Waiting is ... Geen Stilstand {maar WAT dan WEL?}


@

HET
boek Exodus
werd mijn vademecum
in de jaren zeventig:
de 'bevrijdingstheologie',
die velen inspireerde,
gaf aan het Verhaal van Exodus
een sociaal-politieke evidentie
en stootkracht.

Het verhaal over de uittocht
van het slavenvolk
raakte een diep verlangen
naar vrijheid -
beter gezegd:
naar bevrijding
uit de vermaledijde ambiance
van onderdrukkende staatsmacht
en economie.

Het verhaal
riep emotionele verwantschap op
met de vele, vele mensen
die door dit systeem gebruikt en
weggeworpen
werden.

Het was
G.H.ter Schegget die met
formidabele kracht en tegelijk
met steeds weer verrassende
theologische reserves
als ijsbreker
fungeerde
in de maatschappelijke
en kerkelijke
discussie.

ELKE
zondag klonk het paasverhaal,
waarin zegevierend de structuren van de
slavenhoudersmaatschappij
werden doorbroken.

En elke weekdag had genoeg aan zijn eigen
revolutionaire activiteit.
"Israel" en "Farao" werden noties van
alledag.

Ze werden
onmiddellijk beleefd
in de maatschappelijke
en politieke strijd.




De zin van het bestaan
van de messiaanse gemeente
werd onverbrekelijk
verbonden met de strijd van de armsten
om gerechtigheid
op aarde.

En 'Farao' stond model
voor de politieke
en industriele 'koningen'.

Geloof en revolutie omhelsden elkaar
en elleboogden zich een weg
tussen de tegenstanders in en buiten
'de gemeente'.

DE
omgang met het boek Exodus
in deze context bracht een bepaalde vorm
van tijdsbeleving met zich
mee.

De tijd
werd beleefd als het uur
van de beslissing.

De geschiedenis viel samen
met het uur U,
de kairos,
het moment waarop de gemeente
partij moet kiezen te midden
van de maatschappelijke verhoudingen
en waarin zij zonder compromis
moet staan voor haar 'belijdenis'
en waarin zij bovendien
de strijd moet wagen met alles en iedereen
die zich tegen deze revolutie
verzet.

De tijd drong zich samen
tot op de drempel van de grote,
totale revolutie.

En het was nu tijd
om die drempel over te gaan: Exodus
- en het Exodus-motief werd overal in elk bijbelverhaal herkend -
was HET grote verhaal,
dat vertrouwen gaf
in het welslagen
van de revolutie en in
het beerven van het rijk van
gerechtigheid en
vrede.

MET
de crisis
van het socialisme
ebde die onmiddellijke zeggingskracht van het boek
weg.

Het Exodus-model werkte eenvoudig
niet meer.
OF, beter gezegd:
het werkte niet meer zo eenvoudig!

Met schaamte voelde ik dat het boek uit mijn vingers glipte:
ik kon het niet meer vasthouden,
terwijl ik toch wist dat het om een zaak ging
waarmee de samenleving - nu en altijd -
staat en
valt.

PAS
toen ik het boek losliet,
kreeg het zijn
plaats.
Het duurde
enige tijd tot het
zover was.
Het had
iets van ontwenning,
van het verlies van fascinatie en van het terugtrekken
van enkele fantastische
projecties.

DAARDOOR
verloor Exodus weliswaar de status van
Het Grote Verhaal,
maar het herkreeg zijn plaats als een boek
tussen de vijf boeken van Mosje.
Het zei
niet meer 'alles over alles',
maar het vertelde 'iets' over 'een' aspect
van de samenleving.

En JUIST
op deze bescheiden plaats begon het
opnieuw te werken als het leerboek voor
de gemeente.

We wisten
natuurlijk wel
dat het niet alleen over de afbraak
van maatschappelijke structuren ging,
maar ook over de vorming en opbouw van
een vrije samenleving.
De "G*D" van het verbond
vormt een
nieuw mensenvolk
zeker.
Maar de
perspectieven die de tekst nu bood
bleken minder pretentieus te zijn dan onze
bevlogen preken.

We moesten weer genoegen leren nemen
met de 'broodnuchtere' Tien Woorden,
om DIE te leren spellen, van voren af aan,
als kinderen.
EN
we moesten constateren
dat het uitzicht op de bouw
van een geheel nieuwe samenleving
voorlopig slechts in miniatuur werd ingevuld
en wel met het bericht over de bouw van
EEN enkele "Tent van de Ontmoeting"
ergens in de
Wildernis.

ZO verstaan
kon het boek verbonden worden
met de bescheiden activiteit die de 'christelijke gemeente'
poogt te ontplooien op maatschappelijk
gebied.
DAT kan
fraai verwoord worden
door te wijzen op haar 'evangelisatorische' em 'missionaire' activiteit,
op haar bijdrage in het politieke debat,.
op haar presentie
in de industriele
samenleving.

Dat
kan OOK
ietwat bescheidener en traditioneler
gezegd worden door te wijzen op
haar diaconale arbeid.
Exodus groeide samen met
allerlei vormen van eenvoudige
dienstverlening
van de gemeente
in de samenleving.
Exodus
werd een
leerboek voor de
diaconie.

Op DIE plaats
verloor het boek
wel iets van de wilde haren van Sjimsjon, maar niets van zijn streken.
Het boek blijft wachten totdat de vrijheid van de mensenkinderen
van g*dswege zichtbaar
zal worden.


liefdesverdriet
verliefd
engel
01 okt 2004 - bewerkt op 03 feb 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende