¥€VI77/78 makkelijker kan 't niet, maar wel leuker

PAS DE VEEL LATERE HEIDENSE "CHRISTENEN", DIE DAT SOORT VERHALEN IN HUN INDIVIDUELER OPPERVLAKKIGER BETEKENIS NU ZO OOK "MEELAZEN", KENDEN HÙN LÉIDER EN DEGENE(N) DIE HIJ ZOU HEBBEN "AANGEWEZEN", GODDELIJKE AUTORITEIT TOE OM ZONDEN TE VERGEVEN EN "EEUWIGE UITSPAKEN TE DOEN" IN MORELE ZAKEN! DEZE HEIDENSE AUTORITEIT VOND HET JODENDOM AFSCHRIKWEKKEND, JA ZELFS VOLKOMEN BLASFEMISCH?

't Komt ons misschien nú, vandaag de myDidag wellicht ietwat vreemd voor (behalve de fanatieke orthodoxe fundamentele 'strijders', dat de schrijvers van al die Vreemde Verhalen zó'n onbeduidend literaire lìst, als 't maken van zeer gecompliceerde ingewikkelde zins- & woordspelingen gebruikten, maar we moeten wel bedenken, dat ze wat dìt betreft in 'n heel erg lange wereldwijde traditie stonden ...

't OT zit er ook al vòl mee, speciaal waar 't eigennamen betreft [net als myDi met schuil- & nicknames, 'geheimen' & 'eigen codeshit'!]; echter ook in veel gevallen, waarin de veelal anonieme schrijvers woordvoren van dialecten gebruikten die in de loop der eeuwen haast volkomen verlorengegaan zijn & gemixt geraakt, liggen woordspelingen bijna zeker onder de oppervlakte: zó werkt ons brein & de ziel!

Bovendien wordt het nu zo eindelijk ook ietwat duidelijker, dat veel v/d OT-tradities ons bereikt hebben in een totaal anders Semitisch Dialect, dan waarin het ooit opgesteld, gecorrigeerd & aangepast is, zodat veelal die originele woordspelingen bijna volkomen verloren gegaan is?

Nogmaals, deze woordspelingen, variaties op 'leefcodes' hadden voor die anonieme schrijvers in de oudheid veel meer be-tekenis! Woorden waren niet slechts klanken van een stem die ideeën van de ene naar de andere overbrachten, ze waren op zichzelf al uitdrukkingen van reële kracht: het woord had een eigen wezen; als het eenmaal uitgesproken was kon 't het verlangen van z'n schep-per waarmaken?!

Het woord van een god of van een profeet was iets, dat gevreesd moest worden, en dat, als het kwaadaardig was ook 'weerkeerde', zoals de bijbelboekrollen zouden zeggen?!

Men vond, dat woorden, die toevallig, zouden wíj kunnen zeggen, op elkaar le-ken, inderdaad op de een of andere manier verwant waren: daarom was 't volkomen legitiem als de oude commentator op de bijbel een moreel betoog of godsdienstige instructie aan een enkel woord i/d 'heilige tekst' ontleende, zèlfs al werd het volkomen afwijkend van de context geïnterpreteerd, zoals het nú NÒG vaak bij predikanten lijkt te gaan?