Waiting Is Verliefdheid

like strangers in strange lands & verliefdheden?

MvB: STAAT 'liefde' IN HET BOEDDHISME NIET VOOR IETS ONGEWENSTS, VOOR GEHECHTZIJN?
JB: "Ja, boeddhisten spreken liever van compassie of vriendschap. Liefde doet er niet toe in 't boeddhisme.
WÍJ denken: iemand anders gaat mij gelukkig maken. ZÍJ zien 't zó: ik heb iemand, en daar vorm ik 'n eenheid mee.
In 't Westen moet je altijd 'n ander voor je winnen. In 't oosten zoeken ze overwinning op zichzelf.
't Beheersen van hun impulsen zien ze als kunst. Wat óók heel westers is: toen de eerste barsten in mijn relatie kwamen,
begon ik met analyseren. Steeds had ik weer 'n nieuwe visie op wat er mìs was gegaan. Éérst was de ander de boosdoener.
DÍE was niet flexibel genoeg, te eigengereid, zo werkte ik een hele lange lijst af: waarom kun je überhaupt uitgekeken raken op iemand?
Hóe kan 't dat geluk steeds weer eindigt? Dat kòmt, ontdekte ik, omdat we geluk zien als iets dat in 'n relatie te vinden is.
Maar volgens 't boeddhisme leidt 't geluk de mens, & níet andersom."



DAT BESEF MAAKT LIEFDESVERDRIET TOCH NIET METEEN DRAAG-LIJKER?

"Bij mij wèl! 't Beeld v/d werkelijkheid dat we in 't Westen hebben maakt ons ongelukkig."


O JA?

"'t Stuklopen van mijn relatie was echt 'n heftige ervaring. 't Was zo erg dat ik geen zin had om nog verder te leven.
Dat iemand mij niet meer wilde, maakte me totaal gek. Boeddhisten zeggen: kijk 'r gewoon ànders naar! Denken maakt ons ongelukkig.
Kijken naar heel ingewikkelde rituelen, zoals uit 't Tibetaans boeddhisme, helpt me m'n eigen kronkels te ontwarren."


WAAROM HIELP NUCHTER VERSTAND NIET?

"Nú, 3 jaar later, denk ik zelf ook: wat was 'r toen ook al-weer? 't Klinkt natuurlijk absurd, dat ik niet meer verder wilde.
Als ik boeddhistischer & onthechter in 't leven had gestaan, zou ik mìnder diep ge-zonken zijn.
Met 't boeddhisme kun je jezelf verlossen uit de waanzin. Ik geloof dat de dagelijkse werkelijkheid 'n illusie is ~ & ook je hele ego is één grote
inbeelding. 't Is moeilijk om verlies te verwerken met 'n rationalistisch wereldbeeld. Ik ben humanistisch opgevoed.
Denken & lezen, dàt was bij ons thuis HÈT antwoord op àlles. Maar ik kwam moeilijk mee, lezen doe ik nog altijd heel langzaam.
Ik had plaatjes nodig & verhalen, maar daarin voorziet 't humanisme niet. Misschien kom ik daarom wel bij de oosterse religies uit.
Voor alles wat 'n mens zich kan inbeelden zijn 'r beelden in 't BOEDDHISME: zó stuitte ik in Tibet op vreselijke horrorfiguren.
Bedoeld om ontzag op te wekken, dacht ik, & daar werk ik heel op-standig van.
Maar 't meisje met wie ik was, legde me kalmpjes uit:
de beelden leren ons alleen maar hoe gèk we
onszelf kunnen maken
~~~~~~

't Merendeel van ons ongelukkig-zijn produceren we zelf, door onze gedachten. Op DÍE manier troosten juist die afschrikwekkende beelden mij, doordat ze inzicht bieden i/d menselijke geest." IS DAT NIET ALSNOG EEN SIMPEL DENKTRUCJE? "Natuurlijk! Zó noem ik 't zèlf óók in mijn boek. Volgens mij hebben de Tibetaanse monniken gelijk als ze zeggen dat we geluk & ongeluk in onszelf moeten zoeken, door meditatie ~~~

Ontsnappen aan je frustraties, simpelweg door niet meer te hùnkeren. Meditatie is 'n soort neurosabotage. Heel ingewikkeld doen, om lòs te komen v/d werkelijkheid. 't Is niet anders dan 't manipuleren van processen in je hersenen. Je zet de neurale straf- & beloningssystemen naar je hand, door in te zien dat plezier komt & gaat. Óók liefde." ONGELUK HEBBEN WE AAN ONSZELF TE DANKEN? "Dat vroeg ik me ook af ~~~

Uiteindelijk klaag ik de evolutie aan als (hoofd)schuldige: zó vreselijk vergezocht is dat niet, biopsychologen zoeken de oorzaak van ongeluk óók in de mens zèlf?! Geluk is 'n bepaalde dosis dopamine, serotonine of endorfine: die stofjes komen vrij als beloning na stress. 't Plezier duurt zo dus echter maar kòrt: 'n koekje eten, 'drugs' gebruiken (whatever) ~ 't is allemaal tijdelijk! Verliefdheid duurt doorgaans nog 't langst? Maar geluk houdt altijd (ook weer) op, & dat heeft 'n reden, denk ik. Ànders zouden we ons bed (helemaal) niet meer uitkomen, of niet eens meer op zoek gaan naar 'n partner. 'n Ware nachtmerrie, gezien vanuit evolutionair oogpunt ~ want dàn houden we helemaal op om ons nog voort te planten.

Hèbben we eenmaal iemand gevonden, dàn vindt de evolutie 't vaak al snel weer genoeg, & is 't aangename gevoel weg. Voor de evolutie is dus (ons) 'geluk' maar 'n bijzaak. Om ons aan de gang te houden, om onze soort overeind te (kunnen) houden. 'n Bijna thrillerachtige gewaarwording,
vind ik."