Yoh Tze op pad over bergen en door dalen met myDi!


Van welke
mooie {of minder mooie} herinnering
wil ik NU weer eens
'genieten'?
Wat is toch mijn bestemming
in mij leven?
Of heb ik er {nog steeds}
geen?
Wat zijn in mijn leven thema's
die steeds weer
terugkomen?
Welke lessen heb ik daaruit
te leren?
Wanneer praat ik teveel of te weinig
en wat
heb ik dan eigenlijk
te zeggen?
Welk probleem ga ik al een tijdje
uit de weg?
En voelt dat goed of ga ik het
aanpakken?
Waarin ben ik lui?
Wil ik daar wat aan doen?
Welke eigenschappen zijn valkuilen
voor mij?
Welke signalen krijg ik daarvoor
van anderen?
HOE zou ik EEN negatieve eigenschap kunnen omzetten
in ander gedrag?
WIE vraag ik om me daarbij scherp te maken en
te houden?
Aan welke eigenschap van anderen heb ik een hekel?
Wanneer doe ik, of deed ik, zelf
wat ik anderen verwijt?
Welk niet toegestane deel in mij is dat?
Welke eigenschap bewonder ik in anderen?
WAAR zit het nog niet ontwikkelde talent in mijzelf
dat {nog steeds!} naar buiten wil?
En waarin moet ik me meer haasten?
Waarin moet ik langzamer gaan?
WIE en WAT zie ik,
als ik vijf minuten in de spiegel kijk
met een 'oordelende' blik?
WIE en WAT zie ik,
als ik tien minuten in de spiegel kijk
met een 'liefhebbende' blik?
EN WIE zie ik,
als ik vijftien minuten in de spiegel kijk met
een objectieve, waarnemende blik?
WELKE DROOM wil ik nog waarmaken?
Wat houdt me tegen?
WAT of WIE heb ik ervoor nodig
om de barrieres
op te ruimen?
HOE geef ik het spirituele een plaats in mijn leven?
Is die plaats GROOT genoeg?
Wat is overbodig in mijn leven en waarom houd ik het nog in bezit?
Wanneer ga ik het wegdoen?
Waaraan heb ik meer behoefte
in mijn leven?

Waarom ben ik
het nog niet gaan halen?
Wanneer ga ik dat doen?
OF: waarom niet?
WAT heb ik te doen om het "HIER~&~NU" te beleven
en niet steeds met het verleden of de toekomst
bezig te zijn?
Welke fouten die anderen naar mij toe hebben begaan,
wil ik niet meer als verwijten met mij meedragen?
Hoe kan ik hen innerlijk vergeven?
Waarin geef ik te vlug op
als ik niet meteen het resultaat boek
dat mij voor ogen staat?
HOE kan ik daarin
langer
volhouden?
@
Wat wij
van andere mensen en onszelf weten
komt voort uit de herinnering aan de momenten waarop wij met hen
{en onszelf} tezamen waren:
maar sinds die tijd zijn zij {en WIJ}
veranderd ...
Er is het moment van geboren worden en van sterven en dan is
het laatste wat ik nog verstaanbaar zou willen zeggen:
"Dank je wel."
Nog even open ik mijn ogen en ik zie
de blik van alle vormen van leven die komen en gaan:
daarin is alleen nog maar pijn over of dankbaarheid omdat ik
er mocht zijn, ondanks alles,
het gevoel dat ik heb mogen en kunnen leven,
dankbaarheid ook dat ik nu mag sterven ...
nog even, en dan ga ik verder
en laat mijn dank
achter ...
Dank vader/moeder/mensen dat ik zo ben gekomen
en heengegaan ...
De grootste opdracht in mijn leven was, achteraf gezien:
alles en allen met liefde en aandacht
bejegenen ...
Waar ben ik en waar ben jij
nu?
~
YOH Tze,
die in Japan Yoshi wordt genoemd,
zwierf alsmaar rond over de aarde om de Waarheid te vinden.
Steeds maar riep hij, zowel in zijn hart als soms ook luid
in zijn omgeving:
"Waarheid, waar ben je?"
Hij zocht de Waarheid bij de engelen en vond Haar niet.
Hij zocht de Waarheid bij de geesten van de gestorvenen en vond Haar niet.
Hij zocht de Waarheid bij de mensen en vond Haar niet.
Hij zocht de Waarheid bij de psychedelicatessen in het plantenrijk
en vond Haar niet.
Waarheid op bergtoppen en in onderaardse grotten en vond HAAR niet.
Alleen de echo in de verte
herhaalde zijn zielenkreet: "WAARHEID, waar ben je?"
Ten slotte zat hij vermoeid en teleurgesteld van al zijn omzwervingen
tussen hemel en aarde terneer op een bergtop en besloot
er enige tijd te blijven en zichzelf en zijn paard
rust te gunnen.
Na vijf dagen naderde er iemand zijn hoge rustplaats
en zette zich met een zucht van vermoeidheid naast hem neer.
Het was een vrouwelijk verschijning die er wonderlijk uitzag:
haar romp had een menselijke, zij het transparante,
vorm en ze droeg de vleugels van een engel die zich vaag aftekenden onder het witte doodshemd dat ze droeg ...
haar bene waren die van een dier en haar armen waren als de takken van
een boom met in de ineengestrengelde uiteinden
een grote fonkelende flonkerende edelsteen die zich weerspiegelde in haar net zo flonkerende fonkelende ogen van licht ...
"WIE ben je?" vroeg de zoeker.
"IK BEN de Waarheid," sprak de vrouwenfiguur.
"En het heeft me vele vele jaren gekost om je in te halen terwijl je zo hard
vooruitholde en rende en joeg
om me te zoeken.
Voorwaar, de mensen denken dat ze de Waarheid vinden
door haar als een wildeman te gaan zoeken,
terwijl ze in het aandachtig op EEN plaats blijven,
leren dat het de Waarheid was die
hen zocht."
DAARO besteeg ze het paard van de zoeker
en trokken ze samen verder naar de Berg van Belofte
en het Woud van
Weten.
Goed zijn is
streven naar het Goede op de Weg naar Innerlijke Harmonie:
we geloven eerst
dat de weg naar innerlijke harmonie onderbouwd dient te zijn door moeilijke veranderingen.
We denken dat we onszelf of onze omgeving moeten veranderen
voor we tot ontspanning kunnen komen.
Het echte ontspannen is echter het gevolg van het zijn,
en niet van het willen, het kunnen
en het doen.
Zoeken naar harmonie door middel van willen, kunnen en doen
levert ons steeds de ervaring op van het niet~hebben en
daarmee disharmonie.
We creeren wat we niet willen.
Hoe meer we niet~zoeken naar harmonie door middel van niet~doen,
maar door middel van het zijn,
hoe dichter we erbij komen.
Sterker nog,
we ont~dekken wat
er al was.
Daarom
kan men niet kwaad doen
zonder zichzelf
kwaad
te doen ...
Daarom kun je goed doen alleen
door jezelf lief te hebben
en goed te
doen:
DAT
is
het begin
van
alle
ware
wijsheid ...
liefdesverdrietverliefdliefdesverdriet
gemeenverwardgaap!
verdrietignahnahcool!
erg vrolijkknipoogvrolijk
engel
17 okt 2004 - bewerkt op 04 feb 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende