zelfeuthanasie & lintjesregens tussen uiterwaarden


Woeste
wilde spannende
nachtmerrieachtige dromen
van vannacht
...

Maar
die zijn
allemaal weer vervlogen ...
Zal wel komen door al die voet- & nekpijntjes,
spieren en gewrichten die reageren op tuingedoe
en gieters vol met water
op de begraafplaats.

Tien,
twintig liter
is dus misschien
net iets teveel van het goede
elke dag weer?
Dat komt ervan
als je wat ouder bent geworden
na al die tientallen jaren rondslepen
met veel te zware voorwerpen:
verhuizende mensen,
trappen op en af,
liften vol,
auto's in en uit,
stofnesten,
Bijlmerflatgebouwen
en ouderwetse Amsterdamse
trapwoningen!

En ook vroeger
was het al iets dergelijks in psychiatrie & revalidatie:
al die vormen van krankzinnigheid en invaliditeit moeten toch worden verzorgd
van 's morgens vroeg tot 's avonds laat van medicijnen tot en met wassen, eten en ook drinken,
scheren, wandelen, therapie, schoonmaken,
optillen en dag en nacht
verzorgen
...

Of die dertien
maanden vervangende krijgsdienst
in de bossen met 'bladeren harken tegen de wind in',
het doldrieste duwgebeuren en kampen voor Bijzondere Jeugdzorg,
of in Israel op velden en wegen, boomgaarden en
in de centrale 'gaarkeuken', kisten met vruchten en bloembollen,
kippen en kalkoenen en op de gekste plaatsen binnen en buiten slapen
tussen de Lage Landen aan de Noordzee en het Verre Oosten,
ijskoud & bloedheet,
ver boven de dertig graden en ver onder nul
met een rugzak/slaapzak met wat simpele kleren, sandalen & oude schoenen,
zo'n oude portable Olivetti uit het begin van de jaren zestig,
alles bij elkaar toch ook gauw meer dan vijf-en-twintig kilo?
Het gaat je dus letterlijk en figuurlijk niet in de koude kleren zitten:
zestig jaar tussen al die uitersten van wat maar denkbaar en voorstelbaar is
tussen de Eerste Wereld van het Rijke Westen, via de
Vierde Wereld van Grote Megasteden naar de Derde Wereld van Bedelaars,
Moslim, Hindoes en kleurige Boeddhisten naar de Grijsgrauwe Tweede Wereld met ABC-wapens
en alle malle associaties die daarmee telkens weer verband
bleken te houden?

Op de achtergrond
de Tweede Wereldoorlog waarvan je in je jonge jaren nog duidelijke sporen kon zien en ervaren.
Daarna de z.g. Opbouwtijd en de Dekolonisaties.
De kleuterschooltjes met kleikisten,
zondagsschoolverhaaltjes met al die bijbelstories tussen Paradijzen &
Apocalypsen, Lagere school met kroontjespennen en inkpotten,
netjes en geduldig mooi leren schrijven en verstaanbaar lezen, tekenen en rekenen,
aardrijkskunde en geschiedenis,
juffrouwen en meesters die voorlazen,
dicteerden, overhoorden, straften en beloonden
met daarna die wankele puberteitsjaren vol van verzet, bittere tranen en slappe lachbuien
en de zoektocht naar bevredigingen van onduidelijke wensen,
het ministerie van oorlog en die eindeloze liftende zwerftochten tussen hier en India heen en weer
met aan het eind de schok van Nippon & de USSR
via Birobeidjan & Moscow, Odessa,
Istanboel/Constantinopolis.
Onvermijdelijke ruines en rot-
ervaringen in mijnenvelden, bunkers, loopgraven, prikkeldraadversperringen,
geuniformeerde bewapende en zwaarbesnorde vaderlandse helden aan beide zijden der grenzen,
de villawijken en achterbuurten en jezelf tussen al dat gewirwar, gewriemel en gewemel in stand houden en in evenwicht tussen die uitersten van grote rijkdom, bittere armoede en
de overwegende, overal aanwezige middenmoot
'des klootjesvolks'
...

Ik
daas maar
door terwijl de
krantenkopjes wachten om gesneld
te worden met het 'wereldnieuws' dichtbij en wat verder af ...
Terwijl onvermijdbare sentimentele tranenstromen hun weg vinden in het ochtendlicht:
dat alles onder een blauwe lucht in een groene tuin
met de muziek van Bob Dylon, Judy Collins,
Jackson Browne,
Joni Mitchell, Donovan,
Buffy Sainte~Marie, Warren Zevon,
Joan Baez en al
die talloze anderen, de klassieken & newbies
in eindeloze reeksen en golven van kleuren en geluiden,
betekenissen & associaties, innig interwoven
en onverbrekelijk opkomend en verdwijnend
in het niets dat alles omvat maar
bezield wil worden door ons
en de verbanden die
we leggen tussen
begin en
einde
...

@
28 apr 2007 - bewerkt op 18 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende