Wraak!

Wraak
lijkt 'n aangeboren menselijk intinct
maar ook in de loop van de eeuwen in het Westen 'n taboe
omdat wraak 'n ontwrichtende werking op de samenleving heeft:
't zorgt voor ketens van bloed zoals bij voorbeeld te zien is in de Griekse tragedie Oresteia ~
waarin vader Agamemnon dochter Iphigeneia vermoordt
en vervolgens door zijn vrouw Klytaemnestra
wordt gedood, en die weer
door hun zoon
Orestes?

De schrijver Aischylos
laat die wraak eindigen bij 'n oordeel van de rechtbank!
In de bijbel eindigt de traditie van wraak over en weer bij 't allerlaatste mensenoffer:
de geofferde Christos vergeeft zijn beulen & beeindigt zo definitief voor eens & voor altijd
de cyclus van geweld. Deze houding vragen wij nu ook van de gedupeerden van misdrijven:
't achteloze gebruik van de term slachtoffer
werkt zoiets in de hand
...

Het wraakmotief
zien we ook nog dag & nacht terug
in bepaalde B~films, soap~ & toppopshit/porno/sm,
maar in de 'nette' cultuur komen we het eigenlijk nauwelijks tegen?
Bij veel moslims e.d. bestaat 't nog wel ~ eerwraak is regelmatig in de belangstelling ~
maar 't gaat meestal te ver om te zeggen dat islam
de godsdienst van de wraak is!

Voor moslims is vergeven
geen gebod, maar wel zeer
prijzenswaardig?!!

Bovendien,
ieder mens heeft naast wraakzucht
ook de wens & de wil om zich met tegenstanders te gaan
verzoenen. Sterker nog, slachtoffers zijn vaak opmerkelijk mild tegenover hun daders?
De gedachte dat een slachtoffer een dader altijd ook zwaar en streng gestraft wil zien, klopt niet helemaal! Ik ben nu elke keer weer verrast om te merken
hoe reeel slachtoffers praten
over hun dader.

Sommigen lopen rond met
wraakplannen: ze willen dan bijvoorbeeld een pistool, mes ofzo kopen
om de dader te doden
of te martelen
...

Maar bijna nooit
wordt dat schietwapen ook echt gekocht?
't Is dan ook onnodig paternalistisch om te willen dat slachtoffers zich willoos door de overheid laten vertegenwoordigen in de rechtszaal! Angst voor de wraak is overdreven,
want wraakzucht blijkt tegenwoordig, net als seksualiteit
[he/ho/bi/pe/sa/so enzo] 'n soort van instinct
dat over 't algemeen heel goed hanteerbaar
is en dus niet krampachtig hoeft te worden
onderdrukt.

In de jaren negentig
van de vorige eeuw is de positie van 't slachtoffer binnen 't strafrecht al flink verbeterd
vooral vergeleken bij vroeger? Zo kunnen slachtoffers nu gemakkelijker schade verhalen op de dader
en mogen ze ook in de rechtszaal hun kant van de zaak laten horen!

Maar nu zit de slachtoffer-
beweging aan haar plafond: je kunt merken dat hoogleraren,
rechters, officieren van justitie & sommige advocaten nog altijd grote moeite hebben
met de nieuwe rechten van slachtoffers?!

Daar heb je 't weer 's, zie je ze denken
als je over de rechten van slachtoffers begint.
't Strafrecht is een zaak tussen de staat & de dader:
zo kijkt men er vaak nog tegenaan.

Ook zijn rechters & officieren van justitie bang
voor allerlei toestanden tijdens de zittingen als de slachtoffers aan het woord mogen komen.
Slachtoffers mogen nu wel tijdens de rechtszaak praten over het leed dat hun is aangedaan,
maar niet zeggen dat ze daarom vinden dat de dader in de gevangenis moet:
dat wordt meestal afgehamerd.

In Belgia mogen slachtoffers zeggen
welke voorwaarden ze opgelegd willen zien,
bijvoorbeeld dat de buurman die 't dochtertje of zoontje seksueel misbruikt heeft
niet meer in dezelfde straat mag wonen. Ze horen ook wanneer hij of zij dan weer vrijkomt: in Nederland zie je hen plotseling weer voor je neus staan? 't Slachtoffer moet maar verge-ven: maatschappelijke terugkeer v/d dader is ook van grote waarde maar mag niet ten koste gaan van 't slachtoffer!
Er blijven dus altijd ook pessimisten en optimisten, zwartwit~ & kleurenkijkers,
pro's & contra's?!!

Met
heel kleine
stapjes gaat de positie van 't slachtoffer
ietwat vooruit! In sommige landen zien we nu de term slachtoffer zelfs al verdwijnen.
In de VS soreekt men consequent van survivors of rape oftewel verkrachtingsoverlevers & in IJsland is die term offerlam vervangen! In Nederland pleiten sommigen ook nu al
voor de term gedupeerde.

Wat dat uitmaakt?

Ik geloof
dat symbolen erg belangrijk zijn vanwege 't
waardensysteem dat erachter zit! Zonder gemeenschappelijk waardensysteem zijn we verloren:
het is nu eenmaal de voorwaarde voor individuele ontplooiing
van een ieder die al
wordende/komende
zijnde is
...