worden als een mydiliefdeskind

Je
kunt alleen
maar zien wat
is in onderling verband
met de daaraan verwante omstandigheden?
Psychologie, 'zielskunde', en dus ook
exegetisch verklarend onderzoek
naar de betekenis van 'schriften',
is dus niet los te maken
van de tijd waarin
de onderzoeker leeft,
van onze eigen ervaringen,
keuzen en vooronderstellingen:
dat betekent dat de thema's van mijn 'mydiverhaaltjes'
niet los te zien zijn van alle andere actuele thema's van 'vandaag de mydidag'
in bijbel en koran, grondwetten en uitwerkingen ervan.
Door bezinning op dit soort thema's kwam ik trouwens uiteindelijk ook tot mijn 'dienstweigering'
EN mijn 'dienstaanvaarding'!
Als geweld een belangrijke factor was
in de menselijke geschiedenis & ons ervaren van 'menselijk' [en aanverwant] leven,
en ook speciaal in jodendom, christendom en islam e.d.
dan blijft de vraag hoe we ermee omgaan in ons eigen dagelijkse mydileven,
in het verleden en in onze
toekomst.

Hoewel
enige vorm
van denken noodzakelijk is
voor ons fysieke voortbestaan, maakt het meeste denken
ons leven nogal eens volkomen onnodig
gecompliceerd?
Het meeste denken is het gevolg van ons malle gebrek aan acceptatie,
onze weerstand tegen wat is!
Deze vorm van denken komt voort uit onze simpele
vereenzelviging met ons
'kleine ik'
...

Die
brengt allerlei
geploeter, geregel en
manipulatie met zich mee.
"HIJ/ZIJ" [dat kleine tijdelijke geconditioneerde 'ikje']
probeert altijd maar weer te veranderen
wat er is?

Het is een denken
in voor en tegen, in 'of/of':
OF 'dit', OF 'dat'!

Het beweegt zich
in een onophoudelijke dualiteit & 'gespletenheid',
en glijdt van het ene uiterste naar het andere,
als een slingerende
'pendel'
...

Er is meestal
geen sprake van rust en vrede,
behalve misschien voor degene die het 'observeert'?
Maar er bestaat ook gelukkig nog een andere vorm van denken:
DIE is spontaan en ontvouwt zich in
het hier en nu.

"Hij/zij"
vereist GEEN dwanggedachten vooraf,
geen ingewikkelde overwegingen
en conflicten.

~@~

DIT
'ik' heeft
geen plannen en
hecht niet aan enigerlei opgedrongen uitkomst
of dwangmaatregelen ...
DEZE 'vorm van denken' komt gracieus en genadig ten einde zodra de gedachte geuit is,
of de actie is uitgevoerd?

Hij gaat niet eeuwig
alsmaarweer door en maakt de dingen
ook niet ingewikkelder drukkend!
Spontaan denken is in harmonie met de waarheid van onze beleving:
het spreekt dapper de waarheid, maar probeert NIET die waarheid
'voor iedereen' waar te maken ~
spontaan denken is
NIET reactief
...

Het probeert
onze beleving niet
TEGENOVER die van een ander te verdedigen
laat staan 'aan te vallen'!
Deze vorm van denken maakt geen vijanden,
want hij valt niet aan en verdedigt niet [meer]:
hij getuigt louter van wat we meemaken,
en geeft anderen ook de ruimte om te getuigen
van wat zij meemaken ...
Deze vorm van denken heeft geen behoefte om alsmaarweer
'gelijk te krijgen' of de anderen ongelijk te geven:
hij kan alleen maar gelijk hebben omdat anderen
OOK gelijk hebben!

Er wordt nu geen aanspraak
meer gemaakt op speciale exclusiviteit of opgeblazen bijzonderheid,
opgetutte pretenties of opgehemelde merkwaardigheden.

Het spontane denken
zegt [nog] niet [of niet meer]:
"IK ben belangrijker dan jij!
OF:
"JIJ bent belangrijker dan ik!"
DAT soort van gedachten en gevoelens behoren tot een
ander bewustzijn en een
andere wereld
...

Bij spontane gedachten
staat de geest in dienst van liefde en acceptatie:
de geest op zich is het probleem niet ~
onze geest is vanbinnen zo open en 'hol'
als een rietstengel!

Als je daar doorheen blaast
dan hoor je een fluit klinken.
"Laatst liep ik door 't ruisend riet dat ruisen kan
en anders niet ..."?

DAT
was DE 'bepalende' boodschap
die ik als klein kind van mijn moeder meekreeg ...
Maar als diezelfde geest in dienst komt te staan van angst,
vergelding, jaloezie en hebzucht,
DAN wordt 't de huls van
een gifpijl!

Als je DAN blaast,
dan gaat er
[alweer] iemand
dood
...

~@~

NEE:
de geest is het probleem niet:
het gaat erom hoe de geest gebruikt [of misbruikt] wordt!
Als de rietstengel leeg is, dan ontstaat er een prachtig geluid wanneer je er doorheen blaast,
een geluid dat moeiteloos weer tot stilte terugkeert, of tot zacht ruisen
als de wind er doorheen suizelt,
MET ons
...

Als de geest in rust is,
dan komen er spontaan gedachten in ons op,
ze bieden zich aan, en sterven weer
weg in de wind op het gekabbel van water:
DAAR is NIETS gecompliceerds aan?

Het doel is dus niet
dat jij zou moeten zorgen dat het denken 'verdwijnt',
maar dat je het als het ware bij wijze van luisteren en ook spreken,
vertellen, lezen en schrijven,
'vertraagt'.

Dat we
de analytische geest
de-activeren & ontmantelen
zodat wij in ons natuurlijk omhulsel
tot rust komen
[onze kat Janosch kan dat ook heel goed
en spint!]
...

Alles
wat aan een individu opvalt,
alles wat afscheidt en verdeelt,
RUST in datgene wat nooit enige maffe verdeeldheid gekend heeft:
noem het maar rustig liefde, mededogen,
geduld en 'gemoed'
...

Namen doen er nu niet meer toe?
Wanneer we inzien welke gedachten rusteloos zijn
en welke door angst worden ingegeven,
DAN hoef je niet meer op
DIE gedachten te
reageren!

Je hoeft er
[nog] niet [of niet meer]
geloof aan te hechten:
je LAAT ze gewoon
voor wat ze
zijn?

Je haalt gewoon
zo diep mogelijk ontspannen
adem en ziet de pendel heen en weer zwaaien
totdat je het midden gevonden hebt
en ook 'stilhangt'
...

En
vervolgens
RUST je in die STILTE,
in die 'eeuwige'
vrede
...

Als
je DAAR
eenmaal bent, dan
heb je niet langer het verlangen
om 'elders' of 'anders'
te zijn.

Als
we daar
eenmaal zijn, dan
kunnen we niet meer
door onze eigen 'gedachten'
of die van 'een ander'
worden aangevallen
...

@