Waar zijn we in 's hemelsnaam eigenlijk mee bezig?

JD:

"We
hebben het
'ik', dat de waarnemer is,
gescheiden van dat wat het waarneemt.
Ik zeg dat ik lijd en zeg tegen mezelf dat er 'n eind aan dat lijden moet komen
en dat ik het om er een eind aan te maken moet onderdrukken,
dat ik eraan moet zien te ontsnappen!"

Het is één van de onontkoombare realiteiten
van ons dagelijks leven dat wij angstige mensen zijn.
En die angst ontstaat doordat we geborgenheid zoeken.
Angst sluit liefde uit: waar angst heerst,
is geen plaats voor liefde.

De maatschappij is het product van onze relaties,
de jouwe en de mijne samen: als we iets onnozel relaties veranderen,
dan verandert de maatschappij. Ècht onderwijs is leren hóe je moet denken,
níet wàt je moet denken
...

Wàt jij in jouw dagelijks leven ook moet doen,
schokken en storende gebeurtenissen zouden geen littekens moeten achterlaten:
want die littekens vormen het 'ik', het 'zelf', en in de loop van ons leven versterkt dat zich
en worden zijn muren bijna ondoordringbaar.

In de waarheid, in het leven,
is dat allesomvattende, kàn geen tégengestelde zijn: iets dat alles omvat,
is héél en dùs vrij van de beperktheid van de geest waarin tegengestelden aanwezig zijn ~ alle religies,
ook al belijden ze liefde, broederschap, enzovoorts, zaaien in werkelijkheid verdeeldheid
tussen de ene mens en de andere.


De hele taak van de opvoeding
is de individuele mens bewust te maken:
ook Mor heeft niemand iets te leren ~ geen nieuwe filosofie, geen nieuw systeem,
geen nieuw pad naar de werkelijkheid, evenmin als naar de waarheid;
er is geen pad naar de werkelijkheid of naar de waarheid.
Van niets afhankelijk zijn betekent alleen zijn,
dat wil zeggen: al-één zijn, één zijn
met het geheel.
14 jul 2013 - bewerkt op 17 jul 2013 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende