welke zin heeft het van g d te spreken? 3323/3324!

*
Het
zal de
lezer, die geen
vreemdeling is in het
"Yeroesjalayiem" van de theologie, opvallen
hoe RB hier existentiefilosofie verbindt met
de reformatorische leer van de rechtvaardiging van
de zondaar uit louter genade?! In christelijke zin
is onze existentie een z.g. zondige existentie, maar dat
kunnen wij niet in algemene zin weten. We kunnen dat
alleen maar geloven.

"ZONDE"
is hier niet een moreel fenomeen, maar een existentieel"
weggevallen uit de relatie met g d.
DAAROM 'blijft de mens ook altijd zondaar' en zijn wij tegelijk altijd 'gerechtvaardigd':
simul justus et peccator, zoals Martin Luther al zei: TEGELIJK 'rechtvaardige' EN 'zondaar'.
RAK kach [alleen ZO] 'tat tvam asi': ZO zijn wij ook!
RB citeert dan wel niet letterlijk dit woord,
maar dat DIT hem voor ogen stond is buiten twijfel?
Daarvoor verwijst hij TE vaak naar Luthers leer van de rechtvaardiging van de goddeloze ...
Zodat er voor de rechtvaardiging niets anders overblijft dan pure genade.
DAT is niet zomaar iets dat wij zelf bedacht hebben, wij hebben er slechts weet van door het geloof in g d!
Het heeft volgens RB geen zin om te vragen waar dat geloof op berust, ook al valt daar psychologisch of sociologisch wel heel veel meer over te zeggen?
Maar dat alles raak niet de KERN:
pas wie de goddelijke genade heeft ervaren
heeft weet van g d ...
"AL ons doen en spreken
heeft slechts ZIN
in het licht van de genade [aanvaarding]
van de 'zondevergeving' [ons tekortschieten]
en daarover beschikken wij niet [dat is niet ons 'bezit']; we kunnen dat slechts geloven [aannemen] ...
Echter, ZO te spreken is al een spreken over g d en als zodanig, 'als g d bestaat', 'zonde' [nonsens]
en als g d NIET bestaat, volkomen zinloos?
Uit die laatste woorden blijkt dat RB de zaak op de spits drijft:
theologie is, als ze wetenschappelijk wil zijn,
een spreken over g d en dan OF zonde/nonsens OF onzin/waanzin?
DAT gaat wel heel erg ver!
Zonde bestaat toch OOK in misdaden, gekonkel, moord, roof, diefstal, jaloezie, hoogmoed en 'domheid'?
Met andere woorden: is het eigenlijk wel mogelijk om die 'reformatorische leer' van de 'rechtvaardiging van de zondaar' te herschrijven in de taal van de existentiefilosofie?
Ik heb m'n [nodige] twijfels ...
RB en zijn 'volgelingen'
hebben echter gelijk met de opvatting
dat het geen zin heeft om ons het hoofd te breken
over de vraag of g d nu wel of niet bestaat,
en wel omdat het er alleen hier en nu nog maar om gaat en op aankomt
wat het geloof in g d ons doet.