wie niet horen wil moet leren voelen


De geschiedenis
v/d mens zit vol met verrassingen,
ontdekkingen & 'gevolgen van gevolgen'
die op zich dan weer nieuwe oorzaken worden
van wat daarna komt.

Van tweeduizend jaar geleden
zou je nu kunnen zeggen dat het meest intrigerende
het perspectief van Yesjoea was & de verspreiding
van zijn inzichten in de hele bewoonde wereld
door middel van zijn 'leven
& sterven'.

In de jaren zestig
van de vorige eeuw is er iets dergelijks gebeurd
met de inkijkjes binnenin onszelf & de sprong in 't heelal:
perspectives change if we can look at things from different sides within us
& without us.

Aarde komt op
achter de horizon v/d maan
& we leren onszelf zien in relatie tot het heldere blauw v/d oceanen,
het geel v/d continenten & ons deel van dat levende geheel:
het leggen van groene links is natuurlijk vanzelfsprekend nu eenmaal heel iets anders
dan benauwend de nadruk blijven leggen op het overweldigende
van natuurrampen & 't irritante banale
falen v/d mens in 1001 opzichten.

Goed & kwaad,
links & rechts, hoog & laag
zijn wel onafscheidelijk met elkaar verbonden,
alleen onze perceptie ervan vertoont variaties door de eeuwen heen
en gaat nu steeds sneller
naar 't schijnt.

We hebben leren kijken
met open ogen & horen met 'nieuwe' oren:
we leren zien & nemen waar wat tot dan toe nog verborgen bleef
& ziel, hart & brein breken open naar binnen & naar buiten zodat hoge
schijnbaar onoverkomelijke muren kunnen vallen & we nu dieper
naar binnen & buiten kunnen zien dan ooit tevoren
met de zekerheid dat deze processen doorgaan
als ze niet worden afgebroken door 'n groot
genoeg stuk afvalpuin uit het heelal of
een massale verrotting van binnenuit
als 'n kankergezwel!

Zulke beelden
v/d levende aarde kunnen gevoelens
van religieuze wijding in ons wakkermaken:
mengsels van huiver & fascinatie,
fascinans et tremendens?

De aanblik
v/d planeet geeft ons
'n dubbel gevoel van klein- & grootsheid tegelijk:
't huiverend besef dat de wereld om ons heen maar 'n piepklein stipje is in 'n onmetelijk heelal,
de enige plek voor zover we weten waar leven is, 'n bemand ruimteschip dat nu zo
toevallig ergens verdwaald is in 'n uithoek van 't Grote Niets
waarin wezelf 't Kleinste Iets
zijn geworden
...

engelblozenengel


16 jun 2010 - bewerkt op 16 jun 2010 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende