weereldweelde kittelde hunne verwachting reeds ...

Isjtar
& Mardoek
of Esther &
Mordechai: dwars door al
die vijfendertig eeuwen {en nog
veel meer} heen zie je ze komen & gaan
over de hele wereld ~ onder iets andere verschijningen & benamingen ~
oorzaken & gevolgen keer op keer, beeld over beeld & zin voor zin als spiegel van g ds geest
die licht in de duisternis brengt terwijl hij/zij over
de woeste wateren des doods zweeft
& alles {mee~}ervaart,
-ziet, -inleeft
en -schept.

Het
werd als
zalig ervaren, heilig
verklaard, heelgemaakt, versplinterd &
elders weer in een ietwat andere vorm weer ge{re}construeerd
als de g d die adem in Adam blaast:
de levenswind die als mensen-
adem ons zijn liefde schenkt via rode klei~
aarde ter bescherming tegen de onverbiddelijke hitte van zon
& o zo ijskoude maangestalten ~
in de tuin van Eden tussen de Grote Rivieren ~
temidden van alle grotere continenten
& oceanen.

Laten
wij mensen
& goden maken
naar ons beeld &
onze gelijkenis ter lering!!!

In 't uitgaan buiten Yeroesjalayiem
zal Yehosjoea haNatsri aka haMosjiach/Christos 'Messy Jas'
ongetwijfeld, ook van zynen uitgang uit de weereld gesproken hebben.
Daar toe verscheen wel eer nu ook Mosjeh & Elya op den berg, daar Yesjoea verheerlijkt wierd:
ten blijk, dat hy door lijden zoud in zijne heerlijkheid ingaan,
't geen Sjimon Petros aka Kefas
zo bekoorde, dat hy
daar drie tabernakelen
wilde op-
rechten?!

En
wat zoude
d' Opperleeraar anders
en beter geleert hebben,
dan 't middel der verzoening, en
zijn kruisdood, daar hy zich nu toe-
bereidde?

[Isjtar
{Inanna} uit
Assyria~Babylonia~Soemeria
de echtgenote van Anoe:
godin van vruchtbaarheid & oorlog,
de 'koningin des hemels'
die mythisch afdaalt in de onderwereld
op zoek naar haar man Tammoez,
waardoor 't land onvruchtbaar werd
als Venus & Mars met Mercurius
als de boodschapper,
of Isis,
zuster & echtgenote van Osiris,
symbool van moederaarde en die haar vermoorde echtgenoot weer tot leven wekt,
de hemelgodin met universele aanspraken
met Mardoek
als hun kind,
sinds Hammoerabi hoofd van 't pantheon,
de zoon van Ea in Enoema Elisj
{de naam van de god-mens},
die 't monster Tiamat verslaat in 't Erra-epos,
de verslagen draak of 'duivel' Satan de grote leugenaar:
Esther {Hadassa} door Achasjverosj van Persia als vrouw aangenomen
nadat Vasthi was verstoten om samen met Mordechai de plannen van Haman
die de ondergang van 't volk beraamde
te doorkruisen & de wereld te redden
als herdacht in Poeriem,
Grote Verzoendag
& Pesach ~
dreiging &
redding!]!

Anyway,
hoe verbazend
ook al die
schrikbeelden {schikgodinnen & duivelse
geestenrijken} van het aanstaande lijden
mogen zijn geweest,
niet weinig zal het den Heiland bedroeft
& benauwt hebben,
als hy nu
voorziet,
en voorzegt,
dat alle zijne Leerlingen
aan hem in deezen nacht
zullen geergert
worden?!

Al
deze wederwaardigheden,
de mishandelingen, die JC dien nacht zoud uitstaan,
zouden allen tot aanstoot zijn, en hunne zielen zo jammerlijk benevelen, dat zy twijfelen zouden,
of Yehosjoea de langbeloofde Messy Jas {masjiach/gezalfde/christos}. en waare Christos ware.
Want dit betekent het grondwoord Skandali-sesthai,
zich ergens aan stoten,
iets in zijnen weg vinden,
dat verhindert, en doet struikelen en vallen,
en belet zijnen weg te vorderen.
Zo verbood G d onder de wet den blinden eenen aanstoot te leggen;
want de blinden niet konnende ontdekken wat voor hunne voeten legt, zijn in 't uiterste gevaar,
als steen, kuil, paal of iets anders hen belet,
hunnen weg te gaan
{Helden [?] Noord
Limburg anno
2008!}
...

HIER
van is
't overgebragt tot
het geestlijke, en betekent eene mishandeling,
daad, reden of ontmoetinge, die ons verhinderd op den weg der gerechtigheid voort te gaan,
en slinksche gedachten inboezemt van iets, of iemant.
De "Christos", de rotssteen des heils,
zoud tot zulk eenen steen des aanstoots zijn, niet, om dat hy iets doen, of zeggen zoude,
dat ergerlijkw are, maar om dat zijn lijden niet overeen kwam met de aardsche en vleeschlijke gedachten,
die zijne Leerlingen, zo wel als 't gantsch Joodendom, van den Masjiach hadden gemaakt.
De zoete droom van weereldweelde kittelde hunne verwachting, & d'ingebeelde vermaaklijkheid van zijn rijksgebied streelde hunne zinnen, en beloofde den Rijksgezanten groote voorrechten:
maar nu te horen van lijden, van kruissen, van sterven,
dat stootte, dat ergerde, dat brengt hen in twijfel,
of Yesjoe de waare 'christos' zy.
En geen wonder, dus misten
zy alle hunnen groote
verbeeldingen, en
hadden voor
wellust verdriet,
voor geluk lijden,
te wachten
...

DAT
is 't
centrale punt van
al die oeroude constructies:
't weerspiegelt 't lot van mensenkinderen ~
tot we het tot de essentie terugbrengen &
onder 't stof der eeuwen uithalen ~
hoe we ons lijden ietwat kunnen
verzachten door wel iets
beters te verwachten,
maar NU voortaan
zonder meer
illusies
...