Zoenen: hoe doe je dat?


*
Verzoenen:
hoe doe je dat?
-
Ik schrik van de arrogantie
van deze vraag, want als ik me de omvang voorstel
van de schade die dagelijks overal aangericht wordt, dan is de vraag
naar verzoening van deze schade
een wrange grap!
-
Wat er soms wel gebeurt,
is dat mensen verzoenende gebaren maken: een kus,
een handdruk, een verlegen bloemetje, soms
waarachtig een substantiele bijdrage en
nog zeldzamer een maandenlange emotionele reeks zittingen
van een commissie voor waarheid en
verzoening.
-
Op DAT niveau
durf ik voorlopig verder te denken.
"Verzoenende gebaren maken" ~
laat ik dat in eerste instantie gebruiken als aanduiding van de opdracht
die in de 'joods'/christelijke traditie genoemd wordt:
de dienst van de verzoening.
-
ALS het goed is
'leert' de christelijke gemeente om
verzoenende gebaren te maken in de kerkdienst:
ze oefent haar opdracht in {net als alle vaders, moeders en kinderen}
middels de traditionele rituele 'liturgie' {'dienst' van rechtvaardigheid,
'viering' van gemeenschap en openbare
'waardering'/evaluatie}.
-
En wat ze in haar liturgie inoefent
dat kan ze uitoefenen in het maatschappelijk leven.
Ik wil ook hier en nu weer via die liturgie van de verzoening
aandacht geven aan wat ons bezielt en wat we
met z'n allen aan het {dagelijks}
doen zijn.
-
HOE doe je dat?
En WAAR begin je mee?
Het begint met de bewustwording van het perverse feit,
dat 'de maatschappij' slachtoffers
MAAKT!
-




In
onze samenleving
wordt dagelijk zoveel schade aangericht
aan het leven van mensen,
dat er onafgebroken gewerkt moet worden
om te voorkomen dat de samenleving er geheel en al
aan zou bezwijken.
-
Er moet gewerkt worden
om dekking te zoeken tegen de aangerichte schade.
DAT betekent werk op ALLE mogelijke {en onmogelijke} fronten,
zowel aan de opbouw van een financieel verzekeringssysteem, als van
een medisch apparaat of van een netwerk van welzijnswerkers,
geestelijk verzorgers en juridisch adviseurs.
-
STORT dat bouwsel IN,
dan desintegreert de samenleving.
Maar ook ondanks al dit werk krijgt zij dagelijks weer nieuwe lasten te dragen tengevolge van gebeurtenissen, waardoor onomkeerbare
schade wordt aangericht.
-
STEEDS
weer opnieuw
worden er slachtoffers
gemaakt.
-
ALS er slachtoffers vallen,
dan is de samenleving er danig verlegen mee?
De mensen uit hun omgeving zoeken een verklaring,
waardoor ze dat vreselijke en onomkeerbare feit in hun midden
een plaats kunnen geven!
-
Ze {WE!?} dekken hun {onze} schaamte toe
met verhalen en verhullende daden: vanaf de OERTIJD moet dat
ZO geweest zijn.
-
HOE
zulke 'myDiverhalen' & ~handelingen
precies ontstaan zijn
en steeds weer ontstaan
weten we niet.
-
Maar
we proberen
er IETS
van te begrijpen.
-
Slachtoffers {en daders}
worden telkens weer ingesponnen in een web van verhalen:
het slachtoffer is nooit zonder meer slachtoffer.
Er is blijkbaar een verklaring nodig voor de rampspoed.
En daaromtrent ontstaan ook 'onze myDiverhalen',
die al spoedig op deze wijze een virtueel cyberspacial eigen leven gaan leiden: ze zeggen vaak op den duur niets meer over de situatie
zoals het slachtoffer die zelf beleeft.
Ze zeggen iets over de mensen die deze myDiverhalen bedenken.
DIE verhalen hebben een functie voor de mensen die de verontrustende werkelijkheid van de ramp niet kunnen verdragen en er een verklaring
voor zoeken.
-
Soms wordt de schuld bij het slachtoffer gelegd.
ZULKE verhalen kunnen doorschieten doordat het slachtoffer wordt afgeschilderd als iemand die ernstig schuldig is
en DUS echt niet beter
verdiend heeft.
-
DAT
'verklaart' dan
het verschrikkelijke
feit.
-
SOMS
krijgen slachtoffers een signaalfunctie toegedacht.
