Voor de nieuwkomers i/d steden werden aanvankelijk

nauwelijks woningen gebouwd: daarom bouwden ze die zelf, i/d vorm van miljoenen gecekondu {'in één nacht gebouwd'}, provisorische onderkomens op staatsgrond. Toch zijn de brede ringen die de gecekonduwijke rond de grote Turkse steden vormen niet te vergelijken met de sloppenwijken in Zuidoost~Asia of Zuid~Amerika (laat staan Afrika)! Meestal worden ze wel aangesloten op stedelijke nutsvoorzieningen & erkend als woonwijk, & de bewoners krijgen na 'n wachttijd het eigendomsrecht. In nieuwe nederzettingen hebben speculanten het echter nu nog vaak voor het zeggen.

Het meest bekend van de vele minderheden zijn de Koerden & Armeniërs. In Turkije leven naar schatting ruim 15 miljoen Koerden: zij zijn nu de grootste niet-Turkse bevolkingsgroep. Pas zeer recentelijk mogen ze nu hun eigen talen gebruiken in 'te openbaar, hun eigen kranten gaan drukken & eigen tv~programma's uitzenden. De meeste Koerden spreken het Kirmanci, maar daarnaast verbreidt zich het Iraanse, niet tot de Koersische taalfamilie behorende ZAZA. Tot op heden hangt in elke school de uitspraak van Mustafa Kemal Atatürk: "GELUKKIG IS HIJ, DIE ZEGGEN KAN: IK BEN EEN TURK!" De strekking van deze uitspraak heeft ook nu nog niet aan geldigheid ingeboet, maar minderheden kunnen zo nu (en dan) wel veel vrijer ademen dan voorheen het geval was: van/voor/door Bosniërs & Bulgaren tot en met Georgiërs, Tataren, Kauka sische Lazen & Tsjerkessen!? Net zoals de meeste volkeren aan het eind van de twintigste & de aanvang van de 21ste eeuw staat ook hier de bevolking op een tweesprong. In Atatürks laïcistische staat is 't openbare leven losgekoppeld van enige religieuze binding: sinds de jaren '20 v/d vorige eeuw streeft ook deze natie naar aansluiting bij het 'succesvoller' Westen. De Turkse islami(s)tische partijen plaatsen daarom ook hun vraagtekens bij dit (wereldwijde) min of meer populistische streven: zíj willen hun éigen moderne economische structuren in 'n sterkere nationale staat zònder hùn traditionele moraal (helemaal) op te geven? Veel Turken zijn daarom zo dus nu ook vaak van mening dat hùn land zich op zo'n tweesprong bevindt! Verrassend genoeg tekenden de islamitische partijen i/h parlement geen protest aan tegen 't nieuwe familie- recht: vlg. deze wet is de echtgenoot niet langer meer 'n patriarchale 'bestuurder v/h huishouden' & hoeft zijn echtgenote nu voortaan niet meer op zíjn toestemming te wachten om 'n eigen beroep te kunnen uitoefenen? De mensheid is nu sneller dan ooit in beweging gekomen ...