
geldig
...

Misschien
al een 'versleten' gedachte:
in het leven van de nabestaanden die het beeld koesteren,
leven die gedachten voort en ze worden
(soms zelfs na duizenden jaren nog)
gerespecteerd en
gehanteerd.

Ze leven nog
als het ware
en soms worden ze nog sterker ook!
De 'geldige' gedachten sterven niet:
hebben eeuwig leven?
Die
indrukwekkende volharding
van een gestorvene
zet zich zo nu en dan
na de dood
voort.

Zo
zet volharding aan
tot volharding,
is exemplarisch,
deelt richtlijnen uit
en vertroost
ons
...

Iemand kan tegenwoordig
haast niet eens meer
alleen voor zichzelf sterven:
vele jaren is hij of zij in gesprekken
nog aanwezig
en deelt soms lang
de geestelijke
'lakens' uit!
[@]

Het nieuwe 'behouden'
is dus een andere vorm van bewaren
voor de komende
tijd
...
En niet louter en alleen meer
in herinneringen en verhalen,
maar ook door tekeningen,
gedichten, schilderijen, diverse beelden,
foto's, film, video, electronica
en noem maar
op
...

Wat
een mens meemaakt
in zijn of haar leven,
verzamelt aan herinneringen en ervaringen
en gedachten, gevoelens en daden,
breekt dwars door de doodsfeiten heen
en blijft 'langer
behouden'
...

Ik kan moed
en 'geloofszekerheid'/'bestaanszekerheid' nog
blijven ontlenen aan de gestalte
en woorden/gedachten
van vader en/of moeder, familie
en vrienden
...

Het geschenk
van mijn volharding is niet
een priveegeschenk vol geheime mystiek
en onbewezen genade meer,
maar een tastbare,
hanteerbare erfenis die een nieuwe bestemming
moet krijgen tegen wil
en dank
................
[*]

Van dit type denken
is vrijwel nooit iets te vinden in de
klassieke literatuur over
'volharding'
.......
Altijd was er
hoofdzakelijk
de centrale positie van de enkele mens,
inplaatsvan de ('herboren'knipoog volharding
('leven na de dood"knipoog als
collectief bezit van
de gemeenschap
...
[@]
[*]

Dat brengt ons
bij en op een andere gedachte
die in dit verband zwaar weegt:
kan het behoud van ieder van ons
ook een gemeenschappelijke myDi-
rijkdom zijn,
waar ik
(wij dus: jij & ik)
zo nu en dan
uit putten mag?

Is er
een behoudpool aan te leggen
met diverse middelen
voor ons gezamenlijk gebruik
nu & straks?
Tot welk einde?
Waar dient dit allemaal toe:
ons geschrijf van onze
mydiverhalen
...
Weerspiegeling
van ons leven in woord,
voelen, denken en
doen
.......

Misschien
is het niets anders
dan het 'einde van eindeloos'?
Het grote bezwaar
tegen de strikt persoonlijke
afscheidsverhalen
is zonder meer het
individualisme,
gekoppeld aan
een visie
op het einde en
het hiernamaals, die
grote delen van
de bijbel volstrekt
vreemd is.

De 'oudtestamentische' gelovige
stierf en werd verzameld tot zijn & haar
voorouders (botjes in kistjes, doosjes en zakjes:
stof tot stof!)
....
zij werden opgenomen
in een non-actief collectief,
zogezegd:
ze bleven niet alleen
en van een hemelse beloning
tegenover een helse straf
was geen sprake, behalve dan
het geschenk van de eeuwige
rust
............
[+]
[=]

De plaats
waar hij/zij was
bleef vroeger onduidelijk
(anders dan nu?!)
net zo schimmig
als elk 'schimmen~
rijk'
.......
Het deed er
eigenlijk niet toe!
In ieder geval
waren er drie dingen wel duidelijk:
er was geen terug,
er was geen contact en
er was geen straf~
bepaling
...

Dat is
allemaal van later datum,
in een sterk door omliggende religies beinvloed
'christelijk'
geloof
.......
[!]

Sommige mensen
hunkeren oprecht naar een 'herwaardering'
van sterven en dood.
Laten we de franje afleggen,
de feiten onder ogen zien,
de sterfelijkheid
en de onherroepelijkheid
voluit respecteren!