ZIJ laten met hun treurig lot zien
HOE ERG het met onze samenleving gesteld is,
zoals ontslagen werknemers laten zien hoe noodlijdend het bedrijf is
en welke offers er gebracht moeten worden
om het bedrijf weer gezond
te maken.
-
DEZE myDiVerhalen,
hoe meewarig ook gebracht, geven enige opluchting.
Nu er een paar OFFERS gebracht zijn lijkt het net
of er een grote DREIGING
van het geheel van de samenleving is 'afgewend'?
Het kan NU alleen nog maar
beter gaan!
-
SOMS kan het ook gebeuren
dat slachtoffers een zekere status krijgen:
ze worden bewonderd om hun geduld en volharding en overgave.
Maar dan is het WEL zaak dat het slechtoffer de rol van slachtoffer
BLIJFT spelen.
-
Het slachtoffer
wordt ingesponnen in een web en mag niet meer 'ontsnappen'.
Hoe mooier de verhalen worden des te meer glans krijgt het slachtoffer.
Het worden HELDEN en "HEILIGEN" en HUN glans straalt op hun beurt
weer af op 'de samenleving'.
-
Uiteraard
zijn dergelijke verhalen selectief?
Zo wordt in de talloze traditionele monumenten
voor de 'helden' van de Eerste Wereldoorlog,
het lijden van vrouwen die als onderdeel van het oorlogsgeweld
misbruikt zijn NIET zichtbaar
gemaakt.
-
Recente
gebeurtenissen
{zoals Pim Fortuin/Volkert van der Graaf,
Theo van Gogh/Mohammed
ABC t/m Osama/Bush a.s.o.,
Boulemisten/Anorexisten,
Dictatoren van Babel/Fidele
Vrijheidsstrijders,
Prins Bernhard/Het Verleden,
Pinochet/Thatcher,
King Kong/Lockheed/Affaires,
Indonesia/Ambon/Papua,
Burgeroorlogen/Kinderen, Evita Peron/Shah Pahlevi,
Haile Selassi/Marley. Sadisten/Songwriters,
Onderdrukkers & Terroristen,
Legale/Illegale Emi~ & Immigranten,
Helden/Schurken &
Heiligen & Hufters e.d.}
zijn evenzovele 'illustraties'
van slachtoffers & daders, leiders & lijders:
als gekruisigden en martelaren, bevelhebbers &
opstandelingen, slachtoffers &
verzoen{en}den?
-
Ons digitale virtuele
'myDiverlanglijstje' lijkt eindeloos in our own cyberspace?!
Er is sprake van een ziekelijke gehechtheid
tussen gemeenschap, goed~ & slecht'daders'
en slachtoffers:
de gemeenschap raakt gewend
aan het feit dat er in haar midden slachtoffers vallen en
ze 'accepteert' het gelaten ~
zoals de tol die 'het verkeer' eist;
ze protesteert wel
en probeert er IETS aan te doen,
maar de gelatenheid verraadt dat ze in de grond van de zaak ook
deze offers {bijna onontkoombaar}
'noodzakelijk'
acht!
-
NIEMAND
zal het misschien
hardop in het openbaar zeggen,
maar ze hecht aan haar slachtoffers en daders
en wil ze niet kwijt.
De media
schijnen te bestaan
bij de gratie van rampspoed en ellende?
Ook al DOET ze alsof ze alles wil inzetten om de slachtoffers
te genezen of recht te doen,
ze heeft in WERKELIJKHEID
die slachtoffers
'blijkbaar'
nodig!
-
De maatschappij
is gehecht aan haar slachtoffers,
zoals sommige geesteszieken gehecht zijn aan hun ziekte.
Ze leven in de waan dat ze baat hebben bij die ziekte en willen liever
niet genezen worden.
-
Er zit ook iets merkwaardigs
in het gedrag van sommige slachtoffers {EN daders!} ...
DIE beleven soms 'gouden tijden' met de status van offer en/of dader
als een EER.
-
Ze willen de aandacht,
het medelijden, de verering niet missen.
DIE blijven de aandacht voor hun slachtofferrol en/of dadersheroiek claimen tot in het 'zoveelste geslacht': de menselijke geschiedenis barst
van de voorbeelden EN herhalingen?
-
En ZO wordt
de ziekelijke gehechtheid van weerskanten
instandgehouden!
#
engel
07 dec 2004 - bewerkt op 12 feb 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende