VIII gij zult tegen uw naaste niet vals getuigen.

ER: "Tijdens ieder gesprek, ook nu, moet ik op mijn woorden letten! Maar dat wil niet zeggen dat ik 'r gespannen bij zit, toch? En ik ga ook niet draaien om de waarheid maar niet te hoeven zeggen. Ik herinner me dat tijdens de Tweede Kamerverkiezingen de ene na de andere journalist zo nu en dan vragen of de verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd voor ons 'n breekpunt was. We hadden gezegd dat 65 voor ons 65 moest blijven, maar stel je nou voor dat we hadden kunnen regeren & v/d 100 punten precies dat ene punt niet kon worden binnengehaald? Dan gooi je je eigen ruiten in als je daar 'n breekpunt van hebt gemaakt. Ik vind dat je de boel open moet blijven houden of trachten te maken, om dan vervolgens de achterban voor te leggen dat 't beter isom dat verlies te nemen. 'n Ietwat actueler voorbeeld: de SP- fractieheeft zich uitgesproken voor de resolutie v/d VN Veiligheidsraad die 'n onmiddellijk staakt 't vuren eist in Lybia, maar we zijn tegen 't sturen v/d F-16's, 'n tankvliegtuig & 'n mijnenjager, omdat ons niet duidelijk is waartoe dit alles kan gaan leiden. Zijn de acties die daar nu worden gevoerd niet buiten proportie?

Daar moeten we 't nu eerst over hebben: dat is niet draaien, maar eerlijk zijn: ik wil graag te allen tijde mensen recht i/d ogen kunnen kijken ...

Dat geldt niet alleen maar voor 't gedachtengoed van mijn partij, maar ook voor mij persoonlijk: ik wil niet onwaarachtig zijn.

Ik wil geen dingen doen die niet bij mij passen: 'r wordt van 'n partijleider veel gevraagd, & ik sta nu eenmaal i/d kijker, maar ik let 'r heel goed op dat ik m'n gren-zen niet overschrijd! Vroeger speelde ik in 'n dweilorkest, toen deed ik zorgelozer mee aan carnaval. De laatste jaren houdvik mij 'n beetje meer afzijdig: ik ga niet lallend door de straten. Niet datbik dat vroeger wel deed, maar daar gaat 't nu niet om; ik heb nu 'n voorbeeldfunctie. Ik hoef natuurlijk niet alles te laten: als ik 't leuk vind om luchtgitaar te spelen (tijdens 'n uitzending van 'Top 2000 à gogo' met Matthijs van Nieuwkerk, AV), dan doe ik dat gewoon! Laatst zag ik 'n debat tussen Den Uyl & Van Agt op tv. Zonder publiek. Van Agt maakt aantekeningen, wachtte tot Den Uyl was uitgesproken & nam toen rustigbde tijd om antwoord te geven. 't Was bijna lachwekkend, "comedy Capers", vergeleken met de o zo snelle debatten van DEZE tijd?! Ministers zijn nu ook geen excellenties meer: we moeten twitteren, hyven, mailen & razendsnel 'n goede sound-bytebkunnen leveren, we zijn bekende Nederlanders geworden die overal door iedereen kunnen worden aangesproken. Je kunt niet over straat lopen & zeggen: wilt u alstublieft ophouden met mij te herkennen? 't Is nietbaltijd even makkelijk, maar dit is 't vak van politicus vandaag de mydidag & als je daar niet tegen kunt, dan moet je opstappen ..." Al dat begeren, beweren, frustreren, delibereren, uitproberen & leren is nogal 'n drukke bezigheid naar 't schijnt: men kletst je de oren v/d kop & je kijkt je de ogen uit 't bolle hoofd met al dat nieuwste nieuws van verre.