Vordering ervaren als teken van hoop!


Felle zon
in blauwwitte hemel:
dus maar rustig doorgaan met wat nu en hier
op dit moment interessant lijkt
en blijven hopen dat alles wel weer op z'n pootjes
terecht zal komen
voor jou & mij?

Dan ook nog maar even nu weer
een klein herhalingsoefeningetje in voorbereiding op vanavond:
de gespreksgroep die ik de vorige maand een keer
helemaal vergeten had
{door myDi-isme?!

Over vreugde en optimisme in volharding ...
Duurzaam geloven schept vreugde
en optimisme ...

Wie volharding
van zijn/haar geloof
beleeft als iets waardevols
en als een blijvende begeleiding van zijn/haar leven ervaart,
heeft daarin een bron van blijdschap
en ontwikkelt een levensvisie
vol optimisme ...

Op het eerste gezicht
is dit een nogal lichtzinnige,
optimistische en
onjuiste uitspraak.

Het leven,
ook van 'gelovige' mensen,
is juist vol van twijfel, tegenslag en
sombere werkelijkheden.
Er gaan tijden voorbij van inktzwarte dagbeleving,
van twijfel en wanhoop.
Volharden zou geen volharden zijn,
als er geen tegenwerkende krachten waren
die de volharding aanvreten.
Volharden is tegen de stroom in zwemmen,
houtjes sprokkelen en bladeren harken tegen de wind in
en hopen als er eigenlijk
niets te hopen valt.

Daarom zullen we
in de relatie tussen vreugde en optimisme
en de werkelijkheid van geloven
variaties moeten leren
onderscheiden.

Mensen die altijd optimistisch
en met ongestoorde blijdschap hun weg gaan,
zijn hoogst zeldzaam?
Met vreugde het lijden aanvaarden en ervaren,
is maar voor enkelen
weggelegd.

William James heeft
in "Varianten van religieuze beleving"
verschillende modellen gegeven van die vreugde
in en door het lijden, met als kern:
de mens die lijden moet,
door welke omstandigheid dan ook,
kan zo intens van 'elders' krachten ontvangen
en er dankbaarheid uit putten,
dat een buitenstaander er met verbazing kennis van neemt
en zelf beseft dat hij/zij geen enkele toegang
tot die bronnen heeft.

Religieus besef en
religieuze gerichtheid
kunnen een mens tot ongekende hoogte van beleving opstuwen.
Inderdaad, geloven kan vogelvluchten boven
de werkelijkheid organiseren,
zodat de lijder zichzelf als 'object' waarneemt
en aan dat bewustzijn vreugde beleeft
en voldoening.

We raken hier natuurlijk ook
een bijzonder teer
en kwetsbaar element van de duurzaamheid van menselijk geloven?
Wie wel eens aan een ziekbed komt van iemand
die langdurig uitgeschakeld is
en geen uitzicht meer heeft,
kan het overkomen dat hem of haar iets tegemoet straalt
van een bemoedigende zekerheid,
een stille dankbaarheid en een scherp vreugdegevoel
voor elke kleine
'zegening' ...

Is dit de inhoud
van de hoop,
die Kierkegaard bedoelde, toen hij hoop
de hartstocht voor het mogelijke
noemde?
Iemand die zo getroffen is
en definitief afgesneden van alles wat ons als gezonde mensen
aan vreugde en geluk ter beschikking staat,
hoe kan die volhouden vreugdevol
te zijn?

Kennelijk beleeft zo iemand
een soort bekering van het verre geluk
naar het nabije geluk.
Er is geen hoop meer op lichamelijk herstel,
maar wel hoop op een menswaardige laatste fase van het leven.
Er is geen hoop meer zoals gezonde mensen die hebben:
op voorspoed, een lang leven,
een bevrijding van tegenspoed en ellende,
maar een hoop op leefbaarheid,
op kalme moed.

Dichtbij is het goede,
al zag je het vaak niet
toen je nog volop functioneerde en meedraafde
met de wereld
en de tijd.

Wanneer een mens zich verheugt,
verhoogt hij zich.
Hij/zij stijgt boven de vlakke werkelijkheid uit en geniet,
lacht en 'dankt' ...
Een wonderlijke eigenschap van een menselijk wezen,
als je het 'nuchter' bekijkt.
Maar dat moet je dan ook niet doen.
Vreugde laat zch niet in woorden vangen,
het is er en het verheft ons.
Het gaat gepaard met licht en energie.
Volharden in het menselijk geloof
heeft daar alles mee
te maken!

De beroemde dienaar
van koningin Candace van Ethiopia,
zo'n 1960 jaar geleden op weg van Yerusjalajiem waar hij
in "Herodes" tempel "G*D" aanbeden had naar Gaza
(wat waren de goden toen lui, je moest er altijd naar toe?!),
ontmoette op zijn weg
een begeleider die hij nodig had: Philipos,
een van de apostelen.
De brave man volhardt in zijn geloof
en heeft er een lange reis voor over, maar hij snapt eigenlijk
niet precies wat hij
gelooft.

