Wat altijd weer verbaast is dat er na die 5 dagen


PANIEK
& capitulatie
toch al vrij snel
weer sprake was van een redelijk 'gewoon' dagelijks leven?

Die indruk krijg hè althans wanneer je ooggetuigen spreekt,
dagboeken & romans over die eerste oorlogsmaanden leest of oude foto's & film-beelden bekijkt! Duitse/Germaansche soldaten
zitten eind mei alweer lachend met 'Germaanse' Nederlanders in het zomerzonnetje op 'n ter-
rasje of happen gezellig een Hollandse Nieuwe mee op de Scheveningen Boulevard:
dus zo ongeveer tussen de nog nasmeulende puinhopen in Rotterdam,
'Rotjeknor' waar de lijken nog geteld
en geïdentificeerd moesten worden?

Absurd & ongelooflijk!

Want waar je ook was of heen-
ging, op straat, naar school, je werk, om te winkelen, naar het café of in de tram, overal zag je de moffen
die net jouw land hadden bezet en duizenden van je eigen landgenoten hadden vermoord: marcherende Wehrmachtsoldaten,
Duitsche officieren op terrasjes, 'jeeps', trucks & pantserwagens, je hoorde Deutsch, je werd erin aangesproken,
je las het oorlogsnieuws in de kranten & hoorde het op de radio, zag Deutsche richtingsborden,
Deutsche patrouilles!

"Het waren net toeristen in uniform," zei een ooggetuige,
en zó voelden veel Duitse militairen zich ook; het was lekker voorjaarsweer, het strand en de zee lokten
en die Hollanders vatten het allemaal prima op,
zo leek het?

Bijna onvoorstelbaar lijkt het nu achteraf!

Pappie, wat deed jij in de oorlog?

Dat scheen in het begin van die oorlog nog gans & gaar geen relevante vraag.

Afgezien dan misschien van een enkeling die al meteen opriep tot verzet,
schenen de meeste mamma's & pappa's na die capitulatie letterlijk & figuurlijk over te gaan tot de orde van de dag:
het leven gaat door! Je moest natuurlijk ook wel: eten, drinken, poepen, plassen,
je eigen of andermans kinderen verzorgen,
geld verdienen?

Back to business 'as usual'!

En die 'business' was er: in dat eerste oorlogsjaar daalde de werkloosheid 'ineens' met sprongen
& groeide de economie met wel meer dan 10%.

Middenstand en Industrie.

Dat was nog nooit eerder ver-
toond en zeker niet in de
afgelopen crisisjaren.

Maar ja,
het waren wèl broodjes, melk, kaas, eieren & drank voor de moffen,
de machines en de schepen voor de moffen, uniformen
en laarzen voor de moffen,
opecta voor de moffen!

Toen ná de oorlog bleek dat veel Indonesiërs & de Indische Chinezen
in het door de Jappen bezette Nederlandsch-Indië aan de Japanners hadden geleverd,
werd dat híer al woedend verkrampt economische
collaboratie genoemd! Maar
WÀT
moest je
dàn?






verdrietig
05 feb 2013 - bewerkt op 05 feb 2013 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende