vermissing scheiding dood dementie rouwprocessen

Nog
wat loslopende
gesnelde kopjes in
het trouwe voorbijgaan eraan:


De
Fransen hebben
gekozen voor een breuk met het verleden;
Turks parlement wil Addullah Gul weer niet die zich nu heeft teruggetrokken
Goed dat de NS schade van treinbrand verhalen
op de brandstichter
...

Allochtone
ouder bij school kind betrekken:
de informatieachterstand is niet zomaar ingehaald
Allochtone ouder moet nu nog wat
actiever worden op school:
de imam nam een hele
stapel folder
mee
...

Angst
kerft zich
in hersens: traumatische
ervaringen laten littekens achter
in de hersenen ~ de angst blijft handen en ebt maar langzaam weg ~
jaren na een akelige gebeurtenis reageren mensen daardoor nog steeds schrikachtig,
zelfs bij kleine incidenten ~ Israel kwelt gevangenen: mensenrechten organisaties in Israel beschuldigen de geheime dienst ervan Palestijnse gevangenen te mishandelen ~
Het doel zou zijn hen te 'breken' om wat meer
informatie over aanslagen te krijgen:
het ministerie van justitie
ontkent!

Ook
bij psychisch
gezonde mensen laten
trauma's meetbare littekens achter:
hun hersenen reageren jaren later alerter op angstige gezichten?
Traumatische ervaringen slijten maar langzaam in ons brein,
ook bij mensen die er ogenschijnlijk niet ernstig door worden gehinderd.
De angst lijkt blijvend ingekerfd, en dan vooral in de amandelkern,
het cerebrale gebied bij uitstek dat onze angstreacties reguleert.
Bij gevaar vuurt het razendsnel, ver voordat we bewust bedacht krijgen wat ons boven het hoofd hangt: nog jaren later schrikt dit stukje hersenen zelfs bij kleine incidenten op!
Trauma's verbouwen de boel
boven blijkbaar
enigszins.

Bij
mensen met
een posttraumatisch
depressie is dat zichtbaar:
neurologen maakten bekend dat veteranen met het Golfoorlogsyndroom iets kleinere hersens hebben.
Breinkernen die bij het denkproces en het geheugen betrokken zijn,
zouden zo'n 5% minder inhoud hebben.
Voor mensen die in hun kindertijd erg veel ellende meemaakten,
zou op latere leeftijd hetzelfde kunnen gelden?
Bij gestresste proefdieren verschrompelen de hersenen ook iets ...
Daarnaast reageert hun amandelkern
enige tijd na de shock
nog altijd heftiger op
angstprikkels.

Zelfs
als het
maar milde pesterijen zijn.
Psychologen hebben nu onderzocht
of gezonde mensen ook meetbare na-angst hebben, die lang doorijlt.
Zij maten de activiteit van de amandelkern van proefpersonen doe ten tijde van de aanslag op 9/11 in de buurt van de Twin Towers waren of op een paar honderd kilometer afstand.
Reportages van de aanslag zetten de amandelkern bij velen in lichterlaaie,
maar in dit geval werd de reactie gemeten
op minder schokkende beelden:
op foto's van neutrale
en angstige
gezichten.

Vier
jaar na
dato blijkt de
amandelkern van mensen die
zich binnen een paar kilometer van de Twin Towers bevonden
gevoeliger te reageren op angstige gezichten.
Terwijl geen van deze mensen na de aanslag
een ernstig syndroom ontwikkelde,
schrijven de psychologen.

Wel
klaagden sommigen
over lichte symptomen en bijverschijnselen:
ze waren wat sneller geirriteerd, sliepen moeilijker in en voelden zich soms rusteloos ...
De angst lijkt neuraal gestold en maar langzaam weg te ebben.
Die semi-permanente verandering van het brein
is ook bij andere dieren aangetoond
die op het nippertje aan roofdieren
ontsnapten en maar net
'overleefden'.

Er
gaan tijden
overheen voor hun
angstreactie daalt tot het normale niveau.
Zo bibberen bedreigde ratten in hun hersentjes nog lang na.
Ze schuwen contact en kruipen liever weg.
Mensen die na een afschuwelijke ervaring het leven weer monter oppakken,
worden mogelijk toch nog lange tijd door de gebeurtenis achtervolgd,
zo vermoeden de nijvere
psychologen.

Het
trauma neuriet
mee op de achtergrond,
het scherpt je antenne niet alleen
voor grote maar zelfs voor kleine narigheid.
Professionele hulp- en zorgverleners horen op de hoogte te zijn van de fasen in een angst- en rouwproces
en moeten de daarbij behorende gevoelens kunnen onderkennen: de verbijstering van de getraumatiseerde, het langdurige zoeken en het sterke verlangen naar het of de verlorene;
de pijnlijke kwelling en de wanhoop als deze niet gevonden wordt
en ten slotte herstel en het vinden van
een manier om verder te leven
zonder de of het
'verlorene'.

Vooral
horen professionele
zorgverleners ook te weten
wanneer men een beschadigings- of rouwproces
in het algemeen als pathologisch kan aanduiden
of wanneer men spreekt van posttraumatische stress-stoornissen,
en welke factoren een [on]gunstige invloed kunnen hebben op het rouw- en helingsproces ...
In het geval van chronische ziekte en dementie kan de [on]aantastbaarheid van het verlies een normaal rouw- & helingsproces in de weg staan en pathologische rouw veroorzaken.
Als echtgenoot van iemand in een matig ernstig stadium van chronische traumatische stress en/of dementie verkeert kan men vaak het gedrag van 'die ander' niet hanteren zoals kan blijken uit geregelde uitbarstingen van agressie jegens hen:
begeleidingsgesprekken kunnen daarin
niet altijd uitkomst
bieden
...

Als
partner van
een ernstig getraumatiseerde
of dementerende kan men zich schuldig voelen
en heel erg begaan zijn met 'de ander' vooral ook als men besluit om hen op te laten nemen
in 'n verpleeghuis?

Ook
na de opname
bezoekt men soms
nog de betroffene meer dan dagelijk!
En als je je partner verliest na een jarenlang durend aftakelingsproces,
ook al verblijven zij in een goed verzorgingstehuis kun je
daarvan allerlei bijverschijnselen
en een heel scala
van problemen
ondervinden.

Uiteindelijk
is het vaak wel
mogelijk om in begeleidings-
gesprekken allerlei onrealistische wensen en
verlangens op deze gebieden weer wat
meester te worden nadat alles
'afgehandeld' & 'voorbij'
of 'weggesleten
is
...
08 mei 2007 - bewerkt op 20 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende