wanhoop wantoestand wangedrag & warhoofdigheid ...

~*~

Absoluut
basaal/centraal
direct essentieel/fundamenteel
& 'g ddelijk'/'heilig' is dus je 'hechtingsgedrag',
binnen een normale levensloop, dat allerlei mensen kan betreffen:
ouder{s}, grootouder{s}, partner{s}, oom{s} & tante{s}, neven/nichten {oudere} kinderen,
vriend[inn]en, goede kennissen, buren, mensen op school en/of werk, geestelijk 'verzorgers' of 'raadslieden'! Bekende voorbeelden zijn ook je maten in dienst of een 'slapie'
onder nog beroerder omstandigheden,
zoals in oorlogstijd of tijdens
ziekte en
geweld
...

Behalve
aan 'menselijke
personen' kunnen 'wij
mensen' ons natuurlijk ook
erg sterk hechten aan onze [huis]dieren, het
EEN
of andere
'geloof',
'plannen & denkbeelden'
en wat al
niet?!

Het
gaat ons
om de inhoud
van een 'gehechtheidsfiguur' natuurlijk
MEER
dan om de uiterlijke verschijning of rangorde:
het blijft wel projectie, maar het gaat vooral om de kwaliteit van die band en de bestendigheid
in de loop van
de tijd.

Centraal
staat in al deze gevallen
het onmisbare feit dat onze 'liefde'
saamhorigheid betekent die niet tot bezitterigheid of knellende afhankelijkheid wordt.
VEEL
samen, betekent nog niet dwangmatig altijd
ALLES
samen: er is ook, als het goed is, ruimte om tegen elkaar in te gaan zolang het maar niet
ten koste van elkaar gaat.

Het hoeft
ook niet allemaal
zo vreselijk hoogdravend te zijn of klef. kleverig, koud, kil, klam & om kotsmisselijk van te worden in overdreven afgoderij, ophemeling, heiligverklaring
en griezelig
'gek'!

't Gewoon
elkaar naar de zin maken
en zo nodig opbeuren, dat is ook al heel wat
om mee te
beginnen?

Dus wie
een beetje geluk heeft,
komt zo vroeger of later iemand tegen met wie dit allemaal mogelijk lijkt
~ en we worden 'intiem
met elkaar'!

Stel je voor
dat we allemaal jonge ouders zijn van nog jonge kinderen
en we wandelen om een
voetbalveld
heen
...

Onze kinderen
spelen allen met elkaar
ergens in de buurt van de middenstip
en plotsklaps vliegt er een straaljager laag over die plotseling door de geluidsbarriere gaat.
De kinderen schrikken zich 'n aap,
terwijl wij het geluid wel kennen
van vroeger?

Als we dan
goed naar de kinderen kijken,
dan kunnen we bijvoorbeeld 't volgende gedrag zien optreden
tussen de kinderen
& ons!

Er
zijn kinderen
die gewoon doorspelen alsof er niets is gebeurd:
maar af en toe wisselen ze WEL een blik
met ons of 'n
woordje.

Er zijn
ook kinderen bij
die eigenlijk niet meer echt 'lekker' doorspelen
omdat ze ons voortdurend in de gaten blijven houden & zich onzeker voelen.
Ze controleren voortdurend onze voor hen onmisbare aanwezigheid
door te blijven kijken en
luisteren
...

Sommige kinderen
beginnen tussen ons en de middenstip heen en weer te lopen.
Anderen blijven achter ons aanlopen of raken ons steeds maar weer aan. En
DAARMEE
is dan door hen en voor de ouders 'n abrupt einde gekomen aan het aanvankelijk
nog zo onbekommerde vrije spel en de rust van de gezellig
voortkeuvelende
ouders.

Er zijn
ook zelfs nog
kinderen die zich helemaal aan ons blijven vastklampen
en een paar zetten het op een brullen
en krijsen
...

Een
enkel kind
begint onmiddellijk te roepen,
huilen en schreeuwen zodra er zoiets
bedreigends
gebeurt?

Volgens
onze gehechtheidstheorie
kun je dus al 't gedrag van de kinderen in zo'n voorbeeld dan ook wel gehechtheidsgedrag noemen:
het zijn immers allerlei uitingsvormen van gehechtheidsgedrag
met een erg verschillende
intensiteit?

Bij hevig onweer
en allerlei andere noodtoestanden,
natuurrampen en oorlogsomstandigheden kruipen mensen meestal heel dicht bij elkaar:
dat is ook nabijheidzoekend gedrag.

Wat dat betreft deden
ouders 'van vroeger' het zo gek nog niet als ze de kinderen dan uit bed lieten komen om samen
rond de grote keukentafel een beker warme
chocolademelk te drinken.

Bijna iedereen
die oud genoeg is
kan zich ook nog wel de grote aardbeving herinneren die zo'n twintig jaar geleden in San Francisco plaatsvond ook onder andere vooral vanwege de beelden van die kolossale ravage op de tv.

En speciaal bovenal
door 't beeld van 't weggezakte deel ven de autoweg die dwars door de stad loopt
is bij velen dus in 't geheugen blijven hangen: op het moment van die aardbeving
was er buiten een aantal
kinderfeestjes
gaande
...

Bijna
evenzoveel vaders trachtten
DAT
gebeuren op video vast te leggen
voor de eeuwigheid.

Dus
met andere woorden:
er bestaan toevallige amateurvideo~opnamen
van 't gedrag van kinderen onder die abnormale
omstandigheden
van paniek.

Op
deze beelden is,
behalve het schokken, heel goed te zien hoe dan ook
de meeste kinderen zich haast meteen vastklampen
aan de volwassenen die op
dat moment het meest
dichtbij waren.

Gehechtheidsgedrag = nabijheidzoekend gedrag!

Tussen
die uitersten
van rampspoed, saamhorigheid
en seksueel gedrag speelt zich dus tegenwoordig
onze muchomacho bonobonale oerwortelspel af:
diep verborgen onder geschiedenis en cultuur van een miljoen jaar
lichamelijke/neurale & psychisch/sociale
{r}evolutie{s}
...

Vergelijk dat
voor de broodnodige verandering
eens met het wangedrag der leerlingen 'van tegenwoordig'?
Je zou er dus met ze over moeten praten omdat uit de klas
gestuurd worden een ingreep is
die ze zelden nog
begrijpen!

Ze zien
de relatie met 'n leerkracht
als gelijkwaardig en ze willen dan ook met respect behandeld worden?
Misdragingen: verstoring van de les, negatieve werkhouding, boek vergeten, agressie in de klas!
Fouten maken: gezagsondermijning van de leraar of agressie op 'n reactie van de docent ...
Kritiek: ontkenning of 'geldig' excuus, hoogoplopende emoties, geen correctie & meer escalatie?
Grote onrust = toevallige
maatregelen
...

Risicofactoren?
Probleemgedrag?
Kliekjes van delinquente leerlingen = escalatie van slecht gedrag!
Ze versterken elkaar in hun misdragingen met bendevorming als resultaat:
dat soort van psycho~ & sociopathisch gedrag kom je bijna overal ter wereld tegen in diverse vormen?
Alleen de maatregelen en gevolgen
die daarvan het resultaat zijn
verschillen!

Zowel
menselijk wan~
als 'waarheids'-gedrag
kan zich 'als een inktvlek' uitbreiden:
ernstig probleemgedrag hangt in ieder geval vaak samen
met 'n achtergebleven sociaal-emotionele ontwikkeling!
Jongens misdragen zich meestal meer dan meisjes: hormonen & 'blauwe bonen'?
Probleemgedrag is gerelateerd aan lage zelfcontrole, veel materiele behoeften & geestelijke 'leegheid' ...
Dit wangedrag heeft te maken met 'weinig warmte thuis' en 'een slechte band met de school'!
Wie omgaat met 'leeftijdsgenootjes' die al delinquent zijn en/of drank & drugs misbruiken,
heeft een grotere kans om ook zelf vervolgens
probleemgedrag te gaan
vertonen
...

Laat
dus het
'kabinet' vooral eens
[net als wij 'allen'] werk maken
van het bevorderen van de 'omgekeerde richting',
en dat dan wel vooral in de eerste plaats 'binnen eigen grenzen'
voordat 'we' onze 'jongens & meisjes' zwaar bewapend uitsturen
[met de bekende gevolgen] naar verre vreemde
landen als een vreemde Hollandse eend
in de Arabische/Iraakse/Afghaanse
'islamistische
bijt'