Mijn gevoel mag er niet zijn (van wie?)

Pas naar de huisarts geweest. Daar opnieuw mijn verhaal gedaan. Het voelde raar om te vertellen hoe ik me voelde. En hoe de omgeving reageert op mijn gedrag. Er was daar een moment dat ik me verdrietig voelde toen ik vertelde dat ik liever niet zou bestaan. Ook bij M mijn verhaal gedaan. Dat was weer fijn. Ze had een scherpe hypothese. Ik ben bang om mijn gevoel te uiten omdat dit dan wordt overgenomen door de ander en het dan om hen draait. Ofwel, ik voel me teleurgesteld en de ander heeft het dan nodig om mij te troosten. Ik ben zo paranoïde dat het om de ander gaat dat het vervolgens nooit over mij zelf gaat. Hoe bizar is dat. Nu ik het opschrijf realiseer ik het me. Het is soms zo simpel om op te schrijven maar er zitten jaren en jaren van zorgvuldig on- of ingeregelde systemen onder. Vroeg was het mama nu is het ieder andere bekende. Een onbekende is daarin eigenlijk niet bedreigend ofzo denk ik nu. Ook omdat ik die niet ken. Iedereen die wat voor me wil doen omdat het niet goed met me gaat doet dat voor zich zelf, niet voor mij. Misschien wel een leugen? Misschien waar, maar maakt het wat uit? Eigenlijk gruwelijk achterdochtig en opzoek naar de motieven van de ander. Lekker makkelijk, kan ik weer met een ander bezig zijn. Binnenkort heb ik afspraak met vrienden. Ik voel me zo slecht en moe dat ik niet wil gaan. Maar eigenlijk ben ik ook boos op een van hun. Ik voel me een afspraak in de agenda. Een gaatje in de agenda om effe te spreken. Als *ik* iets nodig heb dan komt het niet uit en moet het even een andere keer. Ook mis het echte contact dat ik met hem heb. Er is nu minder tijd door andere dingen en dat gaat ten koste van het contact dat ik zo fijn vond. Gemeenschappelijke interesses, oneindig ouwehoeren en filosoferen tot diep in de nacht. Het betekende veel voor me merk ik nu. Misschien beteken ik niet meer dat voor hem wat vroeger was. Dat zou ik ergens nog waarderen als dat duidelijk zou worden. Maar dat uitspreken is niet fijn, want dan gaat hij zich verontschuldigen, zeggen dat ie het niet zo bedoeld en/of we gaan weer *wat plannen*, omdat ik dat wil. Ja, dan maakt hij wel weer een gaatje in zijn agenda. Wordt ik subject in zijn motief om het *goed* te maken. Dat verrek ik. Dat vind ik een vuil spel. Rot op ik ben niet je bitch. Ik ga je niet helpen om je goed te voelen. En zo voort en zo voort. Zo wordt het leven wel heel eenzaam he. Dit is niet vol te houden. Gek he dat je moe wordt!