Wat is daar zo erg aan?

DIT is nou precies Simons probleem met de hedendaagse wetenschap & haar steeds talrijker volgelingen, discipelen, apostelen, missiona-rissen, zendelingen & agressieve verkondigers van aanverwante 'blijde (of nare) boodschappen': ze gaan voorbij aan de oppervlakte ...

Terwijl hij op 'n terrasje 'n gebakken eitje verorbert, wijst hij op 'n leeg tafeltje: "Kijk naar die tafel: je ziet 'r maar 'n stukje van.

Je kunt eromheen lopen, dan krijg je 'n ander beeld van hoe hij in elkaar zit. Maar vanuit welke hoek je ook kijkt, je hebt nooit 't complete overzicht. Met ons HELE bestaan is dat NOG veel ingewikkelder, omdat je daar ook nog eens onderdeel van uitmaakt.

TOCH zijn 't voort-durend mensen die doen ALSOF ze weten HOE alles zit. OF die suggereren dat 'r ooit 'n moment zal komen dat 'we' "HET" zullen weten.

Maar DAT zal nooit gebeuren. Die puzzel wordt niet op 'n dag opgelost door bv. RB!"


Wat is 'r dan zo verkeerd aan om ons te blijven verwonderen over de kennis die we hebben, of om te dagdromen over de mogelijkheden die kennis ons in de (nabije) toekomst nog zal gaan bieden?

"Met verwondering is niets mis. Ik heb natuurlijk niks tegen wetenschap. Dat zou te zot zijn voor woorden.

Maar EVEN zot zijn die claims van wetenschappers & verwachtingen v/d leek, die veronderstellen dat ALLES te meten EN te weten is.

De theorie wordt dan 't domein van zinvolle kennis & de oppervlakkige praktijk zelf doet 'r niet meer toe. MIJN betoog over oppervlakkigheid is 'n pleidooi voor 't gezond verstand. Als mensen over 'n druk kind praten, dan hebben ze 't al snel over ADHD. VOORDAT de ouders & grootouders 'n alledaagse oplossing hebben kunnen bedenken, is 't probleem al VERDER doorgeschoven naar wetenschappers & allerlei andere 'deskundigen'!"?


Kan de wetenschap niet verrijkend zijn voor 't dagelijks leven?

Natuurlijk, 't heeft ook gloeilampen, strijk-bout & TomTom opgeleverd. Maar WAT is 'r verrijkend aan de opvatting dat wij ons brein zijn?

DIE bewering van Dick Swaab vind ik on-zinnig! Ik zag laatst 'n documentaire over vetzucht, waarin ene Maxi Hartman met zijn moeder bij Swaab op bezoek ging om hem te vragen WAAROM z'n moeder zo DIK was. De nijvere hersenwetenschapper stak 'n verhaal af over de evoluite, over de jager-verzamelaar, die erop gespitst was om AL 't voedsel dat hij tegenkwam zo SNEL mogelijk te verorberen. En ons brein is volgens hem nog steeds voor zo'n 80% GELIJK aan 't brein van DIE mensen ~ 80%, OOK al zo'n belachelijke claim.
VANDAAR dus dat mevrouw VEEL at! Het werd wel 'n tamelijk teleurstellend bezoekje. Want WAT zouden moeder & zoo met DEZE kennis aanmoeten? DS stapt met ZO'N antwoord zo over elke oppervlakkige diagnose heen ...
En ZO gaat het maar al te vaak met de wetenschap, als die wordt toegepast i/d maatschappij.
De cijfers zingen zich LOS v/d werkelijkheid. De WOORDEN v/d dingen aan de OPPERVLAKTE."

WAT IS DAAR ZO ERG AAN?