wat doen we ermee & eraan: plus/min mydipiraterij!

'hoe groter brein hoe groter zwijn?'


GNOT
en pijn
beheersen
't Zwijn?

Je kunt er
lang en breed over praten,
maar ons leven blijft beheerst worden
door die twee uitersten!

Je streeft naar genot,
op wat voor manier dan ook,
en probeert pijn te vermijden,
hoe dan ook
...

En je kunt je aan geen van beiden
helemaal onttrekken of eraan ontkomen.
Voor alle andere zoogdieren is dat natuurlijk ook zo.
Het verschil tussen hen en ons, bestaat vooral uit onze beeldvorming
en verbalisatie?

Op grond van onze herinneringen,
in de ruimste zin des woords, vormen wij ons voorstellingen
van wat 'was, is en zal zijn'
[en dat is meteen dan ook de simpelste definitie van 'g d'],
en we doen dat met behulp van mimiek,
gebaren en woorden!

Alle menselijke cultuur
is dan ook gebaseerd op 'die drie'?
Net zoals onze mucho macho bonobonale 'voorouders'
trekken wij 'bekken', 'gebaren' dat 't een lieve lust is,
en trachten dat alles onder woorden te brengen om het onszelf en 'de anderen'
duidelijk{er} te kunnen maken 'wat we al of niet willen'
met horten en stoten,
wringen en wurgen, geuren en kleuren
door dik en dun!

Onze grootste problemen
blijven vooral: hoe verwerven we ons genot
en hoe kunnen we pijn voorkomen?

Alle religie en wetenschap
zijn gebaseerd op die menselijke grondbeginselen:
nieuwsgierigheid omtrent ons voedsel, gezelschap en bescherming,
veel meer hebben we eigenlijk
niet echt nodig!

Ons probleem
komt om de hoek kijken
bij onze vermenigvuldigingsdrang,
die nogal eens blijkt te ontaarden in overdreven toepassing
van dwang en het geen maat
weten te houden?

We zijn bereid
om bijna 'alles te doen'
dat kan leiden tot het verkijgen van meer 'plezier'
en het zoveel mogelijk uit de weg gaan van onplezierige gevoelens
en gewaarwordingen.

Op basis van die grondprincipes
vormen zich hele maatschappijen en wereldwijde economische handelsbetrekkingen
met alle gevolgen vandien.

Zoals het gaat
in het klein: zo gaat het ook
in het groot?

We hebben dus duidelijk behoefte
aan een regulerend principe op onze overdadige drang in te perken
en zodoende tegelijkertijd minder leed te veroorzaken dichtbij
en verder weg.

Alle mydibijbelverhaaltjes
kun je terugvoeren tot deze eenvoudige basisprincipes:
hoe brengen we onze begripsvorming onder woorden,
en hoe bedienen we ons van taal om duidelijk te maken waar het ons om gaat
bij het 'verbeteren' van onze situatie{s}?

We hebben daartoe
1001 mydibijbelverhaaltjes 'ontworpen'
in de loop van enkele duizenden jaren,
die onze basisprincipes en ~situaties min of meer
beschrijven en tot conflictoplossing
kunnen leiden!

EN
we hebben de wetenschap
als middel om een en ander na te kunnen streven en te bereiken.
Maar ook in deze beide hulpmiddelen komen we dezelfde grenzeloze tendens tegen om uit te breiden,
toe te passen en uit te proberen:
er schijnt geen
'eind' aan te komen.

Het lijkt wel of we nooit
genoeg hebben en altijd overal
meer van willen hebben?

Meer,
en groter,
sneller, beter, hoger,
dieper, verder, dus ook duurder,
ingewikkelder, en dus:
onoverzichtelijker?

Ik probeer me dan ook
de laatste voorbije dagen wat te beperken
tot twee 'polen' van concentratie!

Aan
de ene
kant 'religie' als
centraal 'bindmiddel' van al
ons streven en sneven, en aan de andere kant
'dementie', als typisch voorbeeld van beschadiging,
afbraak, geheugenverlies, persoonlijkheidsveranderingen
en 'niet meer functioneren' zoals we dat
'zouden willen',
of wanneer zelfs
in het uiterste geval
die wil helemaal
ontbreekt
...

@
21 mei 2007 - bewerkt op 26 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende