R.I.P.

Zomaar ineens
hebben de vreemden je van ons weggenomen
meegenomen door het duister
om te eindigen in het licht
vragend heb je ons achtergelaten
met betraande ogen
proberen we ons staande te houden
proberen we te accepteren
wat ons net is afgenomen
Zomaar ineens
loop ik op straat zonder mijn hand in de jouwe
zonder het plezier
dat de tijd sneller dan gewenst voorbij liet gaan
zoveel emoties in één lichaam
en dat in tientallen lichamen tegelijk
we proberen elkaar te steunen
maar alle woorden zijn ons ontnomen
zoveel kleurige bloemen en toch zie ik zwart
kilte duisternis
ik vraag me af waar je bent
en of waar je bent
je gelukkig bent
of je je rust hebt kunnen vinden
en de pijn je heeft losgelaten
de vreemden daarboven
hebben zij je goed ontvangen?
en maken ze het licht vroeg of laat weer voor je aan?
luisteren ze nog naar ons verlangen?
of hebben zij het licht definitief voor je uitgedaan?