Waarom?

Waarom, oh waarom ik? Waarom ben ik diegene die een halve kilo bijkomt als ik nog maar naar een reep chocolade kijk? Waarom ik en niet iemand anders? Waarom, omdat ik de genen heb. Daarom.

Aangezien ik aanstaande maandag een herexamen heb, is leren echt wel nodig. Thuis ben ik alles rondom mij een beetje beu gezien, dus besloot ik vandaag om een dagje in de bibliotheek te studeren met enkele vrienden. Toen onze maag allerlei geluiden begon te produceren, besloten we een hapje te gaan eten. Pizza was het eerste voorstel. Ja, nee bedankt. En op zo'n momenten besef je pas hoe moeilijk het is om 'nee' te zeggen tegen iemand. Op de één of andere manier is het zoveel gemakkelijker en verleidelijker om 'ja' te zeggen. 'Ja' klinkt ook veel positiever en aantrekkelijker.
Uiteindelijk strandden we bij de supermarkt waar ik een slaatje kocht en de andere twee een broodje (ook dat eet ik niet meer wegens de vele calorieën). "Ja, maar ik wil wel nog iets vettig voor tijdens het studeren!" Ik werd de gang met koeken en chocolade ingesleurd. Het water liep me in de mond. Gelukkig kwam mijn sterke 'ik' weer naar boven en ik stapte een rayon verder. De 'gezondere' varianten van chocolade. Een chocoladereep van Céréal, voor de volle 5 propoints in plaats van 8 à 9. Ik gun het mezelf, voor het harde studeren.

Week 2 bij de Weight Watcher zit er alweer bijna op. Maandag is weegdag. Ik hoop op minder dan 77 kilo. Dan ben ik deze week weer minstens 0,5 kilo kwijt. Alle kleine beetjes helpen!