yinyang {m/v/k}

De opleving
na het slechte nieuws.

Begeleiding van mensen met kanker en andere levensbedreigende ziekten.

Door gesprekken, ontspanningsoefeningen en lichte meditatie mensen bijstaan die zware kuren ondergaan.

Het idee was hun kwaliteit van leven te verhogen door ze te helpen om een positiever houding te vinden t.o.v. behandelingen:
veerkracht & leerkracht mobiliseren; genezings- of stervingsproces meer kwaliteit geven; niet alleen maar als slachtoffers zien, maar vooral ook laten voelen dat we een andere keuze hebben dan alleen nog maar passief lijden. De dood leren kennen op jonge leeftijd is bepalend voor onze relatie tot de eindigheid. Als klein kind al ervaren dat het leven ook daarna nog doorgaat. Verdrietig maar niet depressief. Wel huilen, maar niet wanhopig. Volwassenen maken er vaak een veel groter punt van dan kinderen. Het is zoals het is : de dood hoort bij het leven. Kinderen zijn er vaak nuchterder in dan ouderen? Je kunt zo ook theologie als heel breed zien vooral in de spirituele kant van godsdiensten & vormen van filo-sofie zoals taoïsme: het idee dat lichaam, ziel en geest wezenlijk samenhangen. Inmiddels is ook in het westen het besef doorgedrongen dat de mens meer is dan alleen maar een pakketje bloed en botten. Door een ingrijpende ziekte als kanker kom je op onbekende, nieuwe terreinen.

Dat verlamt de ene mens en activeert de andere. Er komen heel existentiële vragen op: waarom treft dit mij, wat betekent het, wat kan ik leren van deze fase van mijn leven. Sommige mensen met kanker e.d. gaan daaraan ten onder. Misschien wel even - of langer dan 'even' - maar na een tijd komen ze weer boven. Wat nietbwil zeggen dat ze beter worden, genezen verklaard, mar ze komen er als mens weer bovenop, komen er doorheen, groeien er bovenuit. In de confrontatie met hun eindigheid of verval trekt hun geest niet dicht maar open, het wordt niet donker, het wordt licht. Ze klampen zich niet meer vast aan wat vroeger was: ze huilen erom, rouwen, maar laten dan los. Ze laten zichzelf los. Gek genoeg zeggen ze dan vaak dat ze nu meer zichzelf zijn dan ooit tevoren. Of: nu pas eindelijk zichzelf, eindelijk werkelijk, echt ...

Onze tijd is er vooral een van talloze experimenten via wandelen, praten, tekenen, schilderen of wat dan ook: zo worden we weer mens, komen tot onszelf en elkaar, voelen ons meer dan alleen maar onze ziekte. Dankzij, of gedwongen door onze ziekte ontdekken we aspecten van onszelf
die we waren vergeten of nog nooit hadden gezien. Het werkte om mensen ietsbte bieden buiten de muren van alleen maar ziekenhuizen ...

Taborhuis: de naam komt van de berg Tabor in Galilea, volgens dd christelijke traditie de berg waarop Yehosjoea van gedaante veranderde.
Bovenop de bergtop werd hij een lichtstralend lichaam: Tabor staat voor ,Ichtegem & 't hervinden van eigen kracht. 'n Mens "is" cultuur ...

Psychosociale vraagstukken waarmee kankerpatiënten en hun naasten werden geconfronteerd kwamen zo centraal te staan: de confrontatie met het falen van ons lichaam, met onze onverbiddelijke eindigheid, gepaard gaande met heftiger en dieper emoties dan iemand ooit had ervaren ...

Mensen hebben soms het gevoel dat ze gek worden en voor partners is het net zo zwaar. Ze hebben het idee: nu MOET ik er zijn, ik MOET heel
sterk zijn, ik mag niet klagen want ik leef! Daarom voegen we ook zingeving toe aan het inmiddels al ruimer scala van gespreksmogelijkheden, massage- & meditatiegroepen. Het woord spiritualiteit durfden we vroeger amper in de mond te nemen uit angst zweverig te worden genoemd.

Maar we merkten dat patiënten bezig waren met vragen als: wat is nog de zin van mijn leven en wat is de zin ervan geweest tot nu toe?

Wat kan ik nu nog doen, waar gaat het me in dit leven nu eigenlijk ECHT om? Vaak zit het antwoord op die vragen overigens niet in allerlei wereldreizen carrière, maar vooral in een mooi gesprek, een fijne verjaardag met familie en vrienden, zonlicht op jenhuid, de tuin & de 'stilte'!

Het is ontroerend om te zien als mensen zo'n klik kunnen maken naar de grootsheid van het kleine ...

Wat zeggen de patiënten er zelf van, wat is het dat hun bezighoudt? Wat kunnen we ervan terugvinden in onze publicaties, lezingen e.d.?!

Die informatie werd inmiddels ook gebruikt in opleidingen voor artsen en andere hulpverleners: lang niet alle patiënten willen naar een dominee of pastoor, voorganger, ouderling, diaken, bisschop of vereerde prelaat, heiligenbeelden, erkende dogma's, vastliggende rituelen & oude gewoontes;
ze willen artsen en verpleging die zich medemenselijk opstellen, die kunnen invoelen met welk nieuws ze hun patiënten confronteren ...

Naast individuele gesprekken zijn mensen ook gebaat bij psycho-energetische meditatie: je probeert om de mensen te laten zien dat er een laag is onder het denken, onder de heftige emoties, waar we tot onszelf en tot rust kunnen komen. Het wonderlijke is dat zieke mensen daar vaak nu eenmaal veel sneller bijkunnen dat z.g. 'gezonde'. Naar dat soort van lessen komen ok mensen die, als ze niet ziek waren geworden, nog nooit aan meditatie of yoga e.d. Gedacht zouden hebben. Daarom is het van belang dat we onze lessen licht en luchtig houden en niet teveel door-praten over chakra's & aura's, gecompliceerde uitheemse woorden en/of gekunstelde constructies vol van theorieën en fantastische illusies: ieder moet mee kunnen doen vanaf zijn/haar eigen niveau.

Steeds weer nieuwe doelen ontdekt men zo al gaande, onderweg naar het einde, met elk ander: de wereld kan iets leren van kankerpatiënten ...

Het kan voor hen schokkend zijn om te zien hoe mensen 'in de normale wereld' met zichzelf omgaan, met onze lichamelijke en geestelijke gezondheid, met onszelf en elkaar, de natuur, de aarde, het heelal en de eeuwigheid in onze beperkte tijd en ruimte. Hoe het ueberjachtige en irrationele streven naar meer geld, meer bezit, meer macht, meer prestige, meer vermaak het hele maatschappelijke & economische leven door-trekt. Die kankerachtige woekering van meer, meer, meer hebben zij letterlijk in hun eigen lichaam leren vrezen en verafschuwen. Kanker krijgen
kan je een fundamenteel ander zicht op de dingen geven, op wat het leven dient en wat de dood! Op wat werkelijk van waarde is, goed en zinvol en wat niet ...

Misschien moeten mensen met kanker hun schroom overwinnen en luider zeggennwatbzijnzien, uit eigen ondervinding weten, immers aan het eigen lijf hebben ondervonden: ZIJ zijn ervaringsdeskundigen, ZIJ hebben recht van spreken. En wij de plicht om te luisteren.

Met dank aan William Yang