Zo maar........

Zomaar een beginnetje.
Voor het eerst ga ik proberen een dagboek bij te houden. T.heeft me op het idee gebracht.
Een paar weken was J. mijn man erg benauwd. Hij heeft COPD al enkele jaren, maar nu wordt de emfyseem progressief. Dat betekent dat J. steeds benauwder wordt. Vorige week ontstond midden in de nacht zo'n situatie dat J. nauwelijks adem kon halen. De zuurstoffles raakte leeg. Ik heb het ziekenhuis om een ambulance gebeld, die kwam direct . Toen J. weer zuurstof kreeg in de ambulance werd hij minder benauwd. Op de eerste hulp meteen infuus ingebracht en een eerste onderzoek door de specialist.
Een week later mocht J. weer naar huis met een hele grote zuurstoftank .

De specialist heeft met ons beide een gesprek gehad over de prognose van J.Die luidt niet goed. Deze benauwdheden zal J. steeds vaker krijgen. Dat is schrikken als je dat hoort. We waren samen erg aangeslagen.
Weg dromen over mooie reizen in Indonesië , wat hangt ons nu boven het hoofd? Hoe lang mogen we nog samen zijn? Veel angstige vragen en geen antwoorden.
Een paar dagen na dat gesprek hebben we samen gepraat en gezegd dat we zo fijn mogelijk iedere dag gaan genieten van elkaar, het mooie weer, de lieve mensen om ons heen en ook veraf,en we zien wel hoe het verder gaat .
Zitten somberen lost niets op, zonde van de tijd. We gaan ervoor. VIER het leven is ons motto
Ik ben me bewust dat ik goeie en hele slechte momenten ga meemaken, in dit dagboek vertel ik over mijn ervaringen, heel eerlijk, pratend vanuit mijn gevoel.