What about Hendrikus Colijn?

Hendrikus Colijn
had nòg iets geschreven in zijn brochure van juli '40:
niet alleen dat hij de Oranjes trouw was, hoewel hij Wilhelmina verweet te zijn gevlucht, maar hij pleitte ook voor een 'nationaal front, gerepresenteerd door personen die met recht kunnen spreken namens een overweldigende meerderheid van het Nederlandsche Volk'!

Op zich misschien geen slecht idee: de rol van de bestaande politieke partijen was uitgespeeld, want wat kònden ze nog?

En, sterker, wat moest je als burger? De Oranjes en het kabinet in London, het laatste ook nog eens onder leiding van de opportunist
De Geer die notabene al op 20 mei (5 dagen ná de capitulatie) voor de BBC~radio opriep om samen te werken met de bezetter!

Over politiek vertrouwen! En dat was natuurlijk weer koren op de molentjes van die twee collaborerende partijen, Musserts NSBeweging
& het kleiner Nationaal Front v/d nazi Arnold Meijer. De NSB had sterk aan populariteit ingeboet na de successen van midden jaren '30!

Typerend voor een partij die vooral uit onvrede & frustratie was geboren: die neergang had vooral te maken met de uitgesproken pro~
fascistische ideologie, die veel mensen toch ÈCHT té gortig was, zeker vanaf 1938, toen AH's agressieve bedoelingen wel duidelijk waren?!

Waarschijnlijk zou die nsb een zachte dood zijn gestorven als we niet bezet waren. Kortom, die partij and alle baat bij die oorlog, ook al was het maar omdat ze het énige aanspreekpunt voor de Duitschers waren. Eerder had AM het ideaal gekoesterd van een onafhankelijk NL binnen een zogenaamde Germaanse Statenbond onder leiding van dirigent AH! Dàt kon hij wel vergéten: Seyss-Inquart maakte meteen duidelijk dat alléén dìe politieke bewegingen werden toegestaan die zich onderwierpen aan het Duitsche Opper Gezag; AM's EGO & opportunisme wonnen het algauw van z'n eerdere vaderlandsliefde, wat nig eens werd benadrukt tijdens de drukbezochte Landdagen in Lunteren, waarop hij onvoorwaardelijk trouw zwoer aan het Duitsche Rijk en Zíjn Führer! Overigens had Hitler noch Seyss een hoge pet van hem op: hij was 'n zwakke ijdele man, die bovendien hoe dan ook een verrader was ~ nooit een aanbeveling voor een bondgenoot, en zeker niet als hij door z'n eigen landgenoten wordt gehaat!

Vandaar dat Seyss wel voelde voor dat Idee van een soort brede Nationale Vetegenwoordiging? Logisch na-tuurlijk: als je niet voor de harde hand kiest, dan moet je wel proberen om die ander(en) in te pakken?! Samenwerking, prima, maar wèl op diezelfde voorwaarde:
ONDER DUITS GEZAG!

En dàt was er al meteen, ondanks alle strijkages & gepaai ~ waarvan veel Nederlanders nog geloofden 'dat het wel meeviel', en vaak zelfs ook 'dat ze er beter mee af waren.