Elk mydiverhaaltje is een vervolg op een vervolg, net als ieder mens familie is van alle andere mensen.
Volgens Volzin moet een goede vertaling [minstens] aan twee eisen voldoen: de vertaling moet zowel de grondtekst zo getrouw mogelijk weergeven als optimaal verstaanbaar zijn voor de lezer. "Brontekstgetrouw
& doeltaalgericht" luidde dan ook de magische formule achter de NBV. Daarmee plaatsten de vertalers zich
in 'n spagaat [klassieke houding van modderhoofden met magische neigingen: van twee walletjes eten?]!
Dat 'n vertaling van welke tekst dan ook ooit 100% aan deze beide criteria zou kunnen voldoen, is immers
een illusie? "De enig juiste vertaling" bestaat eenvoudigweg niet. De kritiek van de tegenstanders luidt dat
de NBV onvoldoende recht doet aan de Hebreeuwse/Aramese & Griekse grondtekst van de bijbel. De verta-lers zouden zich tezeer richten op 'goed Nederlands': soms hebben ze daarin gelijk maar vaak ook niet ...
Wat mij betreft mag 'n ieder z'n eigen vertaling maken in wat voor zin dan ook: mensen zijn nu eenmaal
meestal totaal verschillend van elkaar, de oorspronkelijke schrijvers van teksten eveneens, net als de op- & overschrijvers uit totaal andere plaatsen, tijden, culturen & omstandigheden. Laat dus alsjeblieft nu ook maar ieder zich verkneukelen in z'n eigen moers taal & erin lezen wat ze willen?! 't Nageslacht kan dan op
hun beurt bekijken wat ze goede & slechte vertalingen vinden & er hun eigen zegjes aan toevoegen ...