Laten we goede dingen zeggen
over een vertrekkend mens, hem of haar
bemoedigen, net als onszelf.
Laten we uitbundig dankbaar zijn
indien een mens zijn eigen geloof,
zijn eigen zelfvertrouwen ook behouden heeft
en niet rancuneus
en leeg
sterft
...

Laten we
een lof- & danklied mogen zingen
en troost zoeken bij elkaar,
goede dingen doen,
een 'event' en/of een 'happening' maken
van de uittocht
.............
En samen
volharden bij een einde
tot het volgende
einde
.......

Want
van alle begeleiders
uit al onze verhalen
is HOOP de
laatste
en de sterkste
...
Wanneer we bij de 'doodsrivier' aankomen
en merken dat we
de sterke stroom moeten doorwaden
om de 'hemelse stad'
te bereiken,
zijn we misschien wel alle zekerheid
van ons ooit zo sterke geloof
kwijt
...

Voorzichtig
informeren we bij enkele mannen en vrouwen
bij de rivier of er ook doorwaadbare plaatsen zijn,
maar die weten van niets:
dat ligt aan je geloof,
zeggen ze
...
[@]

De een
vindt het water veel minder diep
dan de ander.
Maar als je nog maar net een been
in het water
hebt gestoken,
begin je al weg te zinken
en je zou
weggegleden zijn,
wanneer "HOOP" je niet had opgevangen en
bemoedigend had
toegesproken
...

"Hoop'
weet kennelijk
waar de 'stepping stones' liggen en zo
komen we veilig aan
de andere kant
...
Nog een keer
komen we een oude bekende tegen: "Onkunde',
een figuur die denkt er langs een andere weg
dan de moeilijke Weg
te komen
en hij heeft zich over laten zetten
door een veerman:
"IJdele Hoop'.
Maar hij wordt gearresteerd
en weggevoerd.

Alleen nog maar
de hoop bleef over
als laatste kracht
...
Hoop
is een zo essentiele kracht
in ons menselijk leven,
dat je met Plato kunt zeggen
dat het zijn van een mens bepaald is
door wat je hoopt
en hoe je hoopt
.......
[&]

haTikva
...
Hoop
is moeilijk precies te omschrijven,
maar we weten allemaal wel zo ongeveer
wat we bedoelen
als we het woord
(het beeld) gebruiken!

Een mens
hoopt iets wat hij erg graag gerealiseerd ziet
en wat in de toekomst waar gemaakt zal
(kunnen) worden
...
Hoop
is wat een mens
tot vooruitkijkend wezen maakt,
het vult de toekomst voor een deel in,
er loopt een pad naar toe,
eenmaal bereikt
zal de mens
gelukkig zijn
...

De 'schriften'
vullen de hoop
op verschillende manieren
in
.......
In het 'joodse' denken
is 'hoop' altijd gericht op iets
wat 'go{e}d' is ...
Voor iets wat kwaad is,
'vreest' een mens
...
Het 'goede'
is altijd een 'geschenk van god'!

Sterker nog:
G*D zelf
is de 'hoop' van
de 'vromen'
.......
De grond van je hoop
kan je levenswijze zijn:
de grond van je bestaan!
Je hebt de 'geboden' betracht en
probeert het smalle pad
te bewandelen,
in alles rekening te houden
met de Ander
en dat geeft de stellige hoop
dat G*D
een vredig einde
aan je leven zal geven:
een verdiende
'sjaloom'
.............
[@]

Hoop
bouw je niet op mensen
en al zeker en helemaal niet op rijkdom of
idolen
(afgoden)
...
Nog minder
op politieke 'vrienden'
in tijden van nood.
Alleen
G*D's leiding,
zijn ingrijpen en 'lotsbepaling'
kan een voorwerp
van hoop
zijn
...

In het zogenaamde "Nieuwe Testament" ligt dat genuanceerder?!

Maar nu
is het kinderbedtijd voor bejaarden zoals ik die
willen leren regelmatiger te leven,
aftevallen (30 kilo)
en te genieten van 'zoete dromen',
en een myDi-weekend voor 't
Emotional Brain
(3 dagen vastleggen qua tijd,
voedsel, drinken, roken etc.):
de aanhouder wint,
bezint eer hij begint,
lijkt op een kind en
groet u allen gezwind
net als de Sint
die altijd wint ook al
waait de wind
door de bomen:
'k hoor de lente al
komen?

[@]

Jullie

'liefhebbende'

ch@i
27 feb 2004 - bewerkt op 21 nov 2007 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende