Waarom

Ik schrijf dit dagboek om mezelf beter te leren kennen. Ik voel me vaak onderworpen aan mijn gedachten en gevoelens. Vaak weet ik niet meer wat er is gebeurd en dus wat deze gedachten en gevoelens in gang hebben gezet. Het lijkt simpelweg te verdwijnen uit mijn geheugen, maar (de herinnering aan) het gevoel. Het verhaal is allemaal heel fragmentarisch. En als ik dan bij M zit weet ik niet goed meer hoe het zat. En volgens mij en ook T zit de nodige oorsprong in de kind-versie van mij. Als ze dat zegt vind ik dat moeilijk. En bij vlagen voel ik dat er waarheid in zit. Ik vind het moeilijk om onder ogen te zien. In het contact met T is dat extra moeilijk. Ze vind het vreselijk om mij te zien lijden aan mijn gedachten. Want lijden doe ik, dat ziet ze goed. Ik voel me moe, lusteloos en nutteloos. Ik heb nergens zin in. Eten smaakt me nauwelijks, werk ik naar binnen. Mijn lijf is niet gezond, ik voel het. Heb geen fut om er iets aan te doen. Ik moet bewegen maar doe het niet. Voel me soms heel erg verdrietig. Dat is vooral als ik denk aan niet meer willen leven. Ik wil de marteling van mijn gevoelens niet langer ondergaan. Maar deze hel uitstappen brengt geen oplossing. Stopt alleen de hel. Als ik niet meer besta voel ik (me) niet meer (zo ellendig). Maar ik ben geliefd door anderen, die me heel erg zullen missen. Omdat zij van me houden ben ik in ieder geval geliefd. Dat is heel erg fijn realiseer ik me nu ik dit schrijf. Het emotioneert me. Maar als het dicht bij komt is dat eng. En hoe kan het nou dat ik voor hun wil blijven leven. Vind ik geen reden in of van mij zelf om te willen (blijven) leven? Eigenlijk nauwelijks. Ik hou niet van mijzelf. Is het zelfhaat? Ik denk het wel. Ik wil mezelf vaak wat aandoen. Heb vaak fantasie dat ik opgetakeld wil worden aan mijn benen en dan heel hard wordt geslagen met vanalles. Ik verlang er naar als ik me zo vreselijk ongelukkig voel. T zegt dat ik zelf besluiten moet gaan nemen die goed voor mij zijn. Niet langer een ander volgen zoals S of vroeger mama. Anderen blijmaken. Verantwoordelijk zijn voor anderen. Ze heeft een punt. Ik ben een volger, gedij daar goed in. Doen wat anderen willen. Zodra ik zelf koers moet kiezen verlies ik snel geloof en vertrouwen in eigen kunnen. Doe ik het wel goed? Wie vertelt me dat ik het goed doe? Wie is dan tevreden over mij? Ik stop nu. Energieverslindend dit.