Willem Alexander


~*~

Christophorus had van 's morgens vier
tot 's avonds zeven als een lastdier
door de gezwollen rivier gewaad.

NU wou hij rusten en eten; maar kwaad
bedacht hij, er was geen brood in de kast.

En NU nog naar 't dorp gaan was te veel last.
Bovendien - een veer zonder man op post?

"DAN maar lawaaisaus en flauwe kost."

Hij smeet zijn vetlaarzen fluks in een hoek,
scharrelde {op kousen, in onderbroek}
uien en meel bijeen in de pan
met een scheut melk; ...... at lekker er van. -

DAAR klonk de bel, overzijds, in de biezen.
Een heilige zou zijn geduld verliezen,
bromde Christophorus, en keek door het raam.
Een hummeltje stond ginds zo klein en eenzaam,
dat hij met een vaart in zijn laarzen schoot,
en 't water instapte, dat 't hoog opspoot.

Hij sprak heel vriendelijk: wel, kleine broer,
zet je maar als ruitertje op mijn scho'er,
en neem maar als teugel mijn lange haar.

Zit je goed? Stuur je goed? Dan zijn we klaar.

Het was een klein ventje, maar WAT was hij zwaar.
Soms voelden zijn voeten geen bodem meer,
en de jongen drukte hem dieper ne'er.
En hij riep: wij verdrinken! maar G*D zij geloofd!
En het kind zei: leef! jij draagt g*d op je hoofd!
En hij rees, en hij voelde met voet en stok
weer grond, en hij viel aan land met een schok.

Het kind, en het vroeg: hoe groot is mijn schuld?
Maar de veerman zei: die de Wereldheer droeg,
had 't AL in zijn armen, en dat is genoeg.

En toen sprak Jezus: jij zult tot je dood,
Christophorus heten; jouw leven en lot
zal veilig gedragen zijn door jouw g*d.

In 't donker stond lang de veerman alleen
en schudde zijn hoofd en krabde zijn been.

En trad binnen, en at zijn koud maal uit de pan,
en ging slapen als een gelukkig man.

~#~

verliefd
engel

{wdm}
06 apr 2005 - bewerkt op 27 feb 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende