Naast eventuele gewetenspijn (indien aanwezig op grond van diverse oorzaken) ben jij de enige die jouw pijn kan voelen: dat maakt het vaak nogal moeilijk om precies onze pijn te omschrijven ('u need 2 know/how about painkillers, other tranquillizers, psychedelics a.s.o.'

!!
We gebruiken o.a. woorden als 'scherp, heet, stekend, zeurend & meurend', maar hoe weten we of ieder daarmee hetzelfde bedoelt? Ik kan me ook bv. vreselijk ergeren aan de 'gekste' dingen: lelijkheid, onbegrip, waanzinnige modeverschijnselen onzin, lawaai, pesten, treiteren, agressie, onrecht, geweld tegen lichaam/geest & wat al niet! En: wanneer wordt 'n lichte pijn, 'n steek (al of niet 'onder water'

of 'n vervelend gevoel {ook de myDibijbelverhaaltjes staan 'r vòl mee} 'n èchte píjn? Als 'n groep mensen precies dezelfde pijnlijke ziektes zou hebben (& dat zijn er nogal wat voor de mens als 'n pijnlijdend zg. 'aapmensje'!), zouden die mensen dan allemaal dezelfde soort en hoeveelheid pijn (of schuldbesef) voelen? Er is (voorzover ik weet) nog geen wetenschappelijke methode om die hevigheid & hoeveelheid pijn van verschillende mensen te vergelijken!
Stel, je lichaam ('geest'

krijgt 'n harde klap (o.i.d.): dan komen 'r bij de uiteinden v/d zenuwen aantallen chemische stoffen vrij. Deze stofjes worden omgezet in series kleine elektrische signalen, zenuwprikkels genoemd. Die zenuwprikkels komen via de zenuwen i/d hersenen terecht & op DÀT mo-ment vóel je de pijn v/d klap e.d.! Al vanouds voelt 'de mens' dus heel verschillende uiteenlopende soorten pijn, verdriet, spijt & 'leed' ...
Scherpe, plotselinge pijn, bv. als je je teen stoot, kun je 'beschermende' pijn noemen: 't is 'n reactie op gevaar, een soort van 'evolutionair' waarschuwingssysteem; kloppende, langdurige pijn die je hebt bij 'n flinke wond, heet 'herstellende' pijn: die geeft aan dat schade hersteld wordt.
Zenuwpijn is 'n ernstige, langdurige pijn als gevolg van schade aan de zenuwen & dan is 'r natuurlijk nog de 'zielspijn' van grote invloed?
Wat is 't nut van al die pijn(en)? Pijn is 'n natuurlijke reactie, meestal n.a.v. letsel dat aan lichaam of geest wordt toegebracht & dus ook vaak zeer nuttig: het waarschuwt ons om 'iets' aan dat letsel te doen. Als 't bv. niet echt vervelend zou voelen om met je hand ofzo dicht bij 'n vlam te zijn, dan zou je ook niet je hand wegtrekken. Dàn zou je flinke (onherstelbare) brandwonden kunnen oplopen. 't Zelfde ge-beurt als je bijvoorbeeld 'n enkel verstuikt: de pijn waarschuwt je om die enkel niet (te)veel te gebruiken, want anders zou de schade nog véél èrger kunnen worden! Om je pijn te verzachten, moet je je enkel rust geven & dìt is dan ook meteen weer één v/d problemen van al die 'pijnstillers': als je ze verkeerd gebruikt om bv. pijn van onderliggend letsel te verbergen, wordt de schade alleen maar groter. Hier is de vraag dan ook op z'n plaats hoe mensen ertoe komen om zichzelf en/of elkaar letsel/pijn toe te brengen? Wat motiveert automutilatie & pogingen tot (zelf)moord? Nogal controversieel: hersenen zijn 'de beste pijnstillers' ~ als jij jouw pijn/leed begrijpt & weet waar die nu eigenlijk vandaan komt, dan kun je er 'beter mee omgaan'! Dan hoef je dus ook minder pijnstillers & andere 'drugs' te blijven gebruiken?
(...)