zalig in~ & uiteinde: tussen clitoris, eikel & g d

't Wordt nu wel heel erg
met de neuro-hype volgens Bert Keizer
in de Trouwe Verdieping van religie & filosofie [zaterdag l.l.]!
In NRC Handelsblad liet zelfs Marjoleine de Vos deze week het anders altijd zo melancholieke maar uitermate dappere hoofd hangen naar aanleiding naar aanleiding van berichten uit de neurohoek.
Ook zij schrijft wel vaker over teleurstellingen, maar weet zichzelf altijd te vermanen,
zodat haar bedachtzaamheid nooit ontaardt in somberte. Maar afgelopen maandag eindigde ze
in een ongekend mineur, die BK des te meer trof [zo schrijft hij], omdat het om 'n misverstand gaat.
Haar column is 'n goed voorbeeld van wat de neurosofie kan aanrichten.
Neurosofen zijn hersenonderzoekers die hun resultaten een filosofisch bedoeld duwtje geven
waardoor ze menen vanuit hun laboratorium in EEN klap midden i/d geestesgeschiedenis v/d
mens te belanden. Aldaar aangekomen verbijsteren ze de omstanders door te laten zien
dat wat die stakkers voor hun geestesleven hebben aangezien 'eigenlijk' nix meer is dan
'wat gesputter tussen neuronen'.

BK citeert
wat De Vos de hersenwetenschappers hoort zeggen:
'DE VRIJE WIL BESTAAT NIET. ONS ZELFBEWUSTZIJN IS 'N VERHALENFABRIEKJE DAT ACHTERAF REDENERINGEN VERZINT BIJ WAT ONS ONBEWUSTE BREIN HEEFT BESLIST. SO MUCH VOOR ZELFKENNIS.
HET BESTAAT INDERDAAD NIET. MAAR HET IS [NOG] VEEL ERGER
DAN OOIT GEDACHT!'

Zij verwijst hier
naar twee neurosofische pretenties.
De eerste is dat ons brein besluiten neemt.
De tweede dat ons brein dat eerder doet dan wij i/d gaten hebben,
zodat vrije wil niet bestaat: er is 'n klassiek expiriment
dat altijd genoemd werd
in dit verband.

't Gaat
[ongeveer] zo: onze hersenactiviteit
wordt in termen van elektrische ontladingen
geregistreerd in 't EEG. Ik vraag jou om jouw vinger te buigen
en dat doe je. Ik bekijk 't EEG gemaakt tijdens deze gebeurtenissen:
jouw besluit om jouw vinger, en de daarbijbehorende neuronale activiteit.
Men heeft ontdekt dat 't kenmerkende 'vingerbuig~EEG' al begint voordat jij jouw vinger buigt.
Men beschouwt dis experiment [blijkbaar] graag als schokkend, omdat dit
zou [kunnen] betekenen dat 'JOUW' besluit al in 't brein is genomen
voordat jij het meende
te nemen.

Wat 'n onzin!
Ik moet de neurowetenschapper nog spreken die na dit experiment zegt:
het maakt niet{s} uit of ik voor bietjes of sla kies vanavond, dat besluit is toch al genomen.
Ik ben benieuwd wat hij op tafel gaat zetten. Wat we 'n hersenwetenschapper ook toedenken:
hij kan NOOIT zonder 'n verpletterende context [die nergens i/d neuronen te vinden is] uitmaken
of ik voor vanille of zelfmoord kies. Verzin maar eens hoe mijn hersenscan, met als bonus de mededeling
dat het om 'n mensenbrein gaat,
& daarmee basta.

Uit die scan
weet je niet eens of ik Keizer ben & je kunt ook niet zien of ik in A'dam of Irkoetsk ben.
Je kunt niet zien hoe lang ik daar ben, je kunt de hond niet zien die ik bij mij heb, evenmin dat ik wel loop maar op de fiets ben gekomen, dat ik met m'n dochter heb afgesproken dat we bij 'n dergelijke temperatuur gewoon recht hebben op ijs. Er is scan-morfologisch gesproken geen enkele vorm van signaal
denkbaar die naar zaken als "WE" of "Amsterdam" of "Irkoetsk" of "IJS" zou kunnen verwijzen op die voorbeeldige wijze waarop woorden
dat wel kunnen.

Kortom, je ziet nix op 'n scan,
tenzij je 't minuscule detail van 'n scan plaatst in 'n panorama waarvan we de gigantische reikwijdte steeds onderschatten. Kijk 's naar de schier eindeloze hoeveelheid niet te scannen aspecten van die vingerbuigexercitie & bedenk hoe belachelijk 't is om in dat kluwen 'n golflijntje in 'n EEG op te vatten als
"'N BESLUIT". Neuronen besluiten nix, niet omdat ze altijd maar weifelen, maar omdat ze dat niet kunnen.
Net zo min als 'n boek 'n auto kan besturen. Dat is niet omdat 't geen armpjes heeft of geen rijbewijs,
't gaat om 'n begripsmatige onmogelijkheid.

En over besluiten gesproken,
wie wil dat verrekte vingerbuigbesluit op EEN & dezelfde lijn stellen met mijn besluit
om bij Ria weg te gaan, Proust te herlezen, 't graf van m'n ouders zo zelden te bezoeken
of de gezondheidszorg te verlaten?

Beseffen we wel
dat we rond dergelijke besluiten
vele jaren, ik zeg JAREN {!} van EEG's & hersenscans
zouden moeten vastleggen, met als resultaat 'n [volkomen] onhandelbare verzameling van bibberlijntjes
& rooie klodders die volkomen betekenisloos blijven, terwijl ik op de vraag
'waarom ga je niet eens naar 't graf van je ouders?'
wel 'n antwoord heb.

Waar ik op hamer,
is 't primaat v/h menselijk gedrag.
We slagen er al miljoenen jaren in om elkaars geestelijke inhoud in te schatten
zonder dat we ooit van neuronen, scans of EEG's
gehoord hadden
...



Zalig,
al dit
soort van citaten,
aanhalingen, overwegingen,
voorlopige wisselvallige gevolgtrekkingen
en conclusies over evolutie, filosofie, religie, wetenschappelijke ontdekkingen,
dat ik er wel dagelijkse mydipap van zou lusten! Iets dergelijks ook
met woorden & begrippen als 'heelal' & 'eeuwigheid',
'hier & nu', 'verleden & toekomst',
'vrije wil' & 'predestinatie',
"G ds wil" &
'geweten'?!

Kortom:
wat van essentieel belang is
[en blijft] zijn juist die fijne nuances, schakeringen & 't inkleuren
van ons korte bestaan tussen 'toevalligheid' & 'wat we er verder zelf van maken'
zowel 'ten goede' als
'ten kwade'
...