Yehosjoea: "YHWH"/Adonai wat is dat nou eigenlijk?


DE
kernvraag is
of de 'onzekerheid
van het menselijk bestaan
pas door het antwoord van
de openbaring wordt onthuld dan wel algemeen
ervaren kan worden, zonder openbaring'!
Sommigen
kiezen voor
die eerste moglijkheid,
maar dat betekent dat
het antwoord van de openbaring
de vraag naar g d oproept,
zonder dat algemeen menselijke ervaring
eraan te pas komt?
Dat overtuigt niet ...
Je stelt dan onnodig openbaring en ervaring tegenover elkaar.
Openbaringen worden nu eenmaal ervaren.
Je moet de vraag naar g d niet direct koppelen aan strikt persoonlijke ervaringen,
maar aan in de geschiedenis van de mensheid opgedane collectieve ervaring.
En DAT is de ervaring van macht die jouw leven voor een groot deel bepaalt,
in ieder geval het belangrijkste deel:
dat je er bent zonder dat je daar iets aan hebt kunnen toe- of afdoen
en dat je moet sterven
of je dat nu wilt
of niet.

Aan DIE mydiervaring
ontkomt geen mens, DAAR hoef je geen gelovige voor te zijn?
Die algemene ervaring is nog geen 'g dservaring'.
Echter, in de meeste godsdiensten wordt aan een allespbepalende macht
een persoonlijk karakter toegeschreven.
Pas als deze macht de trekken van een persoon krijgt,
wordt het mogelijk om de existentiele vraag wat het betekent om mens te zijn
op te vatten als een vraag naar g d.
DAN ontkom je er niet aan om van g d te spreken als een persoon: "G D"!
Meestal denkt men dan aan een analogie met de mens als persoon?
De voorstelling van de mens als persoon
wordt op G d geprojecteerd!

DAT roept vragen op,
want g d en mens zijn onvergelijkbaar.
Als je de voorstelling van een mens als persoon op G d projecteert dan loop je vast,
want een menselijke persoon is sterfelijk en G d niet ...
Toch is daarmee nog lang niet
alles gezegd.

WANT
het persoonzijn van de mens
is allebehalve vanzelfsprekend ...
Een mens kan ook als een ding behandeld worden,
als een willekeurig, vervangbaar exemplaar van de menselijke soort.
DAT de mens een persoon is, is niet een empirische vaststelling,
maar een geloofsuitspraak die een onopgeefbare norm stelt:
ieder mens moet als een doel in zichzelf behandeld worden
en niet als een middel om iets 'hogers'
tot stand te brengen ...

DE beslissende vraag is
waar die voorstelling van de mens
als een te respecteren persoon vandaan komt?
Volgens sommigen uit de sfeer van de religieuze ervaring,
niet uit die van de wetenschappelijke empirie.
Oorspronkelijk is het persoon-zijn van de mens gedacht als 'deelname aan
de onaantastbare majesteit van G d'.
Het oeroude verbod om mensen te doden wordt b.v. in GEN 9:6 genotiveerd met een verwijzing
naar de schepping van de mydimens als beeld van g d.
Dat de mens is geschapen naar G ds beeld en gelijkenis {GEN 1:27} KAN worden opgevat
als de oudtestamentische uitdrukking voor het persoon-zijn
van de mydimens!

NIEMAND is verplicht
om eerst in G d te geloven
om het persoon-zijn van ieder mens te respecteren,
maar als men in godsdienst-historisch perspectief spreekt over het persoon-zijn van de mydimens
KAN men nu eenmaal niet voorbijgaan aan de historische oorsprong van de voorstelling
van de mens als persoon ...

En DIE oorsprong
is de religieuze voorstelling
dat de mens geschapen is naar het beeld van G d?
Logisch gesproken hangen twee zaken nauw met elkaar samen:
als de wereld wordt opgevat als louter materie, dan ligt het ook voor de hand die 'allesbepalende macht'
als onpersoonlijk op te vatten, want pas in een persoonlijke relatie is de wereld niet louter materie meer!
En omgekeerd, als G d wordt opgevat als allesbepalende macht en tegelijk als persoon,
kan de wereld nooit als louter materie
worden opgevat, maar slechts als
zijn schepping
...

ALLEEN
een allesbepalende macht
die tegelijk persoon is kan dan ook 'scheppen',
want een schepping is altijd een persoonlijke creatie en geen toevallige gril van de natuur!
Dat wil echter niet zeggen dat g d 'persoon' is op de wijze
van een mydimens ...

"HIJ
zij/het"
is dat op
heel eigen wijze:
in volkomen 'onafhankelijkheid & heiligheid" ...
DAARVOOR is geen bewijs te leveren, maar als we theologisch van G d spreken
dan valt er niet meer aan te ontkomen dat 'hij/zij/het' als de "Gans Andere" persoonlijk is
en als "Persoon" gans anders: wordt 'hijzijhet' voorgesteld als onpersoonlijke macht,
DAN is er [volgens P] geen verweer meer
tegen het atheisme.
03 jan 2007 - bewerkt op 24 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende