weird wimpy wammes waggel tom poes & pim pam pet?!

Weirdo
Verhaaltje Als
Springplank naar de
Rest van de Wereld~
geheugen


De jaren zestig van de vorige eeuw
waren net als de jaren zestig van bijna tweeduizend jaar geleden
dus best wel weird.

Net zoiets
als een collectief geheugen van de mensheid.
Ik was toen net 'n paar keer meegeweest met Operatie Mobilisatie naar Frankrijk & Noord Italia,
ging telkens liftend heen en weer naar Israel & India en kwam na jaren weer terug naar de Lage Landen aan de Noordzee. De Benelux was ondertussen veranderd,
net als de rest van de wereld.

Nabij het vliegveld van Zaventem
kamers berstensvol bijbels in alle talen van de wereld & zo nu en dan
ook nog 'n heerlijk ontbijt met beschuit
& hete mintthee.

In '61 voor de eerste keer
op weg naar de Waldenzen in de Povlakte.
De tweede keer via Antwerpen naar de rest van de halve wereld!
Telkens weer lopend & liftend via Italia, Hellas, Israel, Urdunia, Petra,
Turkye, Iran, Afghanistan, Pakistan
& dwars door India naar Madras,
Sri Lanka, Kerala, Bangalore,
Calcutta, Varanasi, Agra,
Delhi, Kashmir &
de Himalayas
& uiteindelijk tot en met Nippon/Decima{al},
Wladivostok, Birobeidjan, Moscow, Kiev, Odessa naar Ist-
anbul/Constantinopolis.

Als je bent opgevoed
met al die bijbelverhaaltjes van Adam & Eva, Kajien & Abel
tussen de Hof van Eden en de Torens & Tuinen van Babylon, Avram/Avraham/Abraham/Ibrahim,
Isjmaeel/Yitschak & Ya'akov/Israel, Mosjeh, Psalmen van David & Sjlomo
& de Profeten tot en met Yehosjoea haNatsri aka haMasjiach
in de Hof van Getsemanee, Sjapo & de Apocalyps,
dan is je hele wereld nu eenmaal gekleurd
door al die goddelijke inspiraties,
wereldse eigenschappen &
hemelse bestemmingen.

In de Negev bij Ruchama
& later in Ein Gedi & Har El kom je dan
je Japanse levenspartner tegen geboren in Harbin, Mantsjuria.
Volkomen onvoorbereid en razend nieuwsgierig loop je dan te verdwalen
na Noord Italia door Roma, Pompeji, Herculaneum, Brindisi, Korinte, Pireus, Thessaloniki,
rond de Zwarte Zee & Constantinopolis, Smyrna &
Mersin/Tarsus tot ook telkens weer langs
de berg Ararat {bekend van Noach's Ark,
z'n regenboogfamilies e.d.} naar al die
andere [talloze] dorpen en steden
onderweg: je komt er de hele
wereldbevolking tegen op 'n
heel andere aarde dan de
gebruikelijke waaraan je
gewend was & die ook
ooit juist
DAAR
is begonnen & weer
a la Armageddon e.d.
zal eindigen?!

Nu alweer
bijna veertig/vijftig jaar later
zet ik alles wat associaties daarmee opwekt
via my Diary op
internet
...

De avond
voorafgaande aan de Zesdaags Oorlog
liep ik van Wadi Musa terug naar 't centrum van Petra
en zong onderweg het Lied van de Hope & de Dope zonder te beseffen
dat het op de melodie van het Isrealische volkslied haTiqwah was
met de Nederlandse woorden:
"Door de wereld gaat een woord
en het drijft de mensen voort;
Breek je tent op,
ga op reis naar het Land dat
IK
je wijs; Here G d wij zijn vervreemden
door te luist'ren naar jouw Stem:
Breng ons saam met jouw Ontheemden
naar het Nieuw Jeru~
s{j}alem!"

De volgende ochtend
werd ik gearresteerd door de lokale bedoeinen en naar het politie~
bureau van Elja/Elji gebracht: een nacht in een smerig hol te Ma'an met tralies ervoor;
een razendsnelle rit naar Rabbat Ammon {Philadelphia} op de voorbank van 'n vette Mercedes geflankeerd door twee uebervet dikke besnorde Arabieren met pistolen; gevangen gezet
met de PLO'ers van Ahmed Shukairi in een overvol
interneringskamp;
besef van tijd verdwijnt
& je vergeet 't spugen, schoppen & slaan
& er rest je nu niets anders dan de eenvoudige overlevingstijd
die niets anders doet dan onopgemerkt voorbijglijden;
daarna weer gedeporteerd
{op eigen kosten}
naar Beirut, Levanon & Cyprus ~
Mersin/Tarsus, Konya, Ankara en Istanbul
& met de eerstvolgende boot
[na een weekje wachten]
terug naar Haifa voor de andere kant van
het Verhaal v/d Zesdaagse.

Opnieuw
dagen en nachten
tussen de ruines alsvanouds:
tientallen kibboetsim tussen de berg Hermon & de berg Sinai,
de Middellandse Zee & de Rivier
de Yardeen.

In de Japanse communes
gesticht door Yamagishi & een Hebreeuwse krant op een klein stationnetje in Siberia/Birobeidjan:
in het Yiddisj!

Overal onderweg
weer flarden van gesprekken met en zonder 'n gemeenschappelijke
taal! Tientallen talen onderweg in evenzovele vreemde landen en woeste streken:
dagelijks ontmoetingen
en altijd wel weer ergens een slaapplaats, eten, drinken,
gesprekken met handen en voeten & nu talloze
herinneringen die zo nu en dan weer komen
bovendrijven via dat wereldgeheugen
aan bloedheet/ijskoud,
woestijngebieden & wereldsteden:
wie ben ik dat ik dit mee & door moet maken
zonder te weten
waarom?

Tussen
de A'damse provo's
midden jaren zestig in de z.g. beatnik~
hippietijd in de kelder onder 't huis van Peter Schat
en de grotten en spelonken van al die reeds lang vergane woestijnsteden aan de karavaan~
routes van al die landen van ooit! Nu dus, al haast 50 jaar later schrijf ik elke dag
al die verwarde zaken op met toen & de associaties van nu waarmee
dat alles verbonden is & ik zie de wereld nog steeds door al
die gekleurde brillen van de bijbels in alle wereldtalen
in Zavemtem '61, de Antwerpse havens & Maastricht
als de zuidelijkste stad van 't
'nieuwe' Nederland.

Vanaf het begin
van de jaren zeventig i/d Bijlmermeer,
& in oktober '92 't neerstorten van die El Al Boeing op Groeneveen/Kruitberg {!}
met al die {50?} mensen uit al die verschillende landen
{& duizenden 'claimers'?} die hun toevlucht zochten
in Oud/Nieuw A'dam
ZO
{Groot Mokum}!

En pas de laatste jaren
besef ik pas goed wat het betekent dat
ik mijn vader nooit echt heb ontmoet omdat hij een half jaar voor mijn geboorte werd doodgeschoten
op woensdagmiddag 13 december '44 ergens tussen 1 & 2 {of drie?} op de Groevenbeekse hei
tussen de garfheuvels van steentijdbewoners
door Duitse soldaten.

Mijn hele leven
is dus achteraf gezien
gevuld met al die brokstukken,
beelden, mydibijbelverhaaltjes uit alle windstreken
& vergane glorietijden & de verbindende associaties,
'missing links', allerhande mensen-kinderen,
~planten & ~dieren: alles wat geweest is
vormt die bronnen van wat er is &
'aan het ontstaan is'
ondanks/dankzij
'dit alles'?!

Ik ben alleen maar
een van die talloze miljarden mensen die 't zag gebeuren
met eigen ogen & aanhoorde met eigen oren. We slept in those windy cities,
these gipsy girls & boys & I.
And who's going to be the one to say it was no good what we've done?
Al die plaatsen, tijden, dolle dagen & ook nachten vol van duizenden geuren & kleuren
vloeien in elkaar over en vormen voortaan de grenzen
van mijn bestaan tussen wat ooit geweest is
& nu aan het worden [via 'mydiwoorden']
is: op de grens van de Lage Landen
a/d Noordzee & voormalige
Zuyderzee liggen nu ook
de grenzen v/d z.g.
Benelux die al
dan niet fictief
blijven voortbestaan tussenin
& buiten de grenspaaltjes van 1000 jaar landjepik
& krijg de hik!

Wat geweest is
gaat over in 't hier & nu
om onze toekomst mogelijk te maken met de rest v/d wereld
& ik blijk 'n borderlinegeval levend op die scheidslijnen die zowel bestaan
als constant opgeheven worden door 't bewustzijn
dat al even zo vluchtig is als zonnestormen
die stromen door heelal
& eeuwigheid?

G d is
[en blijft?] nieuwsgierig
naar zichzelf & kijkt daarom door aller mensen ogen
naar wat wij kunnen, durven, mogen:
ik ben slechts dat wat nog niet is
maar ooit zal zijn?

Na de grenzen
tussen 't Nederlandse
Zeeuws Vlaanderen, Brabant, Limburg, Vlaanderen & 't Franse Wallonia
is de hele wereld nu alweer als een klein dorpje geworden
binnen ons handbereik & ik ben erbij geweest
in liefde en leed!

Binnen niet al te lange tijd
ben ik er [lichamelijk] ook al niet meer:
ik was slechts 't zoveelste muchomachohomobilesbono-
bobolleboosje, weigeraar van militaire diensten in 't Vledderkampje,
't Diever celletje & Assen's huisje van bewaring na weigering van dwangarbeid
& 'bladeren harken tegen
de wind in'!

Kortom:
ik ben nu dus ook
alweer geworden wat ik was
& nu nooit meer zal zijn in dit theater binnenkort.
Het enige wat ik nu nog wel kan doen
is dat alles proberen vast te leggen
in woorden en beelden
tussen neus & lippen
door?

Virtueel
mydicyberspeciaal:
zelfs 'n computeranalfaat als ik
kan de was doen & is ondanks dat alles mydidagboek-
schrijver gemiddeld zo'n vijf keer per dag
op de verdwijnende grenzen
van wat was & nu
EEN
aan 't worden is in
alle verscheidenheid 'in
deze wonderbare
tussentijd'
...