waarom schrijven in mydi!?

IEDEREEN
denkt wel eens
aan zijn of haar [voor~]
ouders.

Meestal
niet dagelijks, maar toch:
ze zijn een deel van ons geworden
omdat wij uit hen voortkomen en wij zijn een deel van hen
omdat we nooit helemaal vergeten waar we vandaan komen
en waar we allen
heengaan!

We willen het trouwens
vaak liever over nu hebben
dan over vroeger?

Hoe meer mensen,
des te meer verscheidenheid
...

Daarom leven we
meer in deze tijd dan in de voorgaande.
Sommigen denken elke dag wel een keertje aan hun ouders.
Anderen zelfs voortdurend en dat kan ons zowel aan het lachen brengen
als aan het huilen zetten.

Soms krijgen we een brok in de keel:
hoe ouder we worden, des te meer denken we aan onze ouders.
En dan kunnen er ook steeds meer herinneringen
naar boven komen borrelen.

Er zijn mensen
die dagelijks aan hun ouders denken:
ze kunnen hen maar niet uit hun gedachten bannen
ook al praten we er misschien wel nooit met anderen over
want dan kun voortdurend volschieten.

Hetzelfde met kinderen en andere geliefden:
mensen zijn sentimentele zoogdieren vol herinneringen.
We weten niet wat onze ouders allemaal hebben moeten meemaken:
het is voorbij, en al wat ervan over is zijn gelijkenissen, vage vermoedens,
heldere momenten en veronderstellingen.

Als ze toch eens zouden
[hebben] kunnen zien wat wij allemaal meemaken
of als wij zouden moeten meemaken wat zij hebben doorgemaakt!
Wat rest er van hun en ons verleden?
Een gezichtsuitdrukking.
Een liedje of gedicht.

Herinneringen
in allerlei verschillende toonaarden
en afmetingen
...

Vroeger of later
'laten ze ons alleen',
en het is maar de vraag of wijzelf 'een levenspartner' vinden?
En toch kunnen we ook nog met hen praten,
zelfs als ze er 'niet meer [in levende lijve
aanwezig] zijn'!

Sommige mensen
zouden zelfs willen dat ze altijd bij ons zouden zijn en blijven
en wij bij hen
...

Yesjoe
noemde G d
zijn Vader en ervoer zichzelf als kind van G d
die tot hem sprak?

Zag zelfs
alle mensen in
DAT
"Licht"!
Het is dus maar net
hoe jij het wilt zien: wat bestaat
en wat niet?

Wat je
al of niet ervaart,
beleeft, hoort, ziet en voelt!
Die intensiteit kan heel erg verschillen en diverse gedaantes aannemen:
die variaties zijn eindeloos afwisselend tussen heel vaag
en verrassend
helder!

En waar
liggen de grenzen
tussen gehechtheid en fixatie?
Tussen indrukken, afdrukken
en uitdrukken?

We luisteren
naar onze innerlijke stem [of niet?]
en kunnen [al of niet] in gesprek gaan met onszelf,
onze voorouders en nabestaanden, 'zichtbare'
en onzichtbare vermoedens,
veronderstellingen en
vaststellingen.

Op weg
naar {N}ergens
zijn er geen stenen tafelen der wet meer,
die zich plotsklaps materialiseren op de toppen van heilige bergen
omringd door vuur en rook, er is geen brandend braambos, geen bijzondere relatie
met G d [als we die zelf niet 'maken' of ervaren]!
Zeker, je kunt er een stem horen,
maar dat is een zachte stem [meestal], die spreekt in het hart,
en iedereen hoort die stem op zijn op haar
eigen wijze?

Luisteren
naar die stem
is voor ieder mens het begin
van de 'openbaring', de 'ontrafeling van het eeuwige genetische kluwen',
de 'ontdekking van de schat in de akker van ons eigen brein' en de 'verheldering van bewustzijnsverruiming' diep
binnenin ons!

Zolang je niet
naar die stem luistert,
kun je dan ook nergens de zin van [in]zien?
Zolang je niet naar die stem hebt leren luisteren,
ben jij er onbewust van overtuigd dat
JIJ
de touwtjes van jouw leven
in handen hebt,
EN
ben je onbewust doodsbang
dat je slechts een pion bent in het schaakspel van
'een ander'
...

Er is
een enorme dualiteit
in ons denken, dat heen en weer slingert
tussen een vals gevoel van zekerheid
en gigantische
angst
...

Omdat we
op de weg naar [n]ergens
geen stenen tafelen der wet als richtsnoer hebben
[alleen maar tombstones & andere letterlijke of figuurlijke grafzerken],
bestaat er een eenvoudige methode die ons kan helpen
om ons op het heden te blijven concentreren
en de stem in ons eigen hart te horen,
ernaar te luisteren
en te leren
verstaan.

Er zijn
door de eeuwen heen
op verschillende plaatsen diverse namen voor,
ik noem het de 'vredesmethode', want hij kan ons op weg helpen
naar die innerlijke aanvaarding die ruim en groot genoeg is
om alle tegenstrijdigheden en [nog] onafgehandelde
vragen, antwoorden en belangwekkende kwesties
te omvatten en verder te blijven ontdekken,
zolang we leven.

blozen
engel
cool!
02 jul 2007 - bewerkt op 07 aug 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende