zitten alle uilen in olmen {behalve jij & ik} ...

ALS
het ware
openbaar of via
'lezerslijst'?
Zolang er sprake is
van een echte 'ontmoeting'
is er hoop: wanneer die wordt geblokkeerd
staan we dus inderdaad letterlijk & figuurlijk
'voor het blok'!
Als degene die fout doet, jou wil ontmoeten,
zijn er wel sterke argumenten nodig om nee te zeggen.
We zijn allemaal maar kleine mydimensjes, maar als we tegenstanders tegemoet treden
dan staan we wel voor het diliemma: laat ik een kans liggen als ik nee zeg,
of loop ik de kans, om ge- of misbruikt te worden?
Gezonde en ziekelijke mogelijkheden zijn soms zo verwikkeld in elkaar
dat we vaak de grootste moeite hebben om een en ander duidelijk te kunnen onderscheiden.
Als het maar enigszins mogelijk is moeten we onze nek uitsteken:
je kunt je er natuurlijk nooit helemaal tegen indekken dat iets verkeerd overkomt?
Dat is het offer dat we moeten brengen voor de goede zaak.
Al redden we er maar EEN enkel mens mee.
Het gaat erom geweld en onrecht
te beteugelen.

ZELFS
een tijdelijke
afwending van een catastrofe is
al een vorm van bevrijding.
De vraag die we ons dan moeten stellen is:
kan ik 't kwaad inperken, al is het maar miniem?
Als 't antwoord 'ja' is, dan moeten we
daarvoor kiezen als dat
maar enigszins
mogelijk is.

OVERAL
ter wereld
vechten 'rebellen' &
z.g. 'regeringstroepen' met elkaar
en tegen gewone burgers,
talloze individuen & grote groepen vluchtelingen
dolen door vele landen omdat ze verdreven zijn van hun oorspronkelijke woonplaats:
reden genoeg en te over om vooral de vrede voor ogen te hebben?
Is er [zowel in 't klein als in 't groot] werkelijk kans
om ons motief van dialoog wat
meer naar voren te brengen?
Hebben we elkaar nog wel
'iets te zeggen'?

OFFICIEEL
vormen 'gelovigen'
het overgrote deel van de wereldbevolking:
weten we nog wel wat we al of niet moeten en/of kunnen geloven?
Nemen wij onze verantwoordelijkheid voor de toekomst van de wereld door NU 'aanwezig' te zijn?
Wat hebben we eraan als we zeggen dat we 'geloven' in 'iets' of 'iemand'
die individuele & sociale morele
verantwoordelijkheid van ons
vraagt zonder dat we echt
proberen om
daar nu iets
aan te
doen?

WAAR
ligt het
onderscheid tussen ideologie
en politiek als we met elkaar in gesprek gaan
over barmhartigheid en gerechtigheid {"rachmanoerachiem"},
de tegenstellingen tussen armen en rijken, 'haves & have-nots'?
En wie is er bereid om 'zekerheden' op losse schroeven te zetten:
om zichzelf ook echt 'te laten kennen' en 'de ander als onszelf' te zien?
Zijn al die verschillen echt zo groot of blazen we liever onszelf en elk ander op als heteluchtballonnen?
Wat is nu eigenlijk de kern van ons bestaan [zoals wij het 'zien']: 'vergoddelijking' of 'menswording',
verzoening door symbolen of door de macht en de kracht van 'het zwaard' der 'gerechtihgeid'?
Wie weten nog wat ze belijden als ze het hebben over EENHEID, 'drie~eenheid', polarisatie
en multi~culturele en/of echte kosmopolitische capaciteiten?
Wie zijn wij dat we theoretische geschillen belangrijker
blijven vinden dan praktische samenwerking
'ten goede'?

ALS
we uitgaan
van de mogelijkheid
tot barmhartigheid, mededogen, rechtvaardigheid,
waarom is 'de wereld' dan nog steeds zo overvol van allerlei vormen van narigheid?
Het elke ochtend weer opstaan is op zich al een politieke daad van 'medemenselijkheid'!
Gevoel en verstand, geloof en politiek zijn zo met elkaar verweven
dat we allang eigenlijk niet meer in staat zijn om
ze nog van elkaar te kunnen scheiden.
Zowel als oorspronkelijke mucho
macho 'homobibonobo', als
'n 'menswordende' zijn we
niet meer gespleten,
maar EENWORDEND
'bezig'.

THORA,
TeNaCH, evangelie{s}
{EN 'koran'} zijn als het ware
bij wijze van spreken en schrijven,
doen en laten: "uit elkaar ontstaan"!
Alledrie roepen ze mensen van alle tijden en plaatsen,
achtergronden & omstandigheden op om de vrede na te streven
en in vrede met elkaar te leven: alleen nog een vreselijke extreem sektarische huichelaar & fanatiek 'geweldsbeoefenaar' en overgrote stommeling
is nu nog in staat om die mogelijkheden en
tendenzen te ontkennen
en verder te willen
saboteren & te
torpederen.

AL
die brokken
van waarheden en
potenties moeten voortaan op
'tafel kunnen komen': in die mate
dat wij zelf in staat zijn om zo 'te leren zien & horen',
te leren onderscheiden en elkaar te ontdekken,
kunnen we nu nog weerstand bieden tegen
verdwaasden, kwaadwilligen & in aanleg
massamoordenaars in 't
groot en in 't
klein.