Ziekjes

de hele week heb ik nachtenlang wakker gelegen
viel ik rond half 5 in slaap en moest ik er om kwart over 6
alweer uit om naar school te gaan. het duurt zolang
voor ik in slaap kom, ik mis hem nog steeds iedere
seconde dat ik alleen ben, op m'n kamer en ik me
volledig kan laten gaan. hoe hard ik dan ook tegen
stribbel, de tranen vinden een weg en stromen tot
er geen tranen meer over zijn en ik knallende hoofdpijn
eraan over hou en brandende ogen. ik denk steeds
aan de dag dat ik hem leerde kennen, we elkaar eerst
niet zoveel op school spraken, maar op msn uren kletsten
en uiteindelijk ook afspraken en leuke dingen deden.
en met ups and downs door de jaren heen, kwamen
we er steeds weer goed uit. true love kan ik het noemen,
al zegt iedereen dat ik daar nog te jong voor ben. toen ik
2 september 2007 naar barcelona ging, had hij beloofd
me uit te komen zwaaien, maar hij was niet gekomen.
het ging ook niet meer super tussen ons, maar ondanks dat
was barcelona de beste vakantie ooit met me girlz!
toen ik terugkwam, de 8ste, merkte ik hoe erg ik hem gemist had.
en gelukkig voor mij, had hij dat ook gemerkt. het werd
weer zoals het hoorde te zijn. we praatten weer veel,
waren zowat iedere avond bij elkaar en standaard ieder
weekend gingen we wel wat leuks doen. en jullie denken misschien
dat dat op een gegeven moment irritaties gaat geven, maar nee
dat gaf het niet, omdat hij niet alleen m'n vriendje was maar
ook mijn allerbeste vriend!! we hebben zoveel shit meegemaakt,
dagen dat hij er doorheen zat en ik er voor hem was. maar ook andersom.
hij heeft geen makkelijk leven, nooit gehad en ik was zijn lichtpuntje
en ik was van plan dat altijd te blijven om hem te helpen en
hem een betere toekomst te geven. we geloofden er allebei in.
we hadden iets aparts, iets wat geen enkele puber op deze
leeftijd heeft. het leek alsof we alles waren van elkaar:
soulmates, beste vrienden, broer/zus, álles!
we hadden zo'n hechte band, en niemand die dat zich voor kan stellen
dat moet je meemaken. want had ik het niet meegemaakt, dan had
ik ook nooit geloofd dat zoiets mogelijk zou zijn.
ik herinner me nog zo goed hoe ik met hem naar de stad was
gegaan en hij me rond 11 uur thuisbracht, we hand in hand fietsten
en hij me diep in me ogen aan had gekeken. de eerste avond
dat ik terug was van barcelona waarop we weer intens blij met
elkaar waren. ook herinner ik me nog goed, toen ik naar een feest
ging met als thema gala dress, en hij speciaal voor mij
naar de reeshof was gekomen om me nog even te zien. hoe ik
in mijn galajurk naar hem toe rende (voor zover ik rennen kon)
en ik hem stevig vastpakte. hoe hij me zijn jas gaf en me warm hield,
mijn handen warm blies en we samen op een stenen bankje
genoten van de heldere nacht en ik, gelukkig als ik me voelde,
de sterren telde en bij elke ster dacht hoeveel ik van hem hield.
ik herinner me de winter, sneeuwbal gevechten. tot we in een deuk
lagen en op waren van het rennen. hoe we tijdens de kerstmarkt
bij de kachels zaten en het plots weer begon te sneeuwen en
hij me vasthield. haha en hoe hij me weg trok bij de kachels,
waardoor ik struikelde en lachend tegen 'm aanviel. waar was
dat voor nodig vroeg ik hem nog. waarop hij antwoorde: die
vonkjes vlogen in je haar, ik zag al voor me hoe je mooie haren
weg zouden branden en dat wil ik natuurlijk niet hebben.
en door de vlammen en de warmte die ervan af kwam
begonnen onze ogen te tranen en hij blies weer mijn handen warm.
en dan die ene avond dat hij bij me thuiskwam, ik hem
mijn cadeau had gegeven en we samen op de bank lagen.
ik had hem een anti-stress steen gegeven, puur symbolisch
en in een vorm van een hart. hij beloofde me die altijd bij
zich te houden en pakte me vast. die kleine dingetjes
blijven me het beste bij. en nog altijd denk ik terug aan
deze mooie tijden, maar het lukt me nooit om dan niet te huilen.
en ineens die ommekeer. dat hij me begon te negeren,
te haten zelfs zonder dat ik de reden ervan wist en nog steeds
niet weet. het houdt me bezig en zoals je ziet houdt het me ook wakker.
en door die oververmoeidheid en stress, tsja ben ik nu ziek.
keelontsteking, hoofdpijn, oorpijn, spierpijn.
bah daar komen de tranen weer. hoe vaak ik ook tegen mezelf
zeg dat ik klaar met hem ben en hem niet nodig heb,
mijn hart gelooft er nog niet in want mijn hart weet diep van binnen
dat hij het meest bijzondere is geweest in mijn leven en ik
nog steeds zielsveel van hem hou.
je eerste liefde vergeet je niet snel,
zeker niet als ie zó mooi was, zoals dat van ons is geweest.


ik ga maar weer eens terug m'n bedje in,
lekker slapen (niet dus, want als ik niet slaap
dagdroom ik over hem. slaap ik wel, dan droom ik
over hem.) maar goed, het idee dat ik een
beetje uitrust. het komt wel goed.
zoals ze zeggen: het heeft tijd nodig.