Hij leest wel in de boekrol
met de teksten van de profeet Yeshayahu
over een mens die lijden moest, maar de intentie van het verhaal
ontgaat hem geheel ...
Philipos, door de geest gedreven, krijgt de opdracht zich
'bij de wagen te voegen'.
Hij staat dus als het ware geestelijk te liften.
Vanuit de berm van de weg roept hij:
"Verstaat u wat u leest?"
De man is verbaasd in zijn reactie:
"Hoe zou ik dat kunnen, als niemand het mij uitlegt!"
Dat is het signaal voor Philipos om op de wagen te springen en
te gaan uitleggen
wat de teksten betekenen.
Volgens Handelingen 8:26-40.

Begrijpen
is blij worden.
De 'kamerling' wil die blijdschap tot uitdrukking brengen:
ik wil gedoopt worden!
Dat gebeurt en dan, zegt het verhaal, gaat hij zijn weg met blijdschap
verder .......
Waarom is de man blij?
Om verschillende redenen:
hij begrijpt nu pas wat hij aanbidt,
hij is een belangrijke stap verder met zijn geloof en
hij heeft een teken gekregen
er bij te horen ...

De doop
is voor hem kennelijk
en echt een rite de passage
en houdt een 'verhoging', een (be)vordering in
Hij is nu een 'ingewijde' geworden.
Jammer genoeg vertelt het Verhaal niet hoe blij Philipos eigenlijk was,
na deze vreemde tocht.
Dat hadden we nog wel graag
even willen weten?

Hoe dan ook:
VORDERING ERVAREN
IS EEN BRON VAN VREUGDE!
Die maakt een mens gelukkig en hij krijgt er moed door
om verder te gaan: omkeren is er niet meer bij?
Elke volgende minuut is er een
nieuwe stap nodig ...

En bovendien:
HET LEVEN WACHT ELDERS,
niet aan de oever van
het doopwater!

Vreugde is
een moeilijk te omschrijven gemoedstoestand.
In "Vreugde als aanzet tot geloof" geeft W. de Ridder er een fraai
overzicht van; eigenlijk is het geen 'object van kennis'
in de strikte betekenis van het woord:
je kunt het verschijnsel registreren,
meer niet ...

Je weet als mens heel goed
wanneer je het niet hebt of wel.
Je bent of hoog gestemd of je zit in de put.
Hoe je eraan komt is ook niet altijd
te traceren:
soms is vreugde er ineens,
zonder bepaalde reden
{behalve dan de 'electro-chemische' verhouding
in je grijze massa van
twee vuisten
groot?}!
Ze overvalt je ...

Door een of ander TEKEN,
een WOORD, een BERICHT of EEN ERVARING MET MENSEN?!
Is vreugde een innerlijke voldoening met wat je
hebt en beleeft?
Zeker ook!

Altijd weer geeft echte vreugde
een gewenst - plezierig gevoel: IK BEN OP DE GOEDE WEG,
ik beleef er genoegen aan en
ik word er vrolijk van ...

En alweer:
vreugde kun je scheppen,
een typerende uitdrukking:
het ligt soms (vaak?!) bovenop de dingen van de myDi-dag en
je kunt het als het ware putten,
afromen ...

Vreugde laat zich ook profileren
door het tegendeel te bekijken:
een vreugdeloos,
te eenzaam of overdruk, bestaan,
een verlies van alle blijdschap
door ziekte en
ongemak,
ogenschijnlijke uitzichtloosheid,
doods 'levensgevoel' en innerlijke duisternis in
een asgrauwe 'werkelijkheid' waardoor mensen van alle leeftijden
zich dan wel noodgedwongen
moeten voortslepen .............

Maar
{mede dankzij de niet te onderschatten 'e/c' herseninhoud m/v}
is een optimist in het kader van volharding en duurzaamheid een mens
die 'de zonnige kant van het leven' ziet en/of wil zien en
vandaaruit leeft ..............
Hij/zij hangt de filosofie van het optimisme aan en
die houdt in dat alles wat dit ondermaanse biedt zo volmaakt is
als het maar zijn kan.

De mens is nu eenmaal zo geboren
dat de ene zich vreugde sneller
toe-eigent dan de ander,
eerder geneigd is om iets als vreugdevol
te beleven en te bewaren?

Hoeveel 'weldenkende' mensen
hebben echt niets aan
religieuze indrukken en tekenen als het om hun levensweg gaat?
Er is volgens hen niets bovennatuurlijks,
er is niets wat hen geschapen heeft, niets dat hen leidt,
en niets dat op 'elders' bepaalde tijd een
eind aan hun leven maakt ...

