Vervolgens was er: iets anders?!

En zelfs toen
was zij niet echt misleidend?
Het is een feit dat de meeste van de wonderen
die Jesaja en andere profeten voorspelden voor Israel
dat was teruggekeerd uit ballingschap
{nog?} nooit
plaatsvonden ...

Het falen
van de profetie,
een heel belangrijk gegeven in de geschiedenis van de Israelitische
en dus van de joodse godsdienst,
is een persoonlijke mislukking
in het leven van G*D?

En toch had de schrijver
volgens de historische feiten gelijk,
de schrijver die voor het eerst
een volledige formulering gaf van het monotheisme
en die zo duidelijk het gevoel had
dat deze idee voorbestemd was
om de wereld
te veroveren!

De verspreiding
van deze idee,
hoofdzakelijk via het christendom en de islam,
is niet geweest wat hij voorzien had;
en bij de verb{r}eiding ervan zijn de joden vaker
belasterd dan geeerd?
Toch beseffen het christendom en de islam
dat zij hetzelfde 'wezen' vereren dat Israel voor het eerst
vereerde?
En Yeroeslalajiem,
waaraan de bekeerde volken in Jesaja's ogen
geestelijke en materiele hulde bewezen,
blijft de unieke, heilige stad van
het monotheisme ...

In het gedicht dat we
in het vorige myDi-verhaaltje geciteerd hebben,
is Jesaja de spreker, die uitgebreid de woorden van de Heer
aan Israel aanhaalt,
maar het slotvers,
gericht aan Israel met woorden die een echo zijn
van de beginwoorden gericht aan de Heer,
kan door de Heer of door de profeet
zijn uitgesproken in YESH 51:9:

- "ONTWAAK, ontwaak, bekleed u met sterkte , Tsion;
bekleed u met uw pronkgewaden (...)!" -

G*D is
'zich bewust geworden'
van zijn uniciteit als de enige, ware, levende G*D,
en dit heeft hem bewust gemaakt van de betekenis van de daden
die hij heeft verricht?
Maar terwijl hij bewust wordt,
wordt zijn volk dat ook;
het wordt sterker en bereidt zich erop voor
om zijn geschiedenis opnieuw te beleven, erop vertrouwend
dat de tweede keer glorieuzer zal zijn
dan de eerste!

Terwijl de Heer G*D
zich 'volledig bewust wordt'
van zijn letterlijke uniciteit en daardoor van zijn buitengewone macht,
kunnen we zeggen dat trauma
van Israels nederlaag en de crisis van het verbrijzelde verbond
hem hebben laten zien wie hij is?
Als we zoiets van een mens zeggen, bedoelen we
dat trauma
en crisis
hem hebben getoond wie hij geworden is -
dat wil zeggen
wat zijn geschiedenis en zijn persoonlijkheid
van hem
gemaakt hebben.

En dat geldt in zekere mate
ook voor G*D?

Hij begon
zonder geschiedenis,
maar heeft inmiddels in myDi een tumultueuze geschiedenis gekregen;
en als gevolg ervan kent hij zichzelf {en wij onszelf?!} nu iets beter?
Maar zoals G*D's geschiedenis
niet de gebruikelijke menselijke fasen van geboorte,
kindertijd, jeugd, enzovoort heeft doorlopen,
zo is ook zijn 'zelfontdekking'
niet door DIE fasen
gegaan?

Omdat G*D
niet voortgebracht werd
en zich niet voortplant {voorzover wij weten?!}
kan hij alleen maar een analoge versie ervaren van
menselijke seksuele identiteit,
seksueel verlangen, seksuele latentie,
seksuele intimiteit,
seksuele remming of frustratie, enzovoorts ...
En aangezien hij niet ouder wordt,
zijn zelfs deze analoge ervaringen niet gebonden aan de fasen
die bij fysieke volwassenwording
horen?

Het gedrag van de Heer
tegenover Avraham bijvoorbeeld
heeft iets grootvaderachtigs,
maar in zijn ervaring komt deze fase het eerst,
wat in een mensenleven
onmogelijk zou zijn?!

Of wordt G*D
in tegenstelling tot ons
eigenlijk alsmaar
'jonger'!?

ZO
hoeven we ons ook niet te verbazen,
hoewel we nu ongeveer in het midden van G*D's verhaal zijn aangekomen,
als hij zich nu niet typisch gedraagt als iemand in het midden
van de menselijke psychoseksuele
ontwikkeling ...

We kunnen hem
misschien het dichtst benaderen
door een vergelijking te trekken met mensen
wier psychoseksuele ontwikkeling onder dwang is gaan afwijken?
Een kleine jongen die zijn vader verloren heeft,
kan bijvoorbeeld te horen krijgen
dat hij nu de man in huis is
en hij kan,
vooruitlopend op het gewone patroon,
een soort volwassen relatie
met een vrouw ervaren?

Zelfs een jong meisje
zonder vader kan merken dat zij iets
van de leegte van haar moeders leven opvult,
die ontstaan is door de dood
van haar vader?

Maar stel je
nu eens iemand voor
bij wie ALLE ervaringen ZO zijn -
imitaties, overnames, analogieen van de werkelijkheid,
die plaatsvinden in een biologisch losse,
eigenaardige
volgorde?

DIT is
als het ware de Heer G*D,
een ouderloos, kinderloos wezen, een kosmische wees,
letterlijk de enige
in zijn soort!

Zo iemand
kan niet anders dan overnemen,
maar niet van wat hij overneemt
zal ooit goed
passen?

Dit veroorzaakt
de grote psychologische eigenaardigheid,
de geheimzinnigheid,
de ongrijpbare vreemdheid
van de Heer G*D ...

Waar
zijn personage ook zijn oorsprong vindt,
het valt moeilijk te geloven dat het de eenvoudige projectie
van een menselijk personage
is?

Het menselijk personage
wiens projectie het zou zijn,
kan nauwelijks ooit
bestaan hebben ........

Trouwens,
wat kunnen wij als mensen met een 'eindeloos' heelal, of
tijd zonder begin
of einde?

Oorsprong en einde gaan ons begrip ver te boven!

Misschien
voelen sommige myDi-lezers zich wat ongemakkelijk bij
dit gepraat en gespeculeer over
ontwikkelingen in G*D?

Godsdienstige myDi-lezers
zouden kunnen tegenwerpen
dat categorieen van psychoseksuele ontwikkeling godslasterlijk zijn
als ze worden toegepast op hem:
G*D is oneindig, onveranderlijk, staat boven het menselijk begrip;
probeer hem niet te verkleinen of te verklaren tot de maat
van de sofa van een
therapeut?!

En zelfs niet-kerkelijke mensen
zouden zich kunnen zich afvragen of
de catagorieen van aan analyse van een literair personage
niet al te geforceerd zijn als ze op hem worden
toegepast?

Misschien
zou het passender zijn
om het te bespreken als een personificatie
- van levenskracht of maatschappij of orde of een mengelmoes
van dergelijke personificaties -
in plaats van als een echte versmelting van
perzoonlijkheden,
zoals in de myDi-analyse die
hier en nu
wordt ondernomen?

Het antwoord
op de religieuze bezwaar moet een tegenvraag zijn:
hoe weet je dat G*D
onkenbaar is?

Wie heeft je dat verteld?

Als je antwoord
voortspruit uit iets buiten de Bijbel,
dan is het bezwaar ontkracht want we houden ons eigenlijk
nu en hier in deze myDi-stukjes en -brokjes alleen
maar met verhaaltjes over de G*D
van de Bijbel bezig?

Als
je antwoord de Bijbel aanhaalt,
dan
is het gerechtvaardigd je uit te leggen dat uit alle boeken van de Bijbel
tot waar we nu zijn aangekomen
{een punt dat overigens veel later bereikt wordt wanneer TeNaCH in de
'christelijke' volgorde van het zogenaamde "Oude Testament" wordt
gelezen}
het tegenovergestelde van je uitgangspunt
wordt afgeleid?

Van GENESIS
tot en met 2 Koningen
betwijfelt niemand ooit dat G*D
kenbaar is?

DAARNA
wordt in Yesjayahoe beweerd dat G*D onkenbaar is.
Het is dus net alsof G*D op dat moment onkenbaar WORDT!
En je kunt je alleen maar afvragen
WAAROM?

En als je niet wilt
toegeven dat hij pas op dat moment onkenbaar wordt,
dan moet je op een andere manier verklaren waarom de voorstellingen
hierover verschillend zijn VOOR en NA
een bepaald punt
in de tekst?

Het antwoord
aan niet-godsdienstige
myDi-lezertjes is gedeeltelijk beamend:
een 'wezen' dat gedefinieerd is
buiten de menselijke omstandigheden kan
inderdaad niet helemaal goed worden beschreven in categorieen die
gedefinieerd zijn
door die omstandigheden .............
Maar zo'n 'wezen' kan wel gedeeltelijk goed - dat wil zeggen analoog -
beschreven worden met behulp van die categorieen,
want er is EEN beslissend opzicht waarin zijn
omstandigheden en die van de mens
identiek zijn,
namelijk de tijdelijkheid van
zijn ervaringen?

G*D maakt dingen
EEN voor EEN mee!

Hij handelt,
en reageert vervolgens op wat hij gedaan heeft
of op wat anderen gedaan hebben
in reactie op hem?

Hij maakt plannen
en stelt ze bij als ze niet helemaal
goed uitpakken!

Hij heeft berouw,
begint opnieuw, blikt vooruit en
blikt terug ........

Het resultaat
van dit alles is
dat hij leert, en leren is de minimale voorwaarde
voor een bespreking van elk
personage?

Overigens
kan nog opgemerkt worden
dat G*D in Jesaja beweert dat hij
gelijktijdig verleden en toekomst kent,
wat als het ware grenst aan
alwetendheid?

ZO zegt hij in YESH 41:4:

- "WIE heeft dit volbracht en gedaan,
terwijl hij de geslachten van het begin af aan riep?
IK, de Heer, de eerste,
en met de laatsten;
IK ben het!" -

Maar de paradox is
dat dit bovenmenselijke 'verstand' iets lijkt te zijn
wat hij GELEERD heeft over zichzelf, en niet iets wat hij
altijd al geweten heeft, zoals het geval zou zijn
bij ECHTE alwetendheid?!

Tijd voor de AH-capsule, eten, drinken,
sigaret, wc, tuin, kat, wasmachine, radio, tv, stofzuigen, boodschappen? Wat een drukte voor een Koninginnedag: beter wat kalmaan doen!
Alles op z'n tijd en beter het een na het ander dan
alles tegelijkertijd?

Als dat al zou kunnen ...