wat zingt daar in het kreupelhout?

Er is niets
tegen persoonlijke groei,
zeker niet als mensen de idee hebben dat ze onvolgroied zijn
of anderszins nog aan groei behoefte hebben.
Er is zelfs niets tegen welke behoefte dan ook:
iemand serieus nemen is haar behoeften serieus nemen.
En ze bevredigen, dat ook?
Ja, maar niet tot
elke prijs!

Het klinkt
aanlokkelijk om van de christelijke erfenis
een kader voor spirituele & existentiele ervaringen te maken,
voor het bereiken van een betere innerlijke balans,
voor spirituele verrijking & verrukking,
maar waar ligt de grens, waar is de
mystieke ervaring motor en waar
werkt ze als blokkade?

~!@!~

Persoonlijke groei
is een ik-gerichte houding,
en die past niet bij wat de christelijke erfenis
tot typisch christelijk maakt.
Martin Luther,
'n kerkhervormer uit de 16de eeuw, had daar al
een fraaie formulering voor:
een mens verraadt zijn aard niet
door allerlei boevenstreken maar door
het incurvatus esse in se.
Het latijn gebruik in
- zoals wel vaker -
als geheugensteuntje,
L. bedoelde ermee dat een mens het eerst
aan zichzelf denkt.
DAT maakt hem tot zondaar [L.'s terminologie],
en de christelijke religie leert hem dat af,
maakt hem tot een vrij mens,
die je eraan kunt herkennen dat zij
ieders slaaf durfde
te zijn.

~!@!~

Je hoeft niet alles wat L. heeft gezegd,
over te nemen, maar dat de christelijke religie niet compatibel is
[om een term uit de mydicomputerwereld te gebruiken] met ikzucht,
lijkt mij duidelijk.

Een mens kan
- ik zeg: KAN - bij uitstek 'zondaar' worden,
als zij de christelijke erfenis uitbuit [uitbaat, in dat geval]
alleen maar voor persoonlijke groei:
daar is ze van huis uit niet
voor bedoeld!

Er zijn
religieuze erfenissen
die daarvoor wel wat in huis hebben,
maar de christelijke religie
heeft dat niet.

Je kunt
in haar oorkonden
wel over groei, over wassen en toenemen vinden,
en welke andere even fraaie als ouderwetse terminologie
er ook maar te vinden is, maar dan heeft dat altijd betrekking op
het groeien in goede werken, in behulpzaamheid,
in genegenheid voor anderen, kortom,
nergens is de christelijke oorkonde geinteresseerd in wat wij
'een goed gevoel' zouden
noemen.

Niks goed gevoel!

Je kunt van het christelijk geloof een opdonder oplopen,
en wie dat nog niet of nog nooit heeft meegemaakt,
die weet niet waarover zij het heeft.

KAN
het dan niet,
dat je er een goed gevoel van krijgt?
Zeker, de christelijke erfenis is tot veel in staat: als je haar
voor DAT doel [een goed gevoel] of ander consumptief gebruik
wilt inzetten, niets staat een mens daarvoor
in de weg.

Mijn punt is alleen,
dat christelijkheid van deze snit,
zonder dat een mens het merkt,
overgaat in gebruiksgeloof:
geloof dat voor consumptie
geschikt is gemaakt.

En wat
stelt DAT nog voor,
was de vraag?