dood~loos
Uit
de trouwe
verdieping van
religie & filosofie
{ook te volgen op
twitter @ TrouwRelFil}:
dit keer Bert Keizer op
paaszaterdag l.l.
En toen werd ik uitgenodigd
om iets te zeggen over de essentie v/h sterven.
Altijd link, zo'n essentie van sterven, want wat zelfs Plato niet lukte is voor mij zeker niet weggelegd.
Het beste kun je bij zo'n "wat is X nou precies"~vraag de methode volgen van Menopauze i/d naar hem genoemde dialoog,
dat wil zeggen, geef maar 'n rij invallen & daar zit misschien wel iets opvallends tussen ...
Eerst de biologie. 'n Levensvorm, die gebaseerd is op zichzelf replicerende macromoleculen, zal in elk afgeleverd product 'n auto~destructie~knopje moeten inbouwen, omdat 'r anders binnenkort alleen nog maar staanplaatsen {of zweeflocaties} over zijn op aarde. De dood is, biologisch gesproken, in 't leven verweven als 'n verwikkeling die er op volstrekt ondramatische wijze bijhoort.
De bioloog wordt bedankt, maar dat van die macromoleculen klinkt mij veel te mager i/d oren als uitleg bij 'n gebeurtenis die we ervaren als 'n catastrofe. En dat is 't rare aan sterven, je zegt catastrofe, maar je weet dat 't 'r gewoon bijhoort ...
'n Volgend aspect is de moeilijkheidsgraad v/h sterven, die denk ik zwaar wordt overschat. Tot nog toe is 't ook voor de grootst mogelijke sufferd haalbaar gebleken om zich over deze hindernis heen te werken & vervolgens a/d andere kamt i/d dood neer te ploffen.
't Blijkt nog makkelijker als je bedenkt dat ook dieren 't allemaal kunnen & zelfs planten & nog lager levensvormen blijkt 't 'n haalbare opdracht. 'n Opdracht evenwel, die voor de mens 'n specifieke bitterheid in zich bergt,
want wij sterven heel anders dan de (andere) dieren ...
Eerst dus maar even 'n klein dutje doen:
straks of later zien we dan
(hopelijk/hoogstwaarschijnlijk)
wel weelr verder?
