Worden wie we zijn ...

Kernvoorwaarden voor menszijn & -worden zullen altijd wel zo ongeveer hetzelfde blijven in alle tijden op diverse plaatsen, alleen de details zijn telkens weer ietwat anders om zelf in- en aan te vullen. Lichaam, geest, omstandigheden zijn voorwaarden voor menswording, daarna volgt dan,
onvermijdelijk, de vraag hoe we onszelf & elk ander onderhouden, opvoeden, aanpassen & blijven beïnvloeden via sociale/individuele (r)evolutie.

Tegenwoordig komen dus ook al die mobieltjes, e~mail, iPods & iPads (& wat al niet) natuurlijk steeds meer in boeken & tijdschriften voor: elke tijd heeft zo z'n eigenaardigheden, bijzondere kenmerken, vergrovingen & verfijningen. Als babies zijn we al heel verschillend van elkaar en dat gaat zo door tot het ooit naderende einde, hopelijk op rijper leeftijd. Daartussenin krijgen we vroeger of later te maken met al onze verschillen?

Het mooiste is als je zelf, van jongsaf aan, al kunt leren kiezen & delen: elkaar blijven boeien zonder teveel traditioneel/ritueel dwanggedoe e.d.

't Griezelige aan Patrice lijkt me dat ze alles projecteert op iets dat zij "God" noemt & 't misdadige van de pedoseksuelen dat ze hun macht & invloed op jongeren misbruiken zonder misschien te beseffen wat ze kinderen kunnen aandoen op die manier: sektes verkopen eigenbelang als zijnde 'de wil van god' & pedo's verkopen hun vermeende eigenbelang als liefde, belangstelling, zorg of iets anders verleidelijks voor jongeren ...

Wat niet wil zeggen dat al die "andere" mydiertjes ineens zoveel "beter", gezonder & wijzer zijn! Iedereen heeft wel te maken met imperfecties:
Hoogmoed, IJdelheid, Valse Trots, Afgoden, Begeertes, Dubbelzinnige Domheid & groter of kleiner afwijkingen van de ene of andere cultuurnorm.

Maar dat kunst & literatuur deelnemers & lezers verliezen door de huidige zapcultuur lijkt meer op 'n tijdelijk bijverschijnsel van modefratsen ...

Mensen die geen belangstelling hebben voor kunst & cultuur, waren meestal al geen geïnteresseerden in literatuur & sociale (r)evoluties hier/nu.

Bij kunstenaars, schrijvers, ontdekkers & "zwervers"/buitenbeentjes is dat al net zo, die veranderen niet wezenlijk: 't "zit erin" of niet/zo zijn we.

Dat komt omdat 't referentiekader van schrijvers e.d. meestal de bestaande literatuur/cultuur is: we wonen & leven van jongs af aan binnen die
lichamelijk/geestelijk/sociale omgeving & wat erin zit van voor onze geboorte af aan, dat wil er ook op de duur uit blijven komen 'onder ons' ...

Dat was vroeger ook al zo?! Dus dat is nu zo & zal altijd wel blijven: ambitieuze kunstenaars, schrijvers, wetenschappers & 'getalenteerden' zijn nu eenmaal afhankelijk van bepaalde voorbeelden (of het ontbreken ervan). We willen minstens even zo goed zijn als onze voorgangers/idolen?!

Een 'goed' mens doet toch wat hij/zij/het wil: dubbele 'predestinatie' draait om evenwicht tussen genen & omgeving.

Worden die we zijn = Leven.