woest


~*~

VLOEKPSALMEN
worden net als alle
andere mydibijbelverhalen
pas echt goed begrepen
als je ze kunt zien
als ontwikkelingen
in eeuwenlange religieuze
tradities uit het Midden
Oosten.

Ook
de vloekpsalmen
komen in een totaal
ander licht te staan
als we ze laten staan
in hun literaire context:
wij zijn mydilezers
die deze 'gebeden'
tot g d/'ons diepste' zelf
'afluisteren'?

Vanuit
DIT perspectief
fungeren de vloekpsalmen als
een ultieme geestelijke
'therapie'!

We
hebben
ALLEMAAL wel eens
'verwerpelijke' gedachten,
maar er ligt een wereld van verschil
in de wijze WAAROP we
op die gedachten
reageren ...

We
kunnen
naar aanleiding
van iets wat is voorgevallen
of de manier waarop wij ons
[of anderen zich] uitlaten
ook detective-verhalen
gaan schrijven
of een moord
plegen?

Het
maakt dus
een heel groot verschil
'wat we ermee doen':
of we onze gedachten en
gevoelens OMZETTEN
in woorden
of in
daden!

ALS
iemand mij
onrechtvaardig behandelt,
dan KAN ik wraak nemen,
een reactie
die in de bijbel
werd
veroordeeld ...

Ik zou
mijn gevoelens van pijn en woede
ook kunnen ontkennen of
wegduwen?

Een derde mogelijkheid
is dat ik met deze [en alle andere] gevoelens naar "G D" ga,
in vertrouwen dat "HIJ/ZIJ" mij recht
zal verschaffen!

De vloekpsalmen
zijn sprekende [opgeschreven] voorbeelden
van deze laatste mogelijkheid.

"MIJ
komt de wraak toe:
IK ZAL HET vergelden",
zegt de HERE
[yhwh: 'wordende']!

"Gebeden"
als de 'vloekpsalmen'
leggen 'de wraak' in de 'handen'
van "G D" ...

Het is duidelijk
dat de vloekpsalmen hun WOEDE
richten op "G D" en NIET
op de 'vijand'.

Kathleen Norris,
die ook heeft geworsteld
met de vloekpsalmen in haar boek The Cloister Walk, kwam daarmee tot een vergelijk in
haar LATERE boek
Amazing
Grace.

In
DAT boek
vertelt ze o.a.
dat ze haar leerlingen van parochiescholen vroeg
om hun 'persoonlijke vloekpsalmen'
te maken.

Ze ONTDEKTE
dat kinderen die vaak geplaagd worden
door hun grotere broers of zussen,
een NATUURLIJK talent hebben voor het formuleren
van 'vervloekingen':

Een
jongetje
schreef een gedicht
getiteld "Het Monster dat Spijt had".
Hij BEGON met toe te geven dat hij er de pest in heeft
als zijn vader tegen hem schreeuwt.
ZIJN reactie in het gedicht is dat hij zijn zusje van de trap gooit,
van zijn kamer een puinhoop maakt en ten slotte de hele stad verwoest.
Het gedicht eindigt ZO: "DAN zit ik in mijn vieze huis
en zeg tegen mezelf: DAT had ik
NIET moeten
doen!"

ALS
die jongen
een 'novice was geweest in een klooster in de vierde eeuw',
voegt KN eraan toe, DAN hadden zijn ouders zeker gedacht dat hij al
een heel eind gevorderd was op de weg van
'het berouw'?

Hij was zich
er al bewust van geworden
dat hij zijn vieze huis moest schoonmaken,
voordat 'g d erin
kan komen'!

OOK WIJ
zijn vaak geneigd om onze gevoelens 'te kuisen'
voordat we gaan bidden [of er 'met onszelf' of 'anderen' over praten],
maar DAN slaat alles misschien weer op onszelf
TERUG ...

We
KUNNEN
onze 'slechtste gedachten en gevoelens' VERWOORDEN
['bewustworden'] door ze aan 'g d'
voor te
leggen.

Wat
hoogstwaarschijnlijk 'kletspraat' is
als 'het' gezegd zou worden tegen een 'willekeurig iemand',
wordt immers een 'smeekbede' als het
'aan g d' wordt
gericht?

Wat 'n
'wraakzuchtige vloek' is
als die 'over iemand wordt uitgesproken' {"LAAT ZE DOODVALLEN!"}
is een bede om HULP als die 'rechtstreeks' aan "G D" wordt gericht:
"Het is aan JOU om deze mens(en) te vervloeken,
ALLEEN JIJ bent een 'rechtvaardig
rechter'!"

Kortom:
'afstand nemen'
en
je 'erop bezinnen'
door je uit te spreken,
'het' op te schrijven
of
anderszins 'creatief'
te verwerken
is heel wat effectiever dan
luidkeels schreeuwend en stenen gooiend
je over straat te bewegen als individu
of als groep.

"Machochimphomobonoboisten"
zijn nogal eens hardleers en hebben vaak een kop van steen:
'ecce homo' ~ 'zie de mens' ~
jezelf EN elk
ander.

engel
12 jan 2006 - bewerkt op 29 apr 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende