Vrij tot in de dood {en 'opeetbaar' als het Ware}?

[{}]
opeetbaarheid
TOT
de krachtigste uitlatingen
in deze fase
behoren de woorden over het brood
en de wijn
tijdens die bijzondere
laatste
maaltijd?

DIE
avond
trekt Yeshua
juist NIET weg naar zijn
vertrouwde
schuilplaats
buiten de
stad,
maar richt hij
met de Twaalf in de Stad
een maaltijd
aan.

DAT
zijn leven
NU dubbel op het spel staat,
is evident:
hij brengt het ook zelf ter sprake
en anticipeert binnen
die maaltijd
op zijn komend
einde.

Hij
neemt het brood,
breekt het en laat het rondgaan
met de woorden:
"NEEM en eet.
DIT is mijn lichaam
voor jullie."

Over de beker
is hij nog explicieter:
"Ik zal niet meer drinken van de vrucht
van de wijngaard."

HIER
kondigt hij een vasten aan,
symbool van de dood, 'totdat ik die nieuw drink
in het rijk
g*ds'.

Het perspectief
op de
slotzege
blijft feestelijk gehandhaafd.

"NEEM
deze beker en
drink hier allen uit.
Want DIT is de beker van het nieuwe
en altijddurende
verbond.
DIT
is mijn bloed, vergoten
voor
velen."

Bewust
wordt de dood
als een vrije daad
voorafgebeeld
met een extreem paradoxale
duiding:
wie zich stervend
uit handen geeft, wordt
voedsel, opeetbaar,
voor anderen; wie het grootste
verlies
in het gelaat ziet,
is overtuigd van de onbegrensde
winst
die hij voor de
velen
betekent.

Afbraak
wordt tot opbouw,
de dood zelf
is
levenschenkend.

@

TOT
die fase behoort ook
het woord over de dienst
van de Mensenzoon,
'gekomen om te dienen en
zijn leven te geven
als losprijs
voor velen
{zie:
Mark 10:45}.

Aan
de leerlingen vertrouwt hij
nog een van zijn diepste zekerheden toe:
als ZIJ straks op HUN beurt vervold worden en
voor het gerecht gedaagd,
laten ze zich dan geen zorgen maken
over taal of
wijsheid.

JUIST
in die extreme situaties
van uitzichtloosheid
mogen ze rekenen op de rechtstreekse bijstand
van heilige
geest:
"NIET JULLIE zijn het die
spreken,
maar heilige geest
in u"
{zie
Mark 12:11}.

@

ACHTER
die uiteenlopende
gebaren en woorden
proeven we een ongemene
vrijheid:
de dood zet Yeshu
niet klem.

Het perspectief
van het geweld maakt hem niet schuw
en verlamt hem niet
en nu de derde 'retraite' in hem
voltrokken is,
spreekt hij vrijuit,
vuurt de zijnen aan en getuigt in zijn eigen houding
en gedrag
van die Aanwezige
'heilige
geest'.

@

Extreem
intens
en voor velen tot op vandaag
tegen de borst stuitend,
zijn de woorden over zijn lichaam:
het wordt voortaan voedsel,
opeetbaar.

Zijn bloed
is er niet meer om het lichaam van
binnen te vitaliseren,
maar het laat zich tot buiten het lichaam
'vergieten',
in een dienende genegenheid
en toewijding
die leven, verzoening,
redding,
vrede bewerken.

@

Opeetbare
lichamelijkheid ~
tot DIE limiet reikt de communicatie
van hem die,
stotend op weigering en zelfs dodelijk verzet,
blijft meedelen,
liefhebben, stichten
en stralen.

@

De dood
ligt als het ware
bij wijze van spreken met
andere woorden
reeds achter hem, en wat hij zegt en doet
beantwoordt
aan wat zijn bestaan
zal zijn voorbij de voltrokken
dood.

DAAROM ook
zijn vele van die laatste woorden
onuitputtelijk:
wat WIJ ervan verstaan en HOE we ze ook
uitleggen,
steeds is er MEER,
onuitsprekelijk veel meer dan versluierd blijft
en wacht op een dieper
en vrijer verstaan,
in DIT
of in het Andere
leven.

Misschien alleen
sommige {?}
'heiligen' wijzen ons door de onverschrokken
roekeloosheid van hun overgave
de weg tot achter
de sluier.

"IK BEN"
{yhwh: die was en wordende is
op komst in ons}:
ik sterf niet,
met de dood voor ogen,
maar ik treed
het leven binnen:
ik zal mijn 'hemel' doorbrengen
met goed te doen
op
aarde ...

Merkwaardig ...

liefdesverdriet
verliefd
liefdesverdriet
engel
12 okt 2004 - bewerkt op 04 feb 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende