Vriendje

Het is best raar..
Ik mocht hem nooit. Ik vond hem altijd stoer doen en aandacht zoeken. We hadden helemaal niks..
En nu? Nu is het mijn vriendje.

In de klas zaten we nooit naast elkaar, nauwelijks met elkaar gesproken. En toen begon het op Twitter.
Eerst gewoon tweets naar elkaar sturen en daarna ging het verder via DM. Hij vroeg mijn nummer. Ik wist niet wat ik moest denken.. Ik mocht hem niet, maar dat waren vast weer eens vooroordelen die ik vaker had. Ik heb wel vaker gehad dat ik mezelf wijs maakte dat ik iemand niet mocht en toch waren we later toch vrienden geworden. Ik zou minder moeten vooroordelen.
Maar verder, hij vroeg mijn nummer. Ik gaf het hem. Onze gesprekken gingen verder op Whatsapp. Ik begon hem te mogen. Hij was best aardig en grappig. We praatte dagen lang achter elkaar. Er was geen dag dat we niet met elkaar spraken.
Toen ging hij op vakantie. Ik vond dat heel jammer, want dat zou betekenen dat we elkaar niet meer elke dag konden spreken. Maar gelukkig had hij daar wifi. We appten elke ochtend en avond. Gelukkig maar. Ik denk dat ik hem leuk begon te vinden. Een dag niet geappt met hem, voelde alsof ik niet meer zo boeiend was voor hem. Na de vakantie vroeg hij wanneer we zouden afspreken.
Afspreken? Dat durfde ik niet. Ik wist niet wat ik moest zeggen en ik verzon elke keer weer een smoes. 'Ik moet naar familie', 'ik ben niet alleen thuis', etc. Maar na heel vaak de vraag te hebben gekregen wanneer we zouden afspreken zei ik maar; 'Je kan nu komen'. 'Nu meteen?', antwoordde hij.
Een half uur later stond hij voor mijn deur. Ik was zo verlegen dat ik niks zei toen ik hem binnen liet. Hij ging zitten, op de bank. Ik had toen nog een luchtbed staan, in de woonkamer, omdat een avond hiervoor een vriendin bij mij bleef. Ik ging liggen en we begonnen een beetje te praten. Ik had een film opstaan; Friends With Benefits. Hij ging naast me liggen. Ik lag met mijn rug naar hem toe, maar ik voelde zijn handen op mijn zij en hij draaide me om. Daar lagen we dan. Ik keek hem recht in zijn ogen aan.
Ik zei al tegen hem op whatsapp; 'Ik zoen niet zo snel, een kusje gaat nog wel'.
Het was niet gelogen. Ik zoen niet zo snel. Nooit op een 'eerste date'.
Hij kwam met zijn hoofd naar mij toe, en ik gaf hem een kusje.
Ik keek toen weg en hij gaf mij een knuffel.
Toen keek ik hem weer aan, recht in zijn ogen. Hij keek zo zwoel en lief.
We zoenden. Onze eerste zoen. Ook al zei ik tegen mezelf dat ik dat niet zou doen zo snel.
Maar bij hem voelde ik me echt fijn.
Toen ging hij weer naar huis. En toen hij thuis was appte hij mij gelijk.

Onze gesprekken gingen door. Nog steeds elke dag. We spraken vaker af, en natuurlijk werd er gezoend.
Het voelt zo goed bij hem. Niemand wist van ons. Dat wouden we graag zo houden.
Maar ik ben een meisje, en ik moest het wel zeggen tegen mijn beste vriendin.
'Hij gebruikt je alleen voor seks', zei ze toen.
'Nee, hij wacht tot ik er klaar voor ben. Hij dwingt me niet om dingen te doen. Ik weet van mezelf wel wat ik wil doen en wat ik niet wil doen..', antwoordde ik terug.
Dit was de reden dat ik haar niks meer vertelden over 'D' en mij.
Maar gelukkig denkt ze er nu anders over. Ze is blij voor mij.

Het is alweer een jaar geleden dat we begonnen te praten met elkaar (april 2013 - april 2014).
Sinds 15 februari zijn we een stel. Nog steeds in het geheim, maar dat maakt het juist spannend.
Nu hebben we nog spanning in onze relatie. Het gaat echt super goed tussen ons.
Hij heeft laatst Swarovski oorbellen voor me gekocht, lieverd dat het is.

Alleen soms heb ik de neiging om iets op facebook te zetten over ons. Maar we hadden afgesproken dat niemand van ons mocht weten. Soms maak ik mezelf gek, en denk ik de raarste dingen. 'Waarom wilt hij het per se geheim houden? Schaamt hij zich voor mij?'.
Hij zegt dat dat allemaal onzin is en dat hij mij echt leuk vind en van mij houd.
En ik geloof het ook, ik geloof alles wat hij zegt.
Maar het blijft in mijn hoofd spelen.. waarom?

Ik ben wel hartstikke blij met hem. Als hij nu bij mij weg zou gaan, zou ik dat echt niet aankunnen denk ik.