zeiken & kien


~*~

"Kijken & Zien"
~@~


HET
oog staat
voor twee dingen
tegelijk: echt kijken,
met je oogbol actief zijn,
en kijken als iets spiritueels,
als anders zien?

BEIDE
maak ik
niet van elkaar
los, integendeel, beide hebben
elkaar nodig, de ene wijze van kijken
is niet zonder de andere!

De samenhang duid ik voorlopig als een vorm van verwerken aan.
Je doet wat met hetgeen je ziet, en het resultaat van die 'verwerking' is:
je ziet er wat in, of je ziet er niets in ...

Er wat in zien, ziedaar alweer een derivaat van 'zien';
het houdt in dat je er wat mee kunt, met datgene wat jouw ogen aantreffen.
Je maakt er een verlengstuk van jezelf van, van jouw bestaan als mens,
en naarmate jouw bestaan uitdijt: van jouw omgeving [je bivak] als nog weer een groter verlengstuk van jezelf, en die omgeving kan weer uitdijen tot 'de wereld'?

Elke keer zet je die stap, zo'n volgende stap, als je er wat in ziet.
ZO ontstaat de kleine wereld om je heen, jouw ogen doen nog steeds hun dubbele dienst:
kijken en 'oog hebben voor'.
Tot de grens bereikt is, en kijken het van louter 'kijk op' moet hebben,
omdat de ogen het [bijna] niet meer kunnen bevatten?

DAN is zien louter verbeelding geworden, zien wat er niet is.
Zo zie ik een vloeiende overgang:
wat begint bij het echte oog, dat zet zich voort in allerlei gradaties en trappen van 'kijk op',
van anders zien wat voorhanden is,
totdat we belanden in de wereld van verbeelding die we
'ons wereldbeeld'
noemen!

Bouwen
is dus
een zaak van
het oog: DAT bevestigt
zich nog eens.

EERST
zien en
DAN onder woorden
brengen, betekenis verlenen - voor een tijd{je} dan -
en daarmee een leefbaar leven maken,
een beter leefbaar, een ruimer leefbaar enzovoorts.

De laatste jaren heette dan ook wel Leefbaar Nederland?

Ik wil het misverstand vermijden dat ik bezig ben om de 'mydi'-mens te idealiseren,
laat staan de wereld die hij/zij heeft gecreeerd als een ideale wereld te zien of 'n permanent tranendal!
Er is geen andere dan die waarin wij [denken te] leven, en er is geen andere bouwer [dan wijzelf].
Wat ik doe is alleen maar dat gegeven onderstrepen, proberen uit te leggen hoe het ongeveer werkt,
en 'het' is deze keer 'hij/zij'.

Wat wij doen,
de manier waarop wij mens zijn,
is hoogst riskant.

Veel van wat wij ondernemen mislukt;
door de eeuwen heen is de geschiedenis van de mislukkingen even groot als die van alles waarin wij slaagden?

En zelfs als wij slagen,
en er een wereld uit onze handen voortkomt,
zelfs dan gaat het telkens weer mis,
want wij willen controle houden op wat wij hebben
bereikt!

Maar hoe meer wij ons als bedwingers van de chaos opvatten,
des te groter is de kans dat wij stoppen met verder te kijken dan naar
'wat voor ogen is'?

Chaos
ligt altijd weer op de loer
waar het oog niet meer ziet wat er is.
En 'die woorden' blijven we [voorlopig] telkens [alweer & opnieuw]
uitleggen aan [elkaar en]
onszelf

15 aug 2006 - bewerkt op 04 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende