Vroeger en nu

Ik heb al heel lang niet geschreven. Mijn laatste post was in 2013. Ik heb daarna een papieren dagboek bijgehouden voor een tijdje. Ongeveer 2 jaar denk ik. Ik schrijf vooral in moeilijke periodes. 2017 was heel moeilijk voor me maar toen ging het zo slecht met me dat ik niet eens in staat was om te schrijven.
Ik weet eigenlijk niet of schrijven mij helpt of mij juist meer laat denken over al het slechte in mijn leven en me depressiever maakt dan dat ik al ben. Ik lees mijn dagboeken nooit terug. Ik schrijf het denk ik vooral voor mijn kinderen later zodat ze weten dat ik toegankelijk voor ze ben. Of dat als ik ooit zal overlijden mensen mijn leven beter zouden begrijpen.
Het ging best lang goed met me. Een half jaar. Dat is voor mij best een prestatie. Het is niet dat het nu opeens heel slecht met me gaat, maar ik voel het in vlagen terug komen. Ik verlang naar een goede jank partij terwijl er niet veel aan de hand is. Ik voel me duf. Ik heb heel vaak hoofdpijn. Ik heb het idee dat niemand me meer leuk vind. Dat mensen me ziek zijn. Van me af willen. In de realiteit is dit allemaal niet zo. Ik weet dit. Ik moet dit onthouden. Maar zo voelt het soms wel.
Vandaag had ik zo'n slecht momentje. Ik wilde in bed gaan huilen maar bedacht me toen dat ik vroeger altijd schreef. Ik wilde vroeger ook graag schrijver worden. Ik heb die droom al lang opgegeven. Geen idee waarom, interesses komen en gaan. Dat is de reden dat ik op zoek ging naar een online dagboek. Schrijven duurt allemaal veel te lang. Toen ik op deze site kwam, kwam ik er achter dat ik al een account had. E-mail naar mezelf sturen. Wachtwoord veranderen. 2 berichten had ik geplaatst. Wat schrik ik van mezelf. Wat was ik een verschrikkelijk persoon. Het waren berichten van 2013, ik was nog maar 13. Ik was nog zo klein. Ik ben nog steeds een kind vind ik. Maar 13 is nog zo jong. Ik herinner me dat ik ongelukkig was toen. Aan wat ik had geschreven kon je ook zien dat ik ongelukkig was. Ik zag dat ik er 1 reactie op had gekregen dus ik was daar natuurlijk erg benieuwd naar. Er stond in dat ik arrogant klonk. Na het lezen van het hele bericht schaamde ik me gewoon. Ik heb het dan ook meteen verwijdert. Het 2e bericht ook. Ik was iemand waar ik nu (201 al 6 jaar mee bevriend ben compleet belachelijk aan het maken. Ik zeg dat ik haar wel dood kan wensen en dat ik haar haat. Ik schrok zo erg van wat ik zelf had geschreven als dertien jarige. Mijn herinneringen kunnen dit bericht ook niet plaatsen. Ik kan me niet herinneren dat ik haar zo erg heb gehaat terwijl het altijd al een van mijn beste vriendinnen was.
De berichten laten mij twijfelen of ik nog moet gaan schrijven. Ik heb altijd gedacht dat als ik mezelf tegen zou komen, ik mijn beste vriendin zou kunnen zijn. Dat ik van mezelf zou houden en mezelf compleet zou begrijpen. Nu weet ik het niet meer zo goed. Aan de andere kant is een 13 jarige ik wel een hele tijd geleden...