Traditie is net zo merkwaardig als geen traditie: als iets te vastgelegd ouderwets is dan is het antiek oud en als 't te willekeurig vrijblijvend is dan is 't plastic troep. Je ziet het op alle gebieden des levens als het ware?
Je hebt bijvoorbeeld de roomse katholieke traditie met elementen ouder dan 2000 jaar moddervet op elkaar gestapeld tot een loodzware of vederlichte last of leut met lange gewaden & poppenkasterij en aan 't andere uiterste bij wijze van spreken 't volle evangelie pinkstergeloof met tongentaal en gehiphop!
Of de ouderwetse klederdrachten van boeren [en vooral boerinnen] in 't zwart/wit met wat franje en troep die van kunststof is en snel vlam vat, veroudert & vies aandoet?
Of de oudste boekrollen en boeken van dierenhuiden & oeroud papier ook al duizenden jaren oud en 'moderne' damesromannetjes met klefheid.
Volgens de traditionalisten ligt alles schijnbaar vast en is het verbonden met iets wereldwijds door
de eeuwen heen op bijzondere wijze en daarom van zeer grote waarde als met goud, juwelen, edelstenen.
Aan 't andere uiterste daarvan 't Amerikanisme e.d. dat alles wil vernieuwen, verbeteren, verkopen & doet
veranderen in klatergoud, Las Vegasnepgedoe & prijs de heer halleluja parapluja?
Iets dergelijks dus ook
met die oudere & nieuwere klederdrachten, de boeken, de media, het taalgebruik & flipflopflapinhouden?
In de traditie ligt alles vast volgens alle oeroude regels in rituelen & gebruiken, volkomen versteendheid!
Zonder tradities is 't leven haast volkomen willekeurig, zinloos, toevallig, vrijblijvend, veranderlijk & mode of vergankelijkheid?!
Tussen die twee uitersten zitten mensen vaak gevangen: beide zijn onleefbaar klef.
Het werkelijke leven zit daar dus ergens tussenin wil het nog leefbaar zijn met eerbied en vernieuwing van
lichaam & geest, kleding & bescherming, huizenbouw, landbouw & veeteelt, opvoeding/studie & [re]creatie
of wat je ook verder maar van belang wilt achten: je kunt niet zonder die beiden uitersten, maar als je ze op zich 't alleenrecht geeft zijn ze onverzoenlijk, onmenselijk, onleefbaar & is de ruimte daar tussenin nog
alleen maar gevuld met spanningen en frustraties die ons uit elkaar trekken en de dood in de pot blijven produceren?