Hun weg is de weg van het lot,
geluk & ongeluk ...
Een korte tijd van onbegrepen aanwezigheid,
een weg die je gaat omdat je plicht is bijgebracht,
maar zoiets als 'zin van het leven'
is hen onbekend ...

Als er dan al zin is,
dan is die gelegen in een zinvol besteden van tijd
en middelen voor jezelf en anderen.
De epicurist zal de dag plukken en genieten,
maar ziet er geen externe gever achter.
Behalve dan de tijd zelf ...
Je moet er maar van maken wat je kunt: dat is hun levensdevies!
Ze hebben er geen God of geloof bij nodig,
wel een werkzaam humanisme;
het algemeen welzijn is de
hoogste norm ...

Anyway:
ondanks alle gebrokenheid en gebrek,
ondanks de vele donkere schijnbaar totaal onoplosbare kanten,
is dat wat zich als werkelijkheid aan ons voordoet
op dit moment het mooiste en beste
beschikbare ........

Een optimist is in de praktijk
iemand die het goede niet alleen verwacht,
maar ook nastreeft!
Hij/zij denkt dat het 'optimum', het best haalbare, te bereiken is?
Dat een optimist gemakkelijker volhoudt ligt dan ook voor de hand.
Moderne levensfilosofie is vaak optimistisch van toon.
Ze vertrekken vanuit de menselijke kracht het
goede te kunnen doen,
maar ook vanuit de overtuiging dat het slagen zal,
als je je er tenminste
voor inspant?

Een mens kan meer dan hij/zij denkt en
moet leren de 'inwonende' krachten te exploiteren,
door zelfkennis te vergroten,
inzicht aan te scherpen,
doelen duidelijk te stellen en niet bang te zijn
voor falen?!

De 'moderne' mens werkt aan zichzelf en dus aan zijn levensweg,
om het optimum eruit te halen.
Een heel leger goeroes die dit evangelie prediken,
trekt de wereld rond ...
Men moet positief zijn over zichzelf.
Men is iets krachtigs.
Men 'heeft' HET!

Maar het moet er allemaal uitkomen,
er moet 'lef' {van 'lev' = hart} zijn
om te worden wat je bent ...

Je kent die vrolijke verhalen onderhand wel en
weet er ook kanttekeningen bij te plaatsen?!

Is een 'echte {christelijke!} gelovige'
{of van wat voor religie dan ook?}
van huis uit
een optimist of moet hij/zij het altijd zijn?
Het is verleidelijk daar meteen 'ja' op te antwoorden, maar
is het wel waar?
Volharing in het geloof,
duurzaam geloven heeft aan een optimistische levensinstelling
veel steun, dat is wel zeker.
Gefundeerd in het 'geloof' ligt de 'zekerheid' dat het
inderdaad ook goed afloopt,
tenslotte ........

Die wetenschap draagt een mens door heel
veel dingen heen ...?!

Om het antwoord op onze vragen
wat aan te scherpen,
moeten we ook het begrip pessimisme maar even bekijken?
Wijsgerig gezien,
een levensinstelling die uitgaat van het uiteindelijk slechte,
het ongeluk en de
ondergang ...

Iemand met een pessimistische levenshouding
durft weinig te hopen
en over weinig echt blij te zijn.
Alles wordt tenslotte toch in zijn negatieve werkelijkheid uitvergroot!
Als de zon schijnt,
moet men zich hoeden voor naderende buien.
Wanneer het regent is dat het teken vande aldanniet verdiende
werkelijkheid ...
De pessimist is niet genegen tijdens de regen naar de wolken te kijken
en te zeggen dat ze snel
voorbij zullen trekken.

"Er komen betere tijden en
uiteindelijk loopt het goed af",
dat zijn voor de pessimist goedkope,
anti-werkelijkheid slogans.
Met een ingebeelde hemel naar de hel gaan,
kan er nog iets ergers met de mens gebeuren?
Lichtvaardig hopen,
tegen beter weten in!

Is een mengvorm misschien dan toch
de meest aanwezige
levenswerkelijkheid?

Is de optimist bij tijd en wijle ook een pessimist
en andersom?

Een mens is
als een bont gevlekte koe,
vergeef me het beeld.
Elk beest zijn eigen vlekkenpatroon,
het unieke kenmerk.
Maar de melk is van
dezelfde kleur.

Ieder mens die met "G*D" een weg wil gaan,
beleeft verschillende dingen
en draagt verschillende kenmerken.
Dat maakt ons uniek en herkenbaar.
Donker en wit wisselen elkaar af in de huid,
maar de vruchten zijn dezelfde:
hoop en verwachting,
blijdschap en
zekerheid ...

liefdesverdrietverliefdliefdesverdriet
31 mrt 2004 - bewerkt op 03 dec 2007 